Berichten van 1 maart 2013 tot 31 maart 2013

Als aandenken voor Jeanine De Cock, mama van onze schoonzoon Tom;
begrafenis te Lierde om 10 uur op paaszaterdag

Afscheid

Je laat ons slapeloze nachten,

nachten zonder sterren achter.

Ik mis je, want ik had je nodig,

andre mensen maakte jij steeds overbodig.

Pijn was erg als die pijn van een ander was,

de jouwe kwam geen enkel mens van pas.

Je diende
tot je krachten je begaven,

tot er niemand aan je bron
zijn dorst kwam laven,

tot je niet meer doen kon
wat je had beloofd,

tot je wenend onze sterren hebt gedoofd.




27/3/2013

Zopas vernomen dat de moeder van onze schoonzoon
op 60jarige leeftijd onverwacht overleden is.
We keren terug naar België en dit blog zal even stilliggen.
Dank voor uw begrip.

Crisis

Palmbladeren hangen lusteloos omlaag, langsheen de stam

die ze bewonderd en gevoed heeft.

Hun schaduwen prijken niet langer zelfstandig op de rambla,

maar versmelten vormeloos onder de voetstappen

van een naamloze menigte wandelende vluchtelingen,

ver weg van wat mensen die het beter zouden moeten weten

doodleuk crisis noemen.

De vruchten vallen machteloos zonder na te denken

omlaag, omdat er geen werkbaar alternatief is.

Verwondering is doodgeboren sinds de tuinman

niet meer weent als de wind gaat liggen

maar klaagt over procenten.

24/3/2013

Albatros

Met vermoeide vleugels zweef ik

boven de nevels van een klamme oceaan

op zoek naar land aan de wazige einder,

soms oplichtend onder een twijfelende zon,

een glimp van Eden, een sprankel hoop,

dankbaar voor elke stuwing van inversie.

Als warme liefde mijn vlucht ondersteunt

en me leert dat je slechts kan leiden

wanneer er gewillige volgers zijn,

zo blijf ik streven tot ik de zonsondergang

niet opnieuw kan bewonderen.

20/3/2013

Winterstuipen

De lente kruipt zachtjes naar het noorden,

vogels snellen 't voorjaar veel te snel voorbij,

geconfronteerd met winterrochels

die streng polaire stuipen trekken

over 't ontwakend nevelland.

Opgespaarde kerstsneeuw dekt de daken

verzekerd van een lang bestaan

door krimpende thermometers,

wachtend op wat zon.

15/3/2013 

Eigen haardvuur

Drink  je kopje thee toch eer die afkoelt en goed is om vlug weg te gooien,

ga met me mee naar zee zodat we zand in malkanders ogen strooien.

Proef eens van die nieuwe kaas waarvan je nooit iets hebt vernomen,

doe wat je nu nog kan behalve 't realiseren van te oude dromen.

Kus me op mijn lippen eer ze die van jou niet langer kunnen voelen,

koop nu eindelijk de sofa waar je naar verlangt, verbrand die stoelen.

Zeg me niet waarom je al die jaren sinds ons huwelijk van me houdt,

Vertel me liever hoe je elke dag voor mij weer vuur maakt zonder hout    

11/3/2013

Avondschemering # 65

Ik belde je vanmorgen

en je zei me dat het nog geen ochtend was.

Ik verzweeg  mijn zorgen,

'k  Zou wachten tot het voor jou ochtend was.

Ik schreef je een lange brief,

in de hoop dat je hem op een mooie dag zou lezen.

Ik schreef: ik heb je o zo lief.

Maar je leefde veel te hectisch om mijn brief te lezen.

Ik zend je nu een mail,

een uurtje voordat onverbiddelijk de laatste avond valt.

Het grijpt me naar de keel

dat jij zelfs nu niet ziet hoe je leven is verknald.

 7/3/2013

Argeloos

Ademloos bewonder ik het versmelten van je adem

met de mist van deze late maartse winterochtend,

roekeloos ploften mijn woorden in de broze plas

die je hartslag trillend spiegelden doorheen je emoties.

Sprakeloos zwollen de tranen achter de leden
van je kijkers, gericht op vergane dromen.

Bodemloos verdriet welde op in je stem,

stuurloos stokkend zonder enig zweem van verweer

ondanks spijt over al mijn  liefdeloze verwijten,

machteloos getuigend van mijn eindeloos  verlangen.

Argeloos bewonder ik je vastberaden stappen

die me achterlaten, verweesd en radeloos.

3/3/2013

Argwaan

Morgen wordt verzekerd door de argwaan van vandaag:

de zoen die ik van je  krijg maar die ik ook niet vraag,

de blik die je naar me richt vanuit privaat domein,

waar zoals gewoonlijk mysterieuze verrassingen zijn.

Argwaan overheerst de keuzes die ik steeds moet maken:

angst voor al het lieve geld dat ik kan kwijt geraken.

De argwaan jegens argwaan moet me komen redden

eer ik je liefde voor 't slijk der aarde zou verwedden.  

 1/3/2013