Berichten van 1 juni 2010 tot 30 juni 2010

Simpel versje

Een simpel versje voor een zomerdag
met een glaasje koelte uit de tuin
een schaaltje rijpe zonnestralen,
veel verlangens naar wat komen mag:
een wandeling langs strand en duin
en naast de trap een ijsje halen

Een simpel versje voor een zomernacht,
over hoe de bries dan welkom is
Om het zachte zuchten te verlichten
om te zien hoe jij de maan toelacht
zo vol dat ik de harde zon niet mis
Als ik zo simpel tracht te dichten

30/6/2010

Lef

Waarom zo moeilijk als het warm is?
Waarom wil ik zo diep niet denken?
Waarom weer geven aan wie arm is?
Waarom niets meer dan koelte schenken?

Waarom zo moeilijk als het heet is?
Waarom schrijf ik weer zware verzen?
Waarom niet zien waar al het leed is?
Waarom niet smullen van de kersen?

Waarom zo moeilijk als ik loom ben?
Waarom wil ik alleen maar rusten,
alsof ik alles uit een droom ken
van mensen die de zomer blusten.

Waarom zo moeilijk als ik goed besef
dat lezers ijsjes eten met veel room?
Daarom groeit bij mij het sterke lef
dat ik echter leef dan in mijn droom

29/6/2010

Altijd nu

Nooit is er een eerste nu geweest,
want het ogenblik ervoor is ouder
en wie begrijpt wat hij nu leest
wordt in het denken al maar bouder.

Altijd komt iets na de toekomst,
zelfs al vallen alle klokken stil,
krijgt de zon een laatste opkomst
al wordt dat gewoon een nieuwe gril

Nooit stopt alles bij de laatste nu
Omdat momenten doorgaans eindig zijn
Want anders is het leven een menu
En zit de tijd gewoon maar in ons brein

‘Altijd’ is de sleutel van elk ogenblik.
Zo talrijk in ons enge tijdsbegrip,
waar al wat start en stopt met ik
slechts flitst en duizelt tot een stip.

ben al verhuisd

Afscheid op de Olijfberg

Slaap zacht en tot morgen
lieve schat, en droom maar zoet
Vergeet maar snel je zorgen
Morgenvroeg komt alles goed

Ik wens je welterusten deze nacht
om voor zalig soezen te kunnen kiezen
De wind is zwak en fluistert zacht:
Mijn lief, ik wil je niet verliezen!

De nevels dalen langzaam op je neer,
de feeën zweven al maar verder
Ooit wordt dit de laatste keer
en reis je naar je goede herder

Ik weet hoeveel je hebt verloren
van geloof en trouwe volgzaamheid
Maar ook dat niets je kan bekoren
tot onbeperkt losbandigheid

25/6/2010

Hemel

Ergens is een plaats die nergens ligt
waar wij het kunnen zien en meten,
verder dan spionnen kunnen spieden
met hun camera's en telescopen,
satellieten en zelfs laserstralen
niet te betalen
niet te vatten in verhalen

Naar deze plaats is 't spijtig speuren
omdat het vinden voelbaar spannend is
Zo dichtbij en grijpbaar broos
voor onze instrumenten
onze lenzen en radaren
Niet te begrijpen
niet te grijpen in computers

Er is veel plaats voor wie die vindt
door bloemen zaaien alle dagen
In de glimlach van elke hartslag
Waar onze dode ogen falen
Onze maten onmeetbaar zijn
Niet te meten
wel verliezen en vergeten


24/6/2010

De Hof van Heden

Hou je goed vast aan dit ogenblik
want dan raak je 't nooit meer kwijt.
Bevries het zingen van de leeuwerik:
Zo krijg je later zeker minder spijt
als je twijfelt aan je herinnering
en jammert over de verloren tijd
ten onder gaand aan verbittering
om de al te vlug verloren strijd

Hou je stevig vast aan elk moment

dat je hopen doet op wat nog komt
Het is een ogenblik dat je goed kent
Alleen de dag van morgen is vermomd

Hou je vast en los geen enkel souvenir

Want wat voorbij is, vlucht weer weg,
Heel stiekem langs een zwarte zijrivier
Naar een leven zonder vooropzeg

23/6/2010

Dag na nacht

Er komt een dag
die niet meer naar de nacht verlangt
en geen uren telt,
omdat een dozijn oneindig wordt

Er komt een dag
Die anders is dan de zeven andere
en geen naam meer draagt
Omdat uniek zijn naamloos is

Er komt een dag
Dat alle sterren schijnen zonder einde
en geen schaduw rest
Omdat de laatste was verdwenen

Er komt een nacht
Die genoemde laatste dag voorafgaat
en geen licht verdraagt
omdat die de dood is van elke schaduw


22/6/2010

Noem het maar winter

Zo ineens is het zomer,
een datum als een ander.
Ik vind dat ik niet verander:
dat maakt van mij volstrekt geen dromer

Zo ineens ben ik jarig:
een dag zoals een ander.
Vind je echt dat ik verander?
Word ik misschien ineens grijsharig?

Waarom is het geen winter?
Een denkbeeld als een ander...
Wat denk je soms, dat ik verander
als ik dit doorstuur naar mijn printer?

Waarom ben ik in leven?
Een vraagje als een ander
Niemand is voldoende schrander
om een sluitend antwoord te geven.

21/6/2010

nope

Zomaar

Wat een gedachte toch!
Een gedicht te schrijven overdag,
een gedicht zonder gezag
en zonder gezicht.

Zomaar een gedicht
dat dichter bij de dichter draagt,
die nadacht en de dichtste gedachte
van het dichtsel heeft bedacht.

Maar onverwacht
dat dichten ongenadig dag zegt

Of vaarwel

Als emotie meer en meer
het meeste uit de meester
weet te toveren
en hem overmeestert,
meesterlijk meetbaar gemeend
en doordacht zonder macht
en zonder gewicht zo licht

Zomaar een gedicht
vol licht.




19/6/2010

Nu zomer

Lieveling, het zal wel komen!
zei ze zachtjes in mijn oor.
Blijf geloven in je dromen
en zeker in de tijd er voor!

Praat, o liefste, praat met mij
over alledaagse dingen,
Heel wat toekomst is voorbij
en werd herinneringen

Hang geen foto's aan de muur
van ons voorbij verleden
Wees bij mij, elk kostbaar uur
vol warmte hier beneden

Lieveling, het zijn geen dromen
als de liefde ons doordrenkt
kan er wel iets mooiers komen
dan wat de Heer ons heden schenkt.



18/6/2010

Vannacht

Ik wil bij je zijn vannacht
en je lichaam naast het mijne weten,
Dan fluister ik graag teder zacht
dat we morgen uit gaan eten

aan de molen bij de waterkant
waar de wind het waterklater
dompelt in het vuur dat brandt
Voor de gasten hun geschater

Nochtans wil ik vooral vannacht
weer bij je liggen als voorheen
Ervaren, heel beschroomd en zacht
hoe jij je voelt met mij bijeen

Ik zal ook deze avond bij je zijn,
want net zoals die eerste keer
is dat zoals dat eerste glaasje wijn:
men herhaalt het, meer en meer

Maar jij hoort bij me, dag en nacht
en al weten we dat het niet klopt
We doen alsof nooit onverwacht
dat heerlijk bij elkaar zijn stopt

　17/6/2010

geen politiek gedicht, of toch?








Vlinder

Er zit een vlinder
Er zit een geelzwarte vlinder
Er zit een vlinder op mijn knie:
Zo blij dat ik ineens die vlinder zie !

Ik zie een vlinder
Ik zie een vermoeide vlinder
Ik zie een vlinder in de lucht
Zo 'n hulpeloze vlinder en ik zucht.

Er vliegt een vlinder
Er vliegt een dappere vlinder
Er vliegt een vlinder naar de bron
Zo 'n vlinder vliegt niet naar de zon.


16/6/2010

Brusselse kippen

Ik spande een stevige draad
dwars door mijn groentetuin.
Ik vond achteraf inderdaad
meer orde en minder puin.

Mijn kippen verwoestten mijn werk

van honderd voorbije jaren.
Ze gingen zelfs niet naar de kerk
en nu mag ik weer voor hen sparen.

Ik kocht dus een stevige draad!
Dat moeten zij nu respecteren,
want als het anders niet gaat
moeten de kippen maar emigreren.

15/6/2010

'Nil Volentibus Arduum'

Dromen mogen nimmer dromen blijven,
zelfs al zijn ze stout en heel vermetel.
Wensen moeten in ons hart beklijven
en ons sleuren, weg uit onze zetel.

Zelfs al lijkt de ladder eindeloos,
en al wenkt berusting zonder schroom,
ook al blijkt de weerstand schaamteloos,
we blijven koppig trouw aan onze droom!


Er zijn rovers die met wapens dreigen,
die vol afgunst ons de weg versperren,
en ons al te graag zullen doen zwijgen,
maar niets kunnen lezen in de sterren.

14/6/2010

ZONDAGSE ZOTTIGHEDEN  77

13juni2010 (verkiezingseditie)　

zie https://blog.seniorennet.be/ahazozo/

Wanhoop

Is verdriet geen zon aan de hemel,
dan is geluk een traan op je wang,
en is verlies een flits naar de sterren
met hunker naar een zwanenzang.

Is een fout geen lumineus idee,
dan is verstand slechts een tegenslag,
en is de liefde een lentebloesem
met sluimerend rouwbeklag.

Is berouw dan zelfs geen gul gebaar,
dan is ambitie een kuil in het bos
en is de hoop een sokkel van karton
die overwoekerd wordt met mos

11/6/2010

Maanreis

Liefste, zie jij ook de bleke maan
of is de hemel bij jou zwart?
Ik blijf nog even buiten staan
en hoor het kloppen van mijn hart.

Je bent oneindig ver van mij,
maar toch lijk je wel erg dicht,
omdat er weinig zijn als wij,
naar wie de maan haar stralen richt

Ik tel de nachten zonder jou
met alleen de maan als band.
Ik tel de dagen zonder vrouw
zonder liefste aan mijn hand

Ik kan raden wat je denkt,
wat je wenst en wat je voelt,
Ik weet ook wat je me schenkt
en wat de maneschijn bedoelt

Verbonden door het bleke licht
op dit eenzaam late uur
Zijn we naar elkaar gericht
ondanks deze hoge muur.


10/6/2010

Inspiratie

Wat vind je van die gouden troon
en van die dure oude kleren?
En had je zelf nu ook een zoon,
wat zou die aan ons leren?

Woon jij graag in al die huizen
met die ramen vol met kleur?
Hoor jij ook je oren suizen
als ze kloppen op je deur?

Zeg je iets vanuit de bijbel
of vertel je nuchter wat je hart
Je inspireert langsheen de heibel
van wat een aardbewoner tart?

Duld je lijdzaam hoe ze praten
over naastenliefde in jouw naam
overtuigend met citaten
zodat ik me dan hevig schaam ?

Hoor je nog je eigen boodschap
in de woorden van je personeel?
Voel je toch met hen verwantschap
of dwalen ze wel echt te veel?

Doe voor ons nog één mirakel
Een dat alle mensen overtuigt
En verlaat je tabernakel
Hoor maar wie dan voor u juicht

Jezus, zeg ons wat er nodig is
Voor herstel van al die flarden
En al wat louter overbodig is
Om in je schaduw te volharden

Geef ons liefde voor het leven
leer ons leven voor de liefde.
Stuur ons, wend voor ons de steven
weg van alles wat je griefde!

9/6/2010

Wachten op de trein

Heel alleen op het perron,
zuchtend in een hoge zon tot de sporen aarzelend gaan trillen.

Twee ogen in de verte turend,
blikken door de ramen glurend en niet weten wat ze willen

Zijn dat daar twee felle lampen?
Zie ik daar ook witte dampen die de einder even bleken?

Zit je op die verre trein?
Kan dit dan het antwoord zijn op wat ik voor die vrouw beteken?

Schril en fel klinkt het gefluit,
Geschrokken spring ik achteruit omdat de trein geen vaart vermindert

Ik weet niet waarom ik besta
en kijk de trein nog achterna, alsof hij het is die mijn leven hindert

8/6/2010

Verstoppertje

Zoek me, kindje, zoek me snel,
zoek maar, kijk maar overal,
kijk maar uit, je vindt me wel,
ik weet dat je me vinden zal,
pak me, kindje, pak me gauw,
ik verstop me naast de kast
en loop nog even weg van jou.
Ren me na en pak me vast!

Dan voel ik sterke kleine handjes:

'Ik heb je, opa, roep je luid.
Ik zie je lachend witte tandjes:
'Nog een keertje!' kraai je uit.

'Nog één keer, maar kijk niet,

Niet gaan zoeken eer ik klop!
Want het mag niet dat je ziet
waar ik mij opnieuw verstop

7/6/2010

hopla

Dit is het tweede luik van het vorige gedicht.
Als de dood niet het levensdoel is, dan is het leven zelf belangrijker dan het eindpunt ervan.
Zo zijn liefde en vriendschap in het dagelijkse leven de top van elke dag, zonder dat je daarvoor een berg hoeft te beklimmen.

    



Top zonder berg

Indien het nu eens zo zou zijn
dat het echt niet om het winnen gaat?
En, al is die kans dan nog zo klein,
niemand geeft nog om de aankomstlijn
alsof het enkel om het meedoen gaat.

Indien we 't leven zouden zien
als iets wat echt alleen om liefde gaat
en, ook om vriendschap bovendien,
dieper, echter dan de dag voordien
zodat dan niemand over sterven praat.

(maar er wel aan denkt, al hij/zij eerlijk is)

3/6/2010

Het leven is werken naar de dood toe, niet naar een doel dat men zich vooropgesteld heeft, dus is dat doel eigenlijk onbestaande









Berg zonder top

Soms heb ik het gevoel dat jarenlang
op rollen fietsen mij zo moe gemaakt heeft
dat ik duizel en ontgoocheld in de touwen hang
en me afvraag: waarvoor heb ik nu geleefd?

Soms heb ik het gevoel dat ik jaren
op een dolle paardenmolen heb genoten
van de wind in mijn al te jonge haren
maar in het wilde draaien lam zat opgesloten.

Soms heb ik het gevoel dat heel mijn leven
Ik steeds hoger in de masten ben geklommen
om naar een illusionaire verre top te streven
denkend: was ik toen niet beter weggezwommen?

2/6/2010

Mediterrannée

Ik heb een keer de zee gezien
Na veertien dagen reizen
Alsof ik het niet verdien
Mezelf iets aan te prijzen

Een sober strandhutje huren
Om even te ontspannen
Maar dat hoesten bleef duren
En ik kon niets plannen

De bergen waren te ver
En de stad veel te druk
Ik voelde me geen ster
Alles in mijn lijf was stuk

Maar toch heb ik de zee gezien
En mag me gelukkig prijzen
Alhoewel ik iets meer verdien
Als ik zo ver wil reizen

1/6/2010