Berichten van 1 december 2014 tot 31 december 2014

Wensen van Frankie voor alle regelmatige en de toevallige bezoekers

een kerstgedicht


Opgeklopt

Lichtjes branden tot het stopt,

kerstverlichting opgeklopt,

blijven werken voor wat geld,

maar de liefde is wat telt;

en maar staken tot het stopt,

vakbondswoede opgeklopt.

Woorden zuchten vol ontzag;

kussen, zoenen meer dan mag,

slogans schreeuwen met gelach:

weer een weekend plus één dag

door betogen nog wat meer gefopt,

malcontenten hevig opgeklopt.

Kindren vragen zich nog niets af,

later krijgen zij de straf,

ergens ligt de vrede in de as,

sterft een eekhoorn in het gras,

huilt de weerwolf tot hij stopt:

tsunamidreiging opgeklopt.

Bliksem uit de ster van Betlehem

dooft de echo van Zijn zachte stem.

Zwaarden snijden kinderkelen

eer ze onze hoogmoed stelen;

Knielen, bidden dat het stopt,

valse hoop wordt opgeklopt.

Cadeaus vergeten, niets gekocht

van dingen die ik weer niet zocht,

Dingen die ik toch niet missen zal

bij de kieren in de oude stal

Luxe en reclame die niet stopt,

'n ware kermis opgeklopt.

Hef het glas en lieg maar mee:

Gezondheid,cheers, zum Wohl, santé !

Vreten, feesten tot het stopt,

louter schijn en opgeklopt. 

Zing en loof de kerstman ook,

roer in ’t nepvuur met de pook.

Ruik de rook, kalkoen, de haard,

nergens blijft nog iets bewaard,

De slede glijdt maar tot die stopt

in het duister witte opgeklopt.

Klokken luiden ver en ijl,

vrij van cash en roes en geil,

ze huilen, maar je hoort ze niet

door 't feestgedruis zo hypocriet,

ze wenken niet meer, want het stopt,

pseudo-Kerstmis opgeklopt.


14/12/2014

Schoppenzes    *) 







Evenwijdig aan de grenslijn van de kust

zwelt de zee nog breder dan voorheen.

’t Verse schuim bruist naar de wolken, zo veraf, 

vol moed.



Tegenwind krijgt hartentwee stilaan geblust, 

de zeep verzuurt de bellen een na een.

Niemand vreest als de dreiging van geblaf

hen groet.



Sterker kleurend als een regenboog van lust

verkankert al het schuim heel ver uiteen

en drenkt toevallig graan verdwaald in ’t kaf

vol roet.



Evenwijdig aan de branding bij de kust

zucht de zee veel zachter dan voorheen.

Dat nieuw schuim bruist naar wolken zo veraf

vol moed.

*) of de teloorgang van jeugdambitie 

2/12/2014