Wat je kan...

Ontstaan uit angst voor de toekomst... omdat men elke dag meer verleden heeft dan toekomst





Wellicht ooit nooit

Zullen jouw ogen ooit smart aanschouwen?
Zullen ze wenen om nutteloos verdriet?
Zullen ze lijden en breken door het rouwen
of bestaat dat in jouw nieuwe wereld niet?

Zullen je handen ooit eens roven of stelen?
Zullen ze slaan en kwetsen om te doden?
Zullen ze beschermend steunend schenken
en krijgen ze ooit vriendschap aangeboden?

Zullen je lippen ijlen of vloekend schreeuwen?
Zullen ze trillen om troostend te sussen?
Zullen ze krijsen met de hoogste meeuwen
en andere lippen vinden om zacht te kussen?

Zullen je voeten je naar dorre landen leiden ?
Zullen ze je elke dag dienen tot ’s avonds laat?
Zullen ze een weg vinden voor jullie beiden
waarover je eigen zon nooit ondergaat?

Zullen voor jou mijn wensen en mijn dromen
de sterren zijn die je wenken door elke nacht?
Zullen ze mijn angsten niet uit doen komen,
en zal je het doel bereiken dat op je wacht?

23/1/2009

Een devies als onontgonnen terrein





LEF ( Liberté-Egalité-Fraternité)

L

Zeg me niet wat ik denken moet:
ik doe wat mijn hand wil doen
en wil het spinnenweb doorboren
dat me aan alles twijfelen doet,
zelfs aan de echtheid van een zoen.
Ik wil nu je ware intenties horen.


E

Daal neer op je beide knieën
dat ik je bij de haren kan trekken.
Het ivoor van je exclusieve toren
is op mijn buur zijn hoofd gevallen.

En al zijn wij wel geen genieën,
we slopen morgen alle hekken.
Anders zijn we opnieuw verloren
als elders weer de kurken knallen.

F

Aanvaard het glas dat ik je schenk,
en snuif aroma’s van ons feest.
Leen me je twijfels en je facturen.
Je raadt toch nooit wat ik denk
en wie er altijd bij me is geweest.
Zijn bezoek zal ooit wel blijven duren.

LEF

Bevrijd me van al die hypocriete illusie.
Alhoewel, niets telt nog sinds ik u zie.

Mijn eigen terugblik





                                                  Niet de verpakking alleen.

 

Ik heb eenenzestig doosjes mogen opendoen,
en ik heb net in het volgende kunnen kijken.
Misschien mag ik nog jaren hiermee voortdoen,
maar dat zal later nog beter moeten blijken.


Sommige ruiken naar de allermooiste bloemen,
en andere zijn doorweekt van ‘t stilste verdriet.
Er zijn er waarmee ik mezelf zou mogen roemen,
en sommige waarvan ik denk: toch liever niet.


De sterkste hebben de kleur van jouw ogen,
en tikken nog dapper op het ritme van je hart.
Ze hebben de kracht uit mijn lichaam gezogen,
en strakke striemen van de jaren nijdig getart



De mooiste zijn de gulden dozen van mijn dromen,
die mijn ogen verblinden als ik naar buiten kijk.
Ze smelten de melkwegflits die ooit moet komen
als ik zacht met mijn handen over je schouders strijk.


Nu heb ik achtendertig doosjes weer dichtgedaan,
ik durf ze niet verbranden en evenmin vergeten.
Ik koester ze op de plek het verst hier vandaan,
en zal nooit de afstand daarheen willen meten.


21/1/2009

Ooit wel eens daarom

Drukke jaren voor mezelf,
drukke tijden voor een ander.
't Wordt echt tijd dat ik alles verander
en dat ik niet langer in mijn verleden delf.

Vrije tijd voor vele kinderen,
vrije tijd zonder rust die roest.
't Was een tijd voor alles wat ik moest,
en ik zag mijn dagen maar verminderen.

Alle tijd is haast voorbij
om mijn teksten op te schrijven,
opdat ik niet de zelfde mens zou blijven,
maar wel doen ging wat God wou voor mij.

Alle plannen condenseren!
Mijn plannen redden, eer de zon
haar schaduw neerploft op mijn bron,
waar mijn oceanen zich angstig concentreren.

Ik reis verder tot ik aankom.
Tot ik de oude putten heb gevuld,
de talenten heb ontgraven en onthuld
en zo 'daarom' antwoord op elke waarom.

20/1/2009

een apocalyptisch gedicht over liefde voor het leven




Ambitie

Het ergste toekomstbeeld uit mijn angstvisioenen

is, behalve dat ik jou niet meer zal kunnen zoenen,

dat mijn zeven zintuigen op passief gaan staan:
ik zal je in je keuken niet meer kunnen gadeslaan,
je zucht na je hazenslaapje niet meer kunnen horen,
niet meer proeven wat je klaarmaakte van te voren,
niet meer ruiken aan je vingers na het beminnen,
niet meer voelen wat je me aandoet, hier vanbinnen.
En als je me zegt dat ik eens ga eindigen in het gips,
is dat nog geen sluitstuk voor de Apocalyps!

Dan dreunt dat dolle denken door de diepe dalen
van mijn muze haar manifeste momentopname,
zodat ondanks het fatale fatum van je intuïtie,
ik kan genieten van elke seconde meer ambitie!

17/1/2009

Met het verstand op nul

 Gekke kereltjes op het scherm

Nog twee gekwetsten langs de berm
Granaten op Palestina
Er zit gif in melk uit China
Leve de nieuwe president!
Kijk eens aan wie het hardste rent!
Zusje door eigen broer vermoord
De tunnel is al half geboord
Laserstralen missen hun doel
Ruzie maken zonder gevoel
Robots rijden door het plasma
Baby’s hoesten meer door astma
Mijn tuin ligt vol met bladeren
Mijn vrouw die moet vergaderen
De winkeltoegang is versperd
Bam Boela schiet weer op de paal!
Er is nog staking in het staal
De laatste vraag antwoord ik fout
De Kenyaan verstookt zijn hout
Er vliegt een reiger door de lucht
Zo bezorgd om vetophoping,
maar nog nooit betrapt op doping!
Wie gaat straks snel naar de bakker?
Is hij dood, die arme stakker?
Kom eens helpen, mijn rits is stuk!
Net op tijd, dat is pas geluk!


Eén ding staat buiten kijf:
Ik verdien wel twee op vijf!

16/1/2009

Misschien overbodige informatie: de haiku is een Japanse versvorm, bestaande uit achtereenvolgens 5,7en 5 regels, die heel raak en beknopt een indruk, stelling of emotie verwoordt.
Van Rompuy is er een krak in.




Geen haiku, o nee...

Zelfs als blogger heb ik een correspondent

die kritiek heeft op een paar van mijn gedichten.
Hij beweert (dat hij zowat alles van dichten kent),
en dat ze meer lijken op weerberichten.

Hij mist kwatrijnen, sonnetten en alliteraties.
Hij vindt troost in de talrijke woorden die rijmen.
Want vrije verzen zijn voor hem iets gratis,
maar ik vermoed daarin een vorm van slijmen.

Natuurlijk heeft hij volgens mij echt een punt
als hij zegt dat haiku’s een stuk moderner ogen.
Maar mijn taal beperken heb ik nooit gekund.
Ik word gewoon door inspiratie meegezogen.

Haiku's zijn voor mensen met weer te weinig tijd
om zich rustig in de poëzie te gaan verdiepen.
Daarom dat ik deze dichtvorm liefst vermijd
en regelmatig met iets persoonlijks kom piepen.

Ik pik wel iets uit de bijbel of de Kama Sutra
En draai er dan mystiek en cynisme om heen.
Als men me maar niet vergelijkt met Kamagurka
Want ik schrijf liever de dingen die ik meen.

15//1/2009

Druppels

Wat zijn die druppels die je ziet,
als tranen hinkend op een rijtje?
Neen, geen dauw, dat is het niet,
wel een dampend schilderijtje.

Zijn het druppels van de regen
die vielen, keurig in 't gelid?
Kwam je ooit druppels tegen,
waar zo'n regelmaat in zit?



De sneeuwvacht op mijn dak
heeft plots besloten te verhuizen
(toen de beloofde dooi aanbrak)
en ging stromen door de buizen.

Ik tel de natte sporen van de dooi
met de passen naar mijn kippen.
Mijn dakgoot zit weer in de plooi
en druppelt nog natte stippen .


14/1/2009

De ploeg.

Met een gulzige appetijt

naar de zomerse oogst

smakken de lemen voren open

op dwingend verzoek

van elk zilveren mes

dat de gerimpelde aardhuid splijt

en sappig diep verkneedt.

Dan verheft zich fier en trillend

maar vol gedreven kracht

de viervoudige ploeg

wuivend naar de horizon

gereed om toe te slaan

andermaal, herhaald opnieuw.

Een beeld van de boer

te klein voor het weidse land

flitst even als in een lachspiegel

vier keer, tergend vluchtig

tegen de beladen hemel.

Onverhoeds braakt de zwarte pijp

een wolk roet in de zwoele wind

en de beitels ploffen in de aarde

op zoek naar de bron in de zon

die knipoogt door de nevel.

10/1/2009

Zo stil 

Zo stil als de slinger van de wandklok

na haar laatste tik,

Zo stil als de nacht, mits de hond in zijn hok

niet meer blaft.

Zo stil als het kind dat  overmand

wordt door slaap.

Zo stil als de ring aan de slanke hand

die naar me wuift.

Even stil zijn de glans van haar ogen,

de schaduw van haar stappen in de gang

de geur van haar gestriemde handen,

de kleur van  haar regenbogen.

Even stil zijn de woorden verzwegen

het liedje dat kleeft aan 't behang

de zucht die ik klem met mijn tanden

het water dat dampt uit de regen.

Dat is als je glimlach uit je adem stijgt

naar een zwarte wolk

En mijn hart over de scherven zwijgt

van deze morgen

Dat is wanneer je me een appel reikt

die ik wil

En de eenvoud weer de hemel lijkt

maar nu blijft staan.

 9/1/2009

Fata Morgana





Midden in de woestijn

roep ik naar de maan

die niet de zon wil zijn

om daar omhoog te staan.

Het is verrassend koud,

stil en dorstig fris.

Ik voel me zo erg oud

omdat er niemand bij me is.

Ik roep wenend naar de fata

en wacht op het geluid,

dat lijkt op de morgana...

Is dit lied dan uit?

Alleen schaduwen in de oase

die geen vrienden zijn.

Is dit echt een fase

van stervend ziek te zijn?

De echo zwijgt te stil

om mijn hart te verwarmen

De woestijn wordt toch kil,

kom in mijn armen....


8/1/2009

geïnspireerd op het lied 'You're so vain'




Hypocriet

Je mist moed om mij in de ogen te kijken,
en verkiest een glas witte wijn in te schenken.
Je droomt ervan dat je me eerst ziet bezwijken,
maar volhardt erin me onvermoed te krenken.

Mijn zweet is voor jou een kassei in je gazon,
maar nooit zal je die steen zelf kunnen optillen.
Zoals die van de muur die ik wel bouwen kon,
voor alle ladders die daar rechtop staan willen.

Als je eikels wilt, dan moet je er één planten,
zelfs als je je grond stiekem hebt kunnen kopen:
met een masker op verschalkte je de klanten
die op je self-made eeuwige leven hopen.

Je zwalpt rond, omringd door hete reddingsboeien,
maar ploetert naar de kwallen op een gladde paal,
die kreunend zonder doel in draaikolken stoeien,
en nagelt je spijker in het verroeste staal.


7/1/2009

Eén van de 4 gedichten waarmee ik in 2007 gekozen werd tot dorpsdichter 2007 van Galmaarden. Niet meteen mijn beste ding, maar veeleer een vertelling op rijm over typische elementen van mijn gemeente. (zie ook 'Wandelaar' een soort monoloog van de Mark, de rivier die door ons dorp vloeit)




Thuiskomst.

Weer ben ik terug van een verre reis
naar zee of bergen, zon of ijs,
en dompel ik me in eigen streek:
het lieflijk golvende Tollembeek.

En ondanks tractoren en oogstmachines

snuif ik bloemen en tannines

of verafgood ik weer de kilte
in dit verklaard gebied van stilte.

Waar men in het weekend zijn grasveld maait

en 's nachts ook volop oogst en zaait,
waar de jeugd ongeremd op brommers snort
en mijn buurman op de zijne knort.

En eer de zon komt voor de maan,
ziet men aan 't station al auto's staan
die heel vroeg hierheen zijn gekomen
en me wekten uit mijn dromen.

In de villawijk bij het middelste kavel

pronkt een molenromp, wit als een snavel,
die me teruggooit naar de tijd
van trekpaard en noeste landarbeid.

Als mijn oog rust op het monument
voor gesneuvelden die niemand meer kent
en ik de lege blik zie van een soldaat
klinkt achter mij: Bloemkool! Tomaat!

En 's zondags luidt de klok van de kerk,
want de pastoor doet hier nog zijn heilig werk.
Prompt fietsen veel mannen weg van huis
langs de 'kapellen', maar geen kerk of kluis.

Wie geen auto heeft, en iets wil kopen,
heeft pech wanneer hij last heeft met lopen,
want er zijn geen winkels meer bij de deur,
en je moet naar Galmaarden voor 't gesleur.

Daar vind je 't beste brood, zelfs echte hespen
en in 't containerpark het meeste wespen.
Daar is de markt, gezelligheid eerste klas
bij het frietkot en ook op een terras.

Ik ben er thuis, en zoals bij alle mensen
leven hier verdrongen en verhoorde wensen,
en al denk ik: het is wel niet ideaal,
toch is dit ons leven, van ons allemaal…

5/1/2009

Milan in zijn speelhuisje




Eerste schooldag

De juf is jong
maar jij bent nog jonger,
en vandaag is voor jou
 de eerste dag
op de grote school geweest.

Sneeuw en ijs
versperden je vergeefs de weg,
die je uiteindelijk leiden zal,
via spel en oefening,
 naar instructie,
zelfs 'theoretische praktijk
en praktische theorie'.

Misschien is het een stuk verder
dan twintig jaren
van je jonge leven. Zo herkenbaar
als het kartonnen huis
dat je zelf versierde,
zoals je wis en zeker
ook met je toekomst gaat doen.

Wij zorgen voor de ramen,
en jij kiest wel waarvoor ze dienen.
Morgen...





4/1/2009

Op de Congoberg, in Vollezele (Vl.Br.) woonden vroeger talrijke mijnwerkers, die lang voor zonsopgang te voet naar het station stapten van Tollembeek, om dan naar de Waalse mijnen te gaan werken. Het was de enige manier om voor hun gezin de kost te verdienen. Dank zij hard labeur, en zonder veel daglicht te zien...(zie ook het allereerste gedicht op deze blog)

Als het geregend heeft, vind je soms iets glanzen op de velden: een scherf van een Romeinse dakpan, pot... want 2000 jaar geleden hadden de Romeinen op deze hoge droge plek een villa gebouwd. Archeologen doen er nog regelmatig interessante vondsten.





Congoberg

O berg, die zich naar Congo noemt,

en zich met veel verhalen roemt,

aan de  verste Vollezeelse rand

kijkt gij neer op 't Pajottenland.

Gij ondersteunt de regenboog

vanaf wel honderd meter hoog,

en laat uw snelste duiven los

over het nog mistig  stille bos.

Als het zonlicht, moe gebrand,

schittert over de boer zijn land,

dan glinstert in de verse regen

soms iets kostbaars langs de wegen:

niet te betalen met ons geld,

maar wel gebroken door 't geweld

van eeuwen zweten voor het brood,

dat ons weghoudt van de dood.

3/1/2009