|
Troost.......
Toen ik werd geboren,
was er vreugde en geen verdriet,
maar nu ik jullie heb verlaten,
zijn er tranen die men ziet.
Wees maar niet bang,
verdriet is normaal,
jullie mogen me missen,
maar mis me niet te lang.
Bewaar de mooie herinneringen,
ook al zijn het kleine dingen,
en al is het dan met smart,
ik leef toch voort in jullie hart.
Mijn liefde was als een meer,
diep en helder,
als kristallen glas,
dat jullie zegt, wie ik eens was.
Mijn tijd leek als een rivier,
lang en zonder einde,
alles kwam zo onverwacht,
eerder dan ik zelf dacht.
Met duizend fijne blaren,
viel de herfst aan,
maar het pad naar de hemel,
ben ik naar onze pa gegaan.
Daar zijn wij opgenomen,
om uit te rusten en te dromen,
hier zullen wij over jullie waken,
het is een van onze nieuwe taken.
Ik had een heel vol leven,
maar ik had geen adem meer,
jullie moeten niet meer treuren,
eens zien we elkaar toch weer.
Liefs Claire.
|
