Berichten van 1 januari 2017 tot 31 januari 2017

Tijdsgebrek

Ik zie je graag om wie je bent.

Je geluk is door angst bezeten

alsof het een hypotheek betreft

en geen parelsnoer van warme momenten.

Je treint door de dagen van je leven

vol verlangen naar het station

waar geen wissels meer liggen

voor ontoegankelijke zijsporen.

Geen sein staat nog op rood,

de seingever staat buitenspel

tot je hem mist, voorbij vaarwel.

De machinist is onder controle

want de rekeningen kloppen.

Ik haat soms dingen die je doet.

Maar mijn handleiding is zoek

en je construeert je eigen toren

zonder naar je roots te boren.

Mijn handen spreken niet meer,

ze kunnen niet meer reiken;

de wil volstaat niet langer

angst voor bang naar banger,

absurd woordspel vol rancune

Ik loop weg van je tribune

om te mijmeren over de tijd

die ik had om er te krijgen.


26/1/2017

Bedachtzaam

Mieren in mijn schoenen

woorden in mijn hoofd;

vuur schroeit me als ik zit,

ver weg fietsen om terug te keren

een sprong van de trein

telkens er vaart in komt:

angst voor de terminus

en pret in het plannen

vertrouwen in elk detail

en in de deus ex machina

uitgestelde uitspattingen

tot amper voor de uitvaart

tenzij de voldoening me kalmeert

of

de kale reis me inspireert.

Bedachtzaam zal ik het allemaal opnieuw beginnen

want ik heb een nieuwe kans verdiend.

Alleen smeek ik tot wie het horen wil

tot wie het horen kan:

Bevrijd mij uit deze houten kist

vooraleer de hengsels roesten.

Spiegelbeeld

De oude man vertelt en niemand luistert.

Tegenspraak wordt zo al uitgesloten,

al geeft hij zijn oordeel het voordeel

van ervaring en van twijfel.

Er komt een merel het gazon verkennen

en een tweede ziet dat alles identiek

is aan de toestand van de vorige dag

maar nauwelijks anders

al ware het niet alleen de dag erna.

De mist verwaast de toekomst,

onder sneeuw en ijsrest klopt een hart

maar als hij doelloos in de spiegel staart,

ziet hij mij en ik zie hem.

Na de storm

Je haalt bakzeil

als je aan bakboord blijft

met je haren ziltend in de wind.

Je schuilt achter de fokkemast 

vertrouwend op de hoogte van de reling

en de houvast aan de knopen van het want.

Aan de loefkant sta je te druipen

al zie ik dat ternauwernood.

Je zuidwester klappert tegen je rechteroor

en het ander kleurt al purperrood.

Je gordt je vol vertwijfeling

spiraalgewijs doorheen een tros

al wil j' in eeuwigheid daar nog niet van los.

Het roer zit nauwelijks aan stuurboord,

maar wel gekneld in harde vuisten

die je langzaam overtuigen 

van de haven voor de boeg.

19/1/2017

2017

Het nieuwe jaar heeft niet op mij gewacht

en kale muren zijn getroost;

want kalenders zijn de tel niet kwijt

als op de winter wordt getoast 

terwijl de laatste koolmees honger lijdt

ondanks de muze, zonder mij op jacht.