Berichten van 1 oktober 2016 tot 31 oktober 2016

Allerzielen 

Mooier dan de kleuren van de vlinder

die zijn wakke vleugels droogt

in de eerste novemberzon,

bevrijd van de enge pop,

hopend op een eeuwig leven,

Vrijer dan de sneeuw die in de wolken dreigt

en niet wachten zal

op de schaduw van de vlinder

roekeloos reikend naar de zon

de bloemen en meer bloemen

en de vruchten van het lange wachten,

neen!


storender dan regen

slaan de zombies en skeletten alle dromen aan scherven

want de vlinder trekt plots stuip na stuip

en siert nog even de grafsteen van mijn vader

wiens foto verstijft in een minzame lach


31/10/2016

Zand

Mijn laatste trein is verzand

in dit verre strand.

De rails verzinken onder de vloedlijn

Het stof verstuift naar de horizon

en wat was, blijft niet langer.

Wat komt, is spoorloos

door het wassende tij

en de vallende duisternis.

Schuim blijft achter 

waar het streven van de branding werd gefnuikt.

Door mijn vingers vlucht het zand

niet korrel per korrel

maar seconde na minuut

na uur na dag na week, maand, jaar,

mijn leven weg als een klok

die ooit een zandloper was.


28/10/2016

Duivenvlucht

Niet te herkennen letters

van een nu vergeten naam,

versleten letters

op een verweerde steen

grenssteen tussen verdriet en verloren

geweest

grenssteen tussen vergeten en verdwaald

geworden.

Hier is Halloween versteend in vergetelheid

en ontkende angst.

Hier staan al lang geen bloemen meer,

weldra geen steen,

geen ruimte,

alleen een vermoeide duif

die niet lezen kan

wat verdwijnt onder wat ze missen kan

Bal

Synchroon met immobiliteit

met afwezigheid van knaapjes

van wie ik oneindig veel houd,

ligt er een bal in mijn tuin.

Niemand wil hem

niemand zoekt hem

niemand mist hem:

hij wacht verlaten.

Synchroon met de stilte

met de regen die dreigt

met de wind die stijgt

met de immobiliteit

met de zon die wacht

de schoolbel die verlost

het gejuich en de knuffel

houdt de bal zijn adem in


23/10/2016

Alleenheid

Met de hemel op mijn hoofd,

alleen de zon naast mij

en mijn schaduw

schuif ik

alleen over 't kerkhof.

Alle levenden zitten aan tafel

om boven de aarde te blijven,

en ik,

ik wandel over grond

waar ik net niet onder lig

zoals allen die hier op mij wachten,

en niet aan tafel hoeven te schuiven.


22/10/2016

Dorst

Droog staat de bron,

de oevers dommelen langzaam in.

Los puin verhardt in de zon,

de kloven scheuren dieper.

Geen vogel laaft zich hier

 zoals hun ouders voorheen,

toen 't geklater van de beek

hen uit hun nesten vroeg.

De regen slaagt niet in haar poging

de bedding te vullen.

Reisverbod naar 't groene dal.

21/10/2016