Anders in leven

Koffietijd   (bij Marieke)

Met een geroutineerd gebaar werd het mes gewet

En daarna een kruis op het brood gekerfd,

Ondiep  maar vol betekenis.

De boterhammen en de plakken ham,

Vers van de haak getilde hesp,

Zout en vol beloften, aardappelen geraapt

Uit een muffe kelder, drie treden omlaag,

De scheuten eraf en gespoeld

Onder het kreunende water

Van een kermende pomp.

De kachel kleurt wit en de was droogt

Naast de fluitketel . Koffietijd.

 
4/3/2018

Sleutels in de kudde

De uitweg zoeken als er geen problemen zijn,

piekeren over vragen die je niet stellen kan,

wakker liggen over nachtmerries die je ontsnapt zijn

dwalen in de richting die de wind je instuurt,

blind vertrouwen dat de kudde de ravijn vermijdt

vaststellen dat je je sleutels bent vergeten

en dan in je ogen wrijven

en zeggen dat alles ok is

omdat die stem vraagt of je goed geslapen hebt.




26/2/2018

Cirkel

Ik had geen last van pijn,

van ziekte, verdriet of gemis,

'zorgen' was niet meer dan een woord

dat zoals alle andere nog niet bestond,

tot ik op deze wereld kwam.

Alvorens ik dit leven verlaat

Zal ik alle redenen kennen

Voor hun bestaan

En de problemen die ermee samengaan.

Liefde en geluk,

Schoonheid en de kruimel wijsheid

Die ik opraapte van God Zijn brood,

Aanwezig of niet: ziel en zaligheid.

Als de wereld achter me ligt,

Zal niets me nog ontbreken.

 23/2/2018

De zee

Schuim op de vloedlijn

als het restant van een scheerbeurt

Onaf door de interventie van de branding

Opstuwend tegen elke overwonnen golf

die zich strategisch terugtrekt

Na een vergeefse aanval op het jutgebied

Spat open in een kokhalzend gebries

Gekleurd als koffiefiltersap na de herkansing.

Minusculer dan de adem van de nevel

Die de vissers op hun wrakken misleidt

Zinken de restjes luchtbel in het bed van zand

Om nooit opnieuw de zelfde weg te volgen,

Nergens hun verhaal te doen

Niemand te helpen

Het leven te overleven.


22/2/2018

De berg

Morenen rusten uit

Met hun voeten als het ware bengelend in het water

Maar bengelen deden ze nog nooit;

Het lijkt zo

Na eeuwen weerstand bieden

Niet buigen, liever barsten en loslaten, drijvend

Op de trage stroom van tijd in jaren

Knipperend van dag in nacht, van koud naar warm

Van hoog naar laag

Meegevoerd in de gletsjer van verval

Om ten slotte te aanschouwen

Hoe de tong niet meer kan dromen

Van de zuivere sneeuw daar hoog.



21/2/2018

Geluk









Geluk is als een hoge witte wolk
badend in de zon
Achtervolgd door een fietser op de snelweg
Zonder mast en zonder vlag er boven
Maar volop genietend aan de loef
Van het gezang van wielewaal
en nachtegaal
Handig laverend naar het westen
Strevend naar de droom
Dat zo
De zon niet ondergaat
En de sterren blijven staren
Met nooit vermoeide ogen.


4/2/2018

Big brother, little sister










Mijn handel wordt zorgvuldig door de uniformen heel nauwgezet geobserveerd,
Mijn wandel wordt angstvallig door de telelenzen vol wantrouwen gecontroleerd,
Alleen de haan kraait vrij en vrolijk tot alleen gebed nog uitkomst biedt
Voor mijn klimtocht door de toortsverlichte tuin van Eden





Het gouden kalf ligt afgebladderd opgebaard in de ruïnes van de new-age prefab tempel
Een amalgaam van incompatibel samengeraapte resten zonder kwaliteitsstempel
van ideeën, theorieën en onvoldoende gemotiveerde hypothesen
en geen aanwezige ondertekent het rouwregister




Mijn handen reiken tot de uiteinden van de horizontale balk die in Golgotha hing
Aangezien mijn armen geschapen zijn eer men God door geld en macht verving.
Wat ik zeg en schrijf wordt wegens tunnelvisie genegeerd
Maar wat ik doe staat ergens toch geregistreerd.

2/2/2018

Verrijzenis

 the sequel

Misschien is dit je extra dag

en heb je nog voor mij een extra lach,

een glimlach van hoop op een nieuwe dageraad

Na mistige sluimers als nachtmerries vol angst en kwaad.

Misschien is dit een extra jaar

en is het leven met beleven weldra klaar.

Klaar met lijstjes wensen onvolgroeid tot plannen

Die de daden onmachtig naar de jongsten moeten bannen.

Misschien komt er een extra kans

en wordt ons levenswerk muziek en dans.

Dan komt het loon dat iedereen verloren heeft geacht

De liefde waarop nog altijd ondanks onze spiegel wordt gewacht.

29/1/2018

Aan elke lezer, die me leest tien jaar lang, aan elke toevallige voorbijganger:

****************************

Zalige kerst, gelukkig 2018!*

****************************

Kerstmis 2017

Over de stad dwaalt de glinster van de langste nacht

terwijl de boosheid nog in de schaduwen schuilt,

loerend naar een onbewaakte kribbe.

Een kerstboom daagt de bezoekers uit

tot de zon ons in laag tegenlicht verblindt

en de mens heel even maar, vredig doet aarzelen.


22/12/2017

 Nergens niemand nooit

Als een pluisje dat door de wind gedreven over de velden zweeft

en niet terecht komt op de plek waar het naartoe heeft gestreefd,

Een zaadje dat nergens de nodige  warmte, vocht en voedsel vindt,

Een kind zonder moeder die het troost, verzorgt, knuffelt en bemint,

Als een hond die met zijn baasje mag gaan wandelen door het bos,

Nooit krijgt het dier ooit het touw van angst en schande nog los.

Het hoort niet als je elders gaat lopen dan met anderen in de rij

Toch is het opportuun gedwee te volgen, zet dus nooit een stap opzij.

Niemand hoort je als je stem niet echoot in de hoogste toren

Niemand ziet je daden als je de weg naar de top bent verloren.

Niemand vindt je als je heel je leven in het duister hebt getast,

Nergens heb je zonder de omweg langs voodoo nog houvast.




Niets vervangt de roem zo volledig als de liefde van een kind,

Het geeft de kracht die elk verlies en elke nederlaag overwint,

Het drijft je verder jaren nadat je moeder je lang heeft gelost,

Het helpt beter dan dat iemand beseft hoeveel moeite het kost,

Nooit  is er niets dat niemand ontroert tot je ganse lijf ervan beeft

En nergens sterker dan thuis besef je waar je in wezen voor leeft.



19/12/2017

Contact bij de supermarkt.

Een auto wringt zich op de laatste vrije plek van de parking naast de kerk,

en het vrouwtje dat stuurde, heeft geen aandacht voor de knappe jonge dame.

Die heeft nog twee dozen met een wonderlijk product tegen lage prijs.

De regen jaagt beiden naar een afdak waar nog velen schuilen.

Winkelkarren knarsen druipend voorbij en worden van munten beroofd.

Poetst u zelf uw ramen? vraagt de juffrouw toch nog heel voorzichtig.

Ik heb nog recht op een laatste telefoontje, waagt het oudje toch.



18/12/2017

Arm

Je hebt wensen, dromen, teksten, verzen en boeken geschreven,

je bent me zeven decennia trouw gebleven,

je greep naar mijn moeder, mijn broers, mijn kind'ren, mijn eten,

vooral mijn liefje mag ik niet vergeten.

Je waste mijn lichaam, je kamde mijn haar, je poetste mijn tanden,

je stuurde de helft van mijn beide handen,

Je krabde mijn rug, poetste mijn schoenen en verzorgde mijn baard

maar hebt niets van je ijver bewaard.

Je stuurde mijn slee, mijn fiets en ten slotte mijn wagen

maar kan nu geen last meer dragen.

Je bouwde mijn kasten, mijn verste dromen, mijn huis,

ik draag je wel verder, al werd je mijn kruis. 


13/12/2017

Twijfel

Als de zon mij niet ziet

en de wind me niet horen wil,

Als de winter me niet voelt

en het zout van de grootste oceaan

me niet proeven kan,

dan kan ik eisen van de illusies

dat ze hun theorieën met mijn gedachten rijmen

om de wijzen te doen twijfelen

aan de geur van zelfgenoegzaamheid.

 9/12/2017

Herkansing

Een zweem van honger

Kruidt de herinnering aan het perron

Dat geen woorden vond om mij te troosten

Toen de trein zonder mij vertrokken was.








het is een vreemde dorst

Die mijn fatsoen doet wankelen

En ik in geen kroeg of bron durf lessen

Zolang de klokken zondags luiden.

Soms verlang ik naar spijt

En lijkt dat een gemiste flashback

Naar een kruispunt bij  een voorbije keuze

waar een horizon ontbreken kon.

8/12/2017

Sara

Niet door zaad van eigen bodem,

niet door hoop en verlangen

maar door een zoektocht naar equivalenten

Of een veredeld placebo van eigen bodem,

Wel  een droom van een cocktail

met de regenboog van mijn geliefde

en de bloesem die ze in mij bewondert

gemixt in een gemiste cocktail.

Zo heb ik jou als een vuurpijl in de nacht

als een droom die door mijn vingers glipt

als zand dat door de sferen suist

in een vorig leven tevergeefs verwacht.



6/12/2017

Amen

Hoe het was, is het nog, maar anders,

zoals alles wordt wat het nooit geweest is,

omdat waar ook iets is, het elders ook kan zijn,

een kwestie van ruimte en tijd

van kennis en geduld

van nederigheid en besef

dat alle wetenschap grenzen heeft, 

beperkt door de grenzen van wat we zien en horen,

weten en onthouden.

Waarom is alles wat we leren kennen

binnen het vluchtige tijdsbestek

dat ons gegund is te ademen

een stofje

minuscuul en verloren

ongrijpbaar verzonken in een verleden

dat zoals al het voorbije

ooit eens toekomst is geweest?

Alles wat nog komen zal

is al lang geweest.

Alles wat we ontdekken

heeft altijd bestaan.

Alles wat we weten

hebben we bijgebeend.

Alles wat we leren

is louter besef

dat wij nooit en nergens

altijd en overal

kunnen bereiken.






Zo is het en zal het zijn

alle ijdelheid ten spijt.

Zo werd het en zo blijft het ook

alle overmoed ten spijt.

Wat ademt en leeft

Wat denkt en voelt

wat ziet en bemint

wat hoopt en streeft

moet zijn wat het is

en AMEN bekennen.


24/11/2017

(zich)
Van geen kwaad bewust

De telefoon rinkelt om me te vragen wie ik ben 

en of ik iemand met mijn eigen naam soms ken.

Ratten gooien roet in ons commercieel gesprek.

Kom je eten, klinkt een stem; ik heb geen trek.

Ik besef ineens: ik ken mijzelf al jarenlang niet meer,

ik vraag excuus en leg prompt mijn mobieltje neer.

De spanning neemt toe tot net voor de publiciteit,

Neem je koffie, dringt ze aan. Ik heb geen tijd.

De krant verspreidt zich dieper in mijn denken

en belet me aandacht aan de medaille te schenken

want haar keerzijde heeft immers het meeste nut,

de waarheid van een ander zet mij weer voor schut.

De klok tikt sneller dan de auto's kunnen rijden,

ofschoon ze trachten al het oponthoud te mijden.

De rimpels dalen af van voorhoofd naar beneden

en verstrakken strevend naar meer losse zeden.

Kinderen komen dorstend naar aandacht in de klas

en negeren zuchtend alle liefde die er voor hen was.

Wolken kennen elkaar niet meer als in een droom

Een regenboog knippert de ogen vol rook en stoom.

Seizoenen worden achteloos op een hoop gegooid

de dag is nacht en andersom, de rust komt nooit.

Gelukkig is er straks en altijd weer veel televisie

wat buiten bleef, brengt binnen via import ruzie.

Gestorven foto's, zwarte bloemen en facturen

idolen van nieuwe dictaturen sieren onze muren.

Kom slapen, klinkt een stem, raad eens wat ik doe

ik ga naar buiten schat, ik ben nog echt niet moe.

Leugens en overladen schepen wachten aan de sluis,

ik slik een laatste druif naar binnen, en ga naar huis.

Neen, geen raadsels meer, ik wil je dicht bij mij.

Terug bij jou alleen voel ik me waarlijk vrij. 


21/11/2017

Verlossing

Geen honger en geen dorst,

dank zij een goede moeder

die haar kind vrijwaart.

Geen dag die zorgt voor de volgende nacht,

geen duisternis zonder belofte van licht.

Geen daden en geen woorden

zonder stappen in de wereld

met plannen en rouwen.

Geen stilte die zorgt voor de volgende knal,

geen loutering zonder zicht op strategie.

Geen einde zonder begin

geen haat zonder liefde

geen spijt zonder fout.

Geen verlangen zonder kennis van het gemiste

geen overhaasting zonder gretige blindheid.


Geen verlossing zonder statusquo,

en evenmin bevrijding of dood

zonder gevangenschap of leven.

12/11/2017