Crisis

Albatros

Met vermoeide vleugels zweef ik

boven de nevels van een klamme oceaan

op zoek naar land aan de wazige einder,

soms oplichtend onder een twijfelende zon,

een glimp van Eden, een sprankel hoop,

dankbaar voor elke stuwing van inversie.

Als warme liefde mijn vlucht ondersteunt

en me leert dat je slechts kan leiden

wanneer er gewillige volgers zijn,

zo blijf ik streven tot ik de zonsondergang

niet opnieuw kan bewonderen.

20/3/2013

Winterstuipen

De lente kruipt zachtjes naar het noorden,

vogels snellen 't voorjaar veel te snel voorbij,

geconfronteerd met winterrochels

die streng polaire stuipen trekken

over 't ontwakend nevelland.

Opgespaarde kerstsneeuw dekt de daken

verzekerd van een lang bestaan

door krimpende thermometers,

wachtend op wat zon.

15/3/2013 

Eigen haardvuur

Drink  je kopje thee toch eer die afkoelt en goed is om vlug weg te gooien,

ga met me mee naar zee zodat we zand in malkanders ogen strooien.

Proef eens van die nieuwe kaas waarvan je nooit iets hebt vernomen,

doe wat je nu nog kan behalve 't realiseren van te oude dromen.

Kus me op mijn lippen eer ze die van jou niet langer kunnen voelen,

koop nu eindelijk de sofa waar je naar verlangt, verbrand die stoelen.

Zeg me niet waarom je al die jaren sinds ons huwelijk van me houdt,

Vertel me liever hoe je elke dag voor mij weer vuur maakt zonder hout    

11/3/2013

Avondschemering # 65

Ik belde je vanmorgen

en je zei me dat het nog geen ochtend was.

Ik verzweeg  mijn zorgen,

'k  Zou wachten tot het voor jou ochtend was.

Ik schreef je een lange brief,

in de hoop dat je hem op een mooie dag zou lezen.

Ik schreef: ik heb je o zo lief.

Maar je leefde veel te hectisch om mijn brief te lezen.

Ik zend je nu een mail,

een uurtje voordat onverbiddelijk de laatste avond valt.

Het grijpt me naar de keel

dat jij zelfs nu niet ziet hoe je leven is verknald.

 7/3/2013

Argeloos

Ademloos bewonder ik het versmelten van je adem

met de mist van deze late maartse winterochtend,

roekeloos ploften mijn woorden in de broze plas

die je hartslag trillend spiegelden doorheen je emoties.

Sprakeloos zwollen de tranen achter de leden
van je kijkers, gericht op vergane dromen.

Bodemloos verdriet welde op in je stem,

stuurloos stokkend zonder enig zweem van verweer

ondanks spijt over al mijn  liefdeloze verwijten,

machteloos getuigend van mijn eindeloos  verlangen.

Argeloos bewonder ik je vastberaden stappen

die me achterlaten, verweesd en radeloos.

3/3/2013

Argwaan

Morgen wordt verzekerd door de argwaan van vandaag:

de zoen die ik van je  krijg maar die ik ook niet vraag,

de blik die je naar me richt vanuit privaat domein,

waar zoals gewoonlijk mysterieuze verrassingen zijn.

Argwaan overheerst de keuzes die ik steeds moet maken:

angst voor al het lieve geld dat ik kan kwijt geraken.

De argwaan jegens argwaan moet me komen redden

eer ik je liefde voor 't slijk der aarde zou verwedden.  

 1/3/2013

Overal hier

 Schuif eens op,

er is nog ruimte in de kosmos.

Naast dat zwarte gat van die verdwaalde melkweg:

een bord met STOP,

wetenschappelijk hypothetisch omdat ik het zelf zeg.

Laat de axioma's los

en schuif eens op,

want daar is hier als je daar bent.

En nergens is nooit wat je goed kent:

overal  waar je toeven kan of toch iets verder.

Schaapje,  graas eens wat dichter bij je herder

en schuif die omheining op.

25/2/2013

Het is alsof ik ben

Meegezogen in de draaikolk van de klok

die tikt

en rondjes draait als in een bodemloze wok

maar stikt.

Zo slanken de kalenderblaadjes hevig af,

te snel,

Terwijl de jaren galopperen na de draf

Jawel,

alsof z' uiteindelijk seconden zijn geworden

zo kort.

ik Zie geen mensen, lees geen aanplakborden

Het wordt

Hels ongrijpbaar hoe toch schraal ongrijpbaar

De tijd

mij naar dat naderend eind totaal onaaibaar

verleidt

Hoogtepunt # 42
  

Ik dacht nooit dat jij de Eiffeltoren kon vergeten,

met haar spots die stilte priemen door de duisternis,

opdat de hoogste hemel ooit zou weten

hoe monotoon beneden ’t saaie suizen is.

Ik dacht nooit dat jij de boetieken zou negeren

met hun dreunen, glitter en hun flashy kleuren,

die halsstarrig de passanten provoceren

en ze lokken met gestold vernis en open deuren.

Ik dacht nooit dat jij de Seine zou verwensen,

jij leek mij niet emotioneel en veel te wijs

om net als ik en miljoenen andere mensen

een hekel te hebben aan iets aparts zoals Parijs.

Ik dacht nooit dat het jou eens zou berouwen

en je mij die rechtuit rare revelatie zelfs niet gunt

om alles wat fataal verleden wordt te aanschouwen

met mij samen, hoog vanop het torenpunt .

13/2/2013

Verborgen schroom

Was je gewoon vergeten

dat ik eerst moest leren vliegen

eer ik naar je haven zwemmen kon?

Kon je niet meer lezen

wat ik die nacht in je hart geschreven heb

met de beweging van mijn wimpers op je huid?

Wou je soms niet horen

Hoe de klokken van het belfort luiden

Als de wereld kreunen gaat in wind en regen?

Mocht je dan niet buiten

Kijken hoe de verre vluchten

Lijnen trekken door de wolken van mijn lust?

Had je willen proeven

Van de laatste appel uit mijn tuin

Een jaar te lang gekoesterd en te warm gehouden?

Durf je nog te dromen

Van de kleuren in de regenboog

Die treuren tot de zon verlegen ondergaat ?

 11/2/2013

Verzuchting

Er was ergens een brug over 't diepe water

maar de mist van de jaren onttrok die aan onze ogen.

Dus wandelden wij elk op onze oever tot de zon in het lover lonkte

spottend met de poppen en de soldaatjes,

weggemoffeld op een vergeten zolder.

Soms was er aan de overkant de schaduw van een schim

bevallig in de stengels van het wijkende riet

of de flits van een druppel dauw op een halm geroerd

(door de vingers van je zoekende handen)

ontsnapt aan de snelle passen van je tocht door de dampende plassen.

Als ooit de schaduw van de twijgen de avondschemering verslindt

zal het water rimpelen door het vallen van de traan

Die ik bewaarde voor het ogenblik dat het lijkt alsof de wade van de maan

Het woud van al mijn dromen toedekt

en jij je ogen sluit.

10/2/2013

Weer een gemiste kans

Kindjes wenen want het spelen is taboe,

kindjes schreeuwen want de mama schreeuwt

en 's avonds is de mama altijd moe.

Kindjes blijven kindjes overdag op school,

op straat met vriendjes samen of samen in 't gezin

al raken ze zelfs daar al op de dool.

Grote mensen ruilen steeds van rol:

Vader moeder baas bediende wolven in de kudde,

zij die rollen mixen slaan op hol.

Kindjes worden ooit eens grote mensen,

switchen rollen van de mode naar het oud model

en leven verder met hun oude wensen.

30/1/2013

Futuristisch verleden

Herinneringen aan de dingen
die niet ik en niemand anders dan hij ooit heeft gekend,

strategieën vol magie met nostalgie
naar de dame die door hem eens werd verwend,

toekomstvisies voor realisaties binnen organisaties
die nooit zijn gerealiseerd,

Ervaringen met vergissingen die grootse verwezenlijkingen
hebben gesaboteerd,

Handigheden uit 't verleden die zonder reden
door niemand zijn overgenomen:

Ze zijn zoals woorden, rijmen en akkoorden,
verloren alhoewel velen ze hoorden,

zoals situaties innig teder zonder complicaties

waar je zelden durft van dromen,

spoorloos verzwonden door de aanval van Magere Hein
op de levenskoorden.

Hoe koel is het gevoel dat elk doel in mijn denken
afsterft samen met mijn spieren,

die onverwacht op een dag 't gelag betalen

van alle planten, mensen en dieren.

Hoe warm is mij de wetenschap dat de blijde boodschap
eeuwig voort blijft leven,

zodat wij naar alles wat voorbij en ver verleden is
met hart en ziel gaan streven.

19/1/2013

Niet echt winter






Zoals elke sneeuwvlok harder neerploft dan alle vlokken ooit voorheen,

zo klautert iedere belevenis van voorbije jaren

met meer moeite naar de afdeling beeld en geluid van mijn bewuste ik.

Het witte laken van alle nieuwe dagen

dekt dagelijks wat dwingender ’t landschap van mijn leven

tot slechts de toppen van onheil en opwinding,

de kammen van streven en strijden,

de hoogten van welzijn en wanhoop

weerstaan aan witte wervelwinden,

die dalen van pijn en falen onttrekken aan de film die niet ten einde is.

15/1/2013

Wandelende duinen

Schep na schep wordt mijn kuil nog dieper.

Alleen het graven valt me zwaarder

dan de dag van de eerste spadesteek

na de keuze van de geschikte plek.

Om me heen hoor en zie ik hard labeur

van wie zijn eigen put nog graven kan.

Kinderen spelen in het zand dat ik opwerp

en bij wat anderen hebben nagelaten.

Eens graven ze ook tot het ijzer ketst op steen

en jongeren de gaten vullen met hun toekomst.

9/1/2013

Auteur  (droom#18)

Soms voel ik me als een komeet,

een verdwaalde brok uit een kosmos die God vergeten is.

Soms zie ik me als een komeet

verschroeid verpulverd in een ongecontroleerde vlucht,

ver weg van de baan

die mij was voorbestemd,

waar ik me ergerde om haar voorspelbaarheid

Dan word ik een ster die valt

Ongemerkt onhoorbaar bij klaarlichte dag

Die doelloos stuurt, versnelt of remt zonder resultaat

Behalve heel even, als stof neerdwarrelt in een blinde woestijn

Op 'ahazozo' staat sinds 6 januari de 147ste uitgave van de ahazozo 's

Status quo 2013

Wintermaanden zonder winter,

Nieuwjaarsbrieven zonder brief,

vriezen doet het als maar minder

'k Voel geen liefde zonder lief

Niets nieuw in 't nieuwe jaar

Ook niets mis met Kerstmis.

Minder tijd en minder haar

Niets waarvan er bij is

Alleen een jaar er bij in januari

zodat de toekomst kleiner wordt,

Een beetje langer licht in februari

En de dromen weg of ultrakort

Groei in hoop en kwaliteit

Draait de wereld wat vooruit,

Tegenslag doorheen vermoeidheid

Zet mijn voetstap achteruit

2/1/2013