Frankies (eigen)zinnige poëzie aangevuld met eigen citaten
Nieuwer speelgoed
Speelgoed op tafel
De telefoon antwoordt niet,
het hondje blaft nooit
en krijgt zelfs nooit te eten.
De auto staat nooit in de file,
Maar heeft voor mijn kleine peuter
de mooiste lichtjes
van de hele wereld.
Zijn wereld wordt groter
Met elk van zijn stapjes.
De deuren zijn hinderpalen
en de vensters zijn televisie.
De tafels hebben nu een bovenkant,
kasten een binnenkant.
De mensen nog niet.
31/1/2009
FEL
FEL (Fraternité Egalité Liberté)
Broer, kom toch hier en loop met me mee,
weg door de duinen tot aan de zee.
Schop je schoenen uit op 't harde zand,
waar met schuim een lijn is gebrand.
Klop dan de golven op tot bij mijn knie,
aai met je tenen de keien die 'k zie
krimpen naar de horizon van rood,
wuivend wijl we roeien naar de dood.
Afscheid nemen aan de kim van de dag,
zwijgend over ons beider zelfbeklag,
zuchtend over ons dagelijks winstbejag,
wenend over wat nog steeds niet mag.
Juich dan, broer, als je kano niet zinkt.
Spat en spuit met wat je nimmer drinkt,
duik door de draaikolk en dan: verdwijn!
Teken op 't strand weer een nieuwe lijn.
30/1/2009
puerorum in memoriampuerorum in memoriam
Donkere kinderogen
De zon staat weer op deze ochtend,
elke dag iets meer naar links.
En 's middags piekt ze ook weer hoger
boven mijn fruitbomen ginds.
Maar 's avonds is het andersom
en blijft ze weer wat langer
schijnen voor mensen die verlangen
en smachten, immer banger.
De zon gaat onder, voor mijn ogen
die haar warmte kunnen zien
en haar strelende stralen kunnen voelen,
zoals voor die van u misschien.
Wie heeft nochtans die kinderogen
blind geslagen voor hun tijd
en staat bij onze Schepper daar boven
nu voor eeuwig in het krijt?
Wie en hoe en welke soort waarom
geven toch de ruimte of die zin
om te kwetsen, door zwakheid stom,
en te stoppen al van bij het begin?
29/1/2009
De almacht van woorden
Woorden
Er zijn woorden van troost en woorden van pijn,
die houden zich nooit ver van elkaar vandaan,
maar als de kwetsende woorden almachtig zijn
is dit een hard, kil en onmenselijk bestaan.
Er zijn woorden van liefde en woorden van smart.
Vaak liggen ze afgunstig bij mekaar op de loer,
en volgen ze d' onvoorziene grillen van het hart,
een keer discreet, dan weer uitbundig of stoer .
Er zijn woorden van vreugde en woorden van haat
waarvoor vaak hindernissen worden verstoten.
Soms is dat tragisch, een enkele keer brengt het baat
maar niet als onschuldig bloed wordt vergoten.
27/1/2009
zo-even nog boven de lavabo
Niet aan scherven
Ik denk stilaan dat ik je wel ken,
al is er elke dag weer wat verschil.
Jij ziet er precies zo uit als ik ben
en blijkt zelfs te weten wat ik wil.
Zelden zie ik je hierheen stappen,
al kom je steeds trager naar me toe
dan ik naar jou, langs de trappen.
(ik voel me ook niet minder moe)
Je voorhoofd heb ik ooit gekend
met lange haren voor je ogen.
Ik heb leren begrijpen wie je bent
en nooit heb je tegen mij gelogen.
Je rimpels waren sneller dan de mijne,
althans, ik heb dat altijd aangenomen.
Ooit kwam ik er finaal mee in het reine
dat ze wel tegelijk moesten komen.
Ik reik je aarzelend mijn rechterhand,
en jij beweegt spontaan je linker.
Ik voel pijn zoals jij aan deze tand
maar jij kijkt toch een stuk flinker.
Droom jij ook dat wij morgenvroeg
weer samen onze snoet staan wassen,
en je me ontmoet in de zelfde kroeg,
waar we samen zullen gaan plassen?
Of denk je dat er een ochtend komt
dat deze spiegel ons beiden zal missen
dat het bruisen onder de kraan verstomt
en wij niet zo leuk meer kunnen bissen?
26/1/2009
Wat je kan...
Ik vreesde dingen die ik nooit wilde zien gebeuren, denkend aan mijn kleinkinderen, en dan...gebeurt opeens iets verschrikkelijks in werkelijkheid in Dendermonde ...
Levensboodschap
.
Blank zijn de bladen in het boek van je leven
tot je ze beschrijven kan.
Zo lang ik je mijn steun mag blijven geven
en je nog begeleiden kan.
Ver liggen de grenzen in je eigen jonge wereld
die j' altijd verleggen kan.
Zo afgelegen als het einde van je eigen dromen
die je zelf verwerken kan.
Schoon zijn de liefdelichtjes in je warme blikken
die jij alleen me zenden kan.
Zo sterk als de wil om kranig te behouden
wat je alleen verliezen kan.
Duur zijn de offers die je voor idealen nog zal brengen
als je ze bereiken kan.
Zo hard als ontgoocheling in enkele boze mensen
die je dikwijls mijden kan.
Zacht zijn de nachten die je telkens weer herstellen
tot wie je blijven kan.
Zo heerlijk als de echo van je eigen stappen
die je liefste volgen kan.
Dit zijn de woorden die ik ooit zal willen zeggen
als ik ze niet meer zeggen kan.
Daarom wil ik deze woorden voor je schrijven,
zodat jij z' eeuwig lezen kan.
24/1/2009
Voor elk van mijn kleinkinderenOntstaan uit angst voor de toekomst... omdat men elke dag meer verleden heeft dan toekomst
Wellicht ooit nooit
Zullen jouw ogen ooit smart aanschouwen?
Zullen ze wenen om nutteloos verdriet?
Zullen ze lijden en breken door het rouwen
of bestaat dat in jouw nieuwe wereld niet?
Zullen je handen ooit eens roven of stelen?
Zullen ze slaan en kwetsen om te doden?
Zullen ze beschermend steunend schenken
en krijgen ze ooit vriendschap aangeboden?
Zullen je lippen ijlen of vloekend schreeuwen?
Zullen ze trillen om troostend te sussen?
Zullen ze krijsen met de hoogste meeuwen
en andere lippen vinden om zacht te kussen?
Zullen je voeten je naar dorre landen leiden ?
Zullen ze je elke dag dienen tot ’s avonds laat?
Zullen ze een weg vinden voor jullie beiden
waarover je eigen zon nooit ondergaat?
Zullen voor jou mijn wensen en mijn dromen
de sterren zijn die je wenken door elke nacht?
Zullen ze mijn angsten niet uit doen komen,
en zal je het doel bereiken dat op je wacht?
23/1/2009
LEFEen devies als onontgonnen terrein
LEF ( Liberté-Egalité-Fraternité)
L
Zeg me niet wat ik denken moet:
ik doe wat mijn hand wil doen
en wil het spinnenweb doorboren
dat me aan alles twijfelen doet,
zelfs aan de echtheid van een zoen.
Ik wil nu je ware intenties horen.
E
Daal neer op je beide knieën
dat ik je bij de haren kan trekken.
Het ivoor van je exclusieve toren
is op mijn buur zijn hoofd gevallen.
En al zijn wij wel geen genieën,
we slopen morgen alle hekken.
Anders zijn we opnieuw verloren
als elders weer de kurken knallen.
F
Aanvaard het glas dat ik je schenk,
en snuif aroma’s van ons feest.
Leen me je twijfels en je facturen.
Je raadt toch nooit wat ik denk
en wie er altijd bij me is geweest.
Zijn bezoek zal ooit wel blijven duren.
LEF
Bevrijd me van al die hypocriete illusie.
Alhoewel, niets telt nog sinds ik u zie.
Twee weken na mijn verjaardagMijn eigen terugblik
Niet de verpakking alleen.
Ik heb eenenzestig doosjes mogen opendoen,
en ik heb net in het volgende kunnen kijken.
Misschien mag ik nog jaren hiermee voortdoen,
maar dat zal later nog beter moeten blijken.
Sommige ruiken naar de allermooiste bloemen,
en andere zijn doorweekt van ‘t stilste verdriet.
Er zijn er waarmee ik mezelf zou mogen roemen,
en sommige waarvan ik denk: toch liever niet.
De sterkste hebben de kleur van jouw ogen,
en tikken nog dapper op het ritme van je hart.
Ze hebben de kracht uit mijn lichaam gezogen,
en strakke striemen van de jaren nijdig getart
De mooiste zijn de gulden dozen van mijn dromen,
die mijn ogen verblinden als ik naar buiten kijk.
Ze smelten de melkwegflits die ooit moet komen
als ik zacht met mijn handen over je schouders strijk.
Nu heb ik achtendertig doosjes weer dichtgedaan,
ik durf ze niet verbranden en evenmin vergeten.
Ik koester ze op de plek het verst hier vandaan,
en zal nooit de afstand daarheen willen meten.
21/1/2009
Ooit eens daarom
Ooit wel eens daarom
Drukke jaren voor mezelf,
drukke tijden voor een ander.
't Wordt echt tijd dat ik alles verander
en dat ik niet langer in mijn verleden delf.
Vrije tijd voor vele kinderen,
vrije tijd zonder rust die roest.
't Was een tijd voor alles wat ik moest,
en ik zag mijn dagen maar verminderen.
Alle tijd is haast voorbij
om mijn teksten op te schrijven,
opdat ik niet de zelfde mens zou blijven,
maar wel doen ging wat God wou voor mij.
Alle plannen condenseren!
Mijn plannen redden, eer de zon
haar schaduw neerploft op mijn bron,
waar mijn oceanen zich angstig concentreren.
Ik reis verder tot ik aankom.
Tot ik de oude putten heb gevuld,
de talenten heb ontgraven en onthuld
en zo 'daarom' antwoord op elke waarom.
20/1/2009
Voor Leonard Cohen
Potret van Leonard Cohen, getekend door RB op 7 juni 1969
naar de hoesfoto van de lp 'Songs from a room'
( fragment, met witte wasco)
Voor Leonard Cohen
In jouw stem vind ik de rust voor de inspiratie,
al heb ik nooit zo goed als jij
Suzanne gekend.
In jouw beelden vind ik schoonheid en gratie,
al heb ik nooit zo goed als jij
Canada gekend.
In jouw eenvoud vind ik opwinding en ambitie,
al heb ik nooit zo goed als jij
ware lust gekend.
In jouw woorden vind ik 't vuur en de conditie,
al heb ik nooit zo sterk als jij
het bedrog gekend.
In jouw muziek vind ik God en veel demonen,
al heb ik nooit zo diep als jij
eenzaamheid gekend.
In jouw volharding vind ik wat je me wilt tonen,
al vind ik oprecht, net zoals jij,
dat niemand je echt kent.
Contactbreukeen apocalyptisch gedicht over liefde voor het leven
Ambitie
Het ergste toekomstbeeld uit mijn angstvisioenen
is, behalve dat ik jou niet meer zal kunnen zoenen,
dat mijn zeven zintuigen op passief gaan staan:
ik zal je in je keuken niet meer kunnen gadeslaan,
je zucht na je hazenslaapje niet meer kunnen horen,
niet meer proeven wat je klaarmaakte van te voren,
niet meer ruiken aan je vingers na het beminnen,
niet meer voelen wat je me aandoet, hier vanbinnen.
En als je me zegt dat ik eens ga eindigen in het gips,
is dat nog geen sluitstuk voor de Apocalyps!
Dan dreunt dat dolle denken door de diepe dalen
van mijn muze haar manifeste momentopname,
zodat ondanks het fatale fatum van je intuïtie,
ik kan genieten van elke seconde meer ambitie!
17/1/2009
2009 countdownMet het verstand op nul
Gekke kereltjes op het scherm
Nog twee gekwetsten langs de berm
Granaten op Palestina
Er zit gif in melk uit China
Leve de nieuwe president!
Kijk eens aan wie het hardste rent!
Zusje door eigen broer vermoord
De tunnel is al half geboord
Laserstralen missen hun doel
Ruzie maken zonder gevoel
Robots rijden door het plasma
Baby’s hoesten meer door astma
Mijn tuin ligt vol met bladeren
Mijn vrouw die moet vergaderen
De winkeltoegang is versperd
Bam Boela schiet weer op de paal!
Er is nog staking in het staal
De laatste vraag antwoord ik fout
De Kenyaan verstookt zijn hout
Er vliegt een reiger door de lucht
Zo bezorgd om vetophoping,
maar nog nooit betrapt op doping!
Wie gaat straks snel naar de bakker?
Is hij dood, die arme stakker?
Kom eens helpen, mijn rits is stuk!
Net op tijd, dat is pas geluk!
Eén ding staat buiten kijf:
Ik verdien wel twee op vijf!
16/1/2009
geen haiku
Misschien overbodige informatie: de haiku is een Japanse versvorm, bestaande uit achtereenvolgens 5,7en 5 regels, die heel raak en beknopt een indruk, stelling of emotie verwoordt.
Van Rompuy is er een krak in.
Geen haiku, o nee...
Zelfs als blogger heb ik een correspondent
die kritiek heeft op een paar van mijn gedichten.
Hij beweert (dat hij zowat alles van dichten kent),
en dat ze meer lijken op weerberichten.
Hij mist kwatrijnen, sonnetten en alliteraties.
Hij vindt troost in de talrijke woorden die rijmen.
Want vrije verzen zijn voor hem iets gratis,
maar ik vermoed daarin een vorm van slijmen.
Natuurlijk heeft hij volgens mij echt een punt
als hij zegt dat haiku’s een stuk moderner ogen.
Maar mijn taal beperken heb ik nooit gekund.
Ik word gewoon door inspiratie meegezogen.
Haiku's zijn voor mensen met weer te weinig tijd
om zich rustig in de poëzie te gaan verdiepen.
Daarom dat ik deze dichtvorm liefst vermijd
en regelmatig met iets persoonlijks kom piepen.
Ik pik wel iets uit de bijbel of de Kama Sutra
En draai er dan mystiek en cynisme om heen.
Als men me maar niet vergelijkt met Kamagurka
Want ik schrijf liever de dingen die ik meen.
15//1/2009
Het dooit eindelijk in de opgewarmde klimaatzones
Druppels
Wat zijn die druppels die je ziet,
als tranen hinkend op een rijtje?
Neen, geen dauw, dat is het niet,
wel een dampend schilderijtje.
Zijn het druppels van de regen
die vielen, keurig in 't gelid?
Kwam je ooit druppels tegen,
waar zo'n regelmaat in zit?
De sneeuwvacht op mijn dak
heeft plots besloten te verhuizen
(toen de beloofde dooi aanbrak)
en ging stromen door de buizen.
Ik tel de natte sporen van de dooi
met de passen naar mijn kippen.
Mijn dakgoot zit weer in de plooi
en druppelt nog natte stippen .
14/1/2009
Voor mijn kleinzoon van 19 maand
Mijn spartelding werd op minder dan twee maand tijd een wandelding!
Milan
Je loopt zelfzeker door je leven
en verkent je huis en dat van mij.
Je hebt het kruipen opgegeven ,
je kijkt naar ons, en hoort er bij.
De tafel is al net niet te hoog
om aan je zoeken te ontsnappen.
Alles registreert je speurend oog,
en overal hoor ik je kleine stappen.
Je speelt met de sleutel van een kast
of met het potlood dat ik mis.
Je houdt die dingen stevig vast
en toont in je boekje 'de vis'.
Je vraagt een knuffel als je me ziet,
en waagt je in de kamer hiernaast.
Het is er donker, je ziet me niet,
en rent terug met grote haast.
Dan roep je zelfverzekerd 'koek'.
Dat is alles wat je knabbelen kan.
En komt die uiteindelijk in je broek
dan zeg je 't ons, jij kleine man!
13/1/2009
Lente in de sneeuw
De sneeuw is al aan het smelten...
Lente in de sneeuw
De koude verlamt mijn vingers en mijn handen
terwijl ik naar de voordeur van mijn woning loop.
De rook verraadt dat de houtblokken branden
die ik gisteren wegnam van een slinkende hoop.
De lampjes branden hoopvol aan de kerstboom
en het stalletje verwacht vergeefs drie wijzen
Ik ga zitten aan tafel en krijg een wensdroom
over lentebloesems, nesten en verre reizen.
Mijn vrouw veegt het stof van de warme schouw
en legt de liefste nieuwjaarswensen in een doos.
Ik begrijp plots waarom ik met haar leven wou
Ze kijkt me aan en ik volg haar handen ademloos.
De televisiebeelden flitsen in haar mooie ogen
De rode wijn verkleurt de rand van haar glas.
Ik streel haar vingers die zelden rusten mogen,
ze reiken naar mijn hals en ontspannen mijn das.
12/1/2009
Lentearbeid (snakt u er ook naar?)
De ploeg.
Met een gulzige appetijt
naar de zomerse oogst
smakken de lemen voren open
op dwingend verzoek
van elk zilveren mes
dat de gerimpelde aardhuid splijt
en sappig diep verkneedt.
Dan verheft zich fier en trillend
maar vol gedreven kracht
de viervoudige ploeg
wuivend naar de horizon
gereed om toe te slaan
andermaal, herhaald opnieuw.
Een beeld van de boer
te klein voor het weidse land
flitst even als in een lachspiegel
vier keer, tergend vluchtig
tegen de beladen hemel.
Onverhoeds braakt de zwarte pijp
een wolk roet in de zwoele wind
en de beitels ploffen in de aarde
op zoek naar de bron in de zon
die knipoogt door de nevel.
10/1/2009
een heel sssssssssst stil gedicht
Zo stil
Zo stil als de slinger van de wandklok
na haar laatste tik,
Zo stil als de nacht, mits de hond in zijn hok
niet meer blaft.
Zo stil als het kind dat overmand
wordt door slaap.
Zo stil als de ring aan de slanke hand
die naar me wuift.
Even stil zijn de glans van haar ogen,
de schaduw van haar stappen in de gang
de geur van haar gestriemde handen,
de kleur van haar regenbogen.
Even stil zijn de woorden verzwegen
het liedje dat kleeft aan 't behang
de zucht die ik klem met mijn tanden
het water dat dampt uit de regen.
Dat is als je glimlach uit je adem stijgt
naar een zwarte wolk
En mijn hart over de scherven zwijgt
van deze morgen
Dat is wanneer je me een appel reikt
die ik wil
En de eenvoud weer de hemel lijkt
maar nu blijft staan.
9/1/2009
Luchtspiegeling
Fata Morgana
Midden in de woestijn
roep ik naar de maan
die niet de zon wil zijn
om daar omhoog te staan.
Het is verrassend koud,
stil en dorstig fris.
Ik voel me zo erg oud
omdat er niemand bij me is.
Ik roep wenend naar de fata
en wacht op het geluid,
dat lijkt op de morgana...
Is dit lied dan uit?
Alleen schaduwen in de oase
die geen vrienden zijn.
Is dit echt een fase
van stervend ziek te zijn?
De echo zwijgt te stil
om mijn hart te verwarmen
De woestijn wordt toch kil,
kom in mijn armen....
8/1/2009
In't Gents: ne moiletrèikeregeïnspireerd op het lied 'You're so vain'
Hypocriet
Je mist moed om mij in de ogen te kijken,
en verkiest een glas witte wijn in te schenken.
Je droomt ervan dat je me eerst ziet bezwijken,
maar volhardt erin me onvermoed te krenken.
Mijn zweet is voor jou een kassei in je gazon,
maar nooit zal je die steen zelf kunnen optillen.
Zoals die van de muur die ik wel bouwen kon,
voor alle ladders die daar rechtop staan willen.
Als je eikels wilt, dan moet je er één planten,
zelfs als je je grond stiekem hebt kunnen kopen:
met een masker op verschalkte je de klanten
die op je self-made eeuwige leven hopen.
Je zwalpt rond, omringd door hete reddingsboeien,
maar ploetert naar de kwallen op een gladde paal,
die kreunend zonder doel in draaikolken stoeien,
en nagelt je spijker in het verroeste staal.
7/1/2009
Thuis in mijn dorp
Eén van de 4 gedichten waarmee ik in 2007 gekozen werd tot dorpsdichter 2007 van Galmaarden. Niet meteen mijn beste ding, maar veeleer een vertelling op rijm over typische elementen van mijn gemeente. (zie ook 'Wandelaar' een soort monoloog van de Mark, de rivier die door ons dorp vloeit)
Thuiskomst.
Weer ben ik terug van een verre reis
naar zee of bergen, zon of ijs,
en dompel ik me in eigen streek:
het lieflijk golvende Tollembeek.
En ondanks tractoren en oogstmachines
snuif ik bloemen en tannines
of verafgood ik weer de kilte
in dit verklaard gebied van stilte.
Waar men in het weekend zijn grasveld maait
en 's nachts ook volop oogst en zaait,
waar de jeugd ongeremd op brommers snort
en mijn buurman op de zijne knort.
En eer de zon komt voor de maan,
ziet men aan 't station al auto's staan
die heel vroeg hierheen zijn gekomen
en me wekten uit mijn dromen.
In de villawijk bij het middelste kavel
pronkt een molenromp, wit als een snavel,
die me teruggooit naar de tijd
van trekpaard en noeste landarbeid.
Als mijn oog rust op het monument
voor gesneuvelden die niemand meer kent
en ik de lege blik zie van een soldaat
klinkt achter mij: Bloemkool! Tomaat!
En 's zondags luidt de klok van de kerk,
want de pastoor doet hier nog zijn heilig werk.
Prompt fietsen veel mannen weg van huis
langs de 'kapellen', maar geen kerk of kluis.
Wie geen auto heeft, en iets wil kopen,
heeft pech wanneer hij last heeft met lopen,
want er zijn geen winkels meer bij de deur,
en je moet naar Galmaarden voor 't gesleur.
Daar vind je 't beste brood, zelfs echte hespen
en in 't containerpark het meeste wespen.
Daar is de markt, gezelligheid eerste klas
bij het frietkot en ook op een terras.
Ik ben er thuis, en zoals bij alle mensen
leven hier verdrongen en verhoorde wensen,
en al denk ik: het is wel niet ideaal,
toch is dit ons leven, van ons allemaal…
5/1/2009
Naar de kleuterklas 2.00
Milan in zijn speelhuisje
Eerste schooldag
De juf is jong
maar jij bent nog jonger,
en vandaag is voor jou
de eerste dag
op de grote school geweest.
Sneeuw en ijs
versperden je vergeefs de weg,
die je uiteindelijk leiden zal,
via spel en oefening,
naar instructie,
zelfs 'theoretische praktijk
en praktische theorie'.
Misschien is het een stuk verder
dan twintig jaren
van je jonge leven. Zo herkenbaar
als het kartonnen huis
dat je zelf versierde,
zoals je wis en zeker
ook met je toekomst gaat doen.
Wij zorgen voor de ramen,
en jij kiest wel waarvoor ze dienen.
Morgen...
4/1/2009
de mijnwerkers van de CongobergOp de Congoberg, in Vollezele (Vl.Br.) woonden vroeger talrijke mijnwerkers, die lang voor zonsopgang te voet naar het station stapten van Tollembeek, om dan naar de Waalse mijnen te gaan werken. Het was de enige manier om voor hun gezin de kost te verdienen. Dank zij hard labeur, en zonder veel daglicht te zien...(zie ook het allereerste gedicht op deze blog)
Als het geregend heeft, vind je soms iets glanzen op de velden: een scherf van een Romeinse dakpan, pot... want 2000 jaar geleden hadden de Romeinen op deze hoge droge plek een villa gebouwd. Archeologen doen er nog regelmatig interessante vondsten.
Congoberg
O berg, die zich naar Congo noemt,
en zich met veel verhalen roemt,
aan de verste Vollezeelse rand
kijkt gij neer op 't Pajottenland.
Gij ondersteunt de regenboog
vanaf wel honderd meter hoog,
en laat uw snelste duiven los
over het nog mistig stille bos.
Als het zonlicht, moe gebrand,
schittert over de boer zijn land,
dan glinstert in de verse regen
soms iets kostbaars langs de wegen:
niet te betalen met ons geld,
maar wel gebroken door 't geweld
van eeuwen zweten voor het brood,
dat ons weghoudt van de dood.
3/1/2009
GelegenheidsgedichtNieuwjaar
Ooit een vredefeest?
Ik hoor het knallen
van vuurwerk in de straat
Ik hoor het lallen
van schreeuwers 's avonds laat.
Er is het knallen
van champagneflessen
Ik hoor het vallen
door kogels en messen
van gewonden die brallen
en wenen om moeder.
Ik hoor het knallen
van bommen bij mijn broeder
Die komen vergallen
de vreugde van het feest
en doen opvallen
dat er nooit vrede is geweest
1/1/2009
