EFL 4/5 2.00

Bij de bushalte

De geur van lente waait door de straat
en bloesems bedekken het frisse gras.
De bus van half twaalf is alweer te laat;
de blaadjes drijven in een late plas.

Een bruine merel scheert laag over de straat
en brengt te eten ergens diep in de haag.
De bus van half twaalf is alweer te laat;
het verkeer is druk en rijdt veel te traag.


Twee eksters pikken aas van op de straat,
iemand mist voortaan die zwarte kat.
De bus van half twaalf is alweer te laat;
en ik heb van jou geen bericht gehad.


Er komt een bus gereden over de straat
als een zwarte merel snel overvliegt.
Maar ik zie geen meisje met jouw gelaat:
ik denk dat deze lente mij weer bedriegt.

Valentijn voorbij

Op zoek naar lente
vond ik bloesems langs de weg
maar jij,
jij had ze eerst gezien
en je zei:
Daar moet men bij ons nog even op wachten.

Toen zag ik bloesems in je tuin
en jij zag ze niet,
maar ik,
ik werd erdoor verblind
en ik begreep
dat ik al zo lang lente bezat.

14/2/2009

Dwaling

Wil je morgen met me naar de grote stad?
Gaan we dan samen naar mijn oude school?
Of blijf je de ganse dag liggen in je  bad,
en geraak ik zonder je weer op de dool.

Wil je zondag met me fietsen naar de zee,
als het onweer wegtrekt over de polder?
Dan nemen we koffie, kaas en broodjes mee
of blijft je damesfiets alweer op zolder?

Wil je met mij vliegen naar Madagascar
om er de vogeltrek te bestuderen?
Of rijd je naar Benidorm per autocar
en ga je daarom eerst je benen scheren?



Wil je met me dansen tot de ochtend komt,
om eens na te gaan hoe lang mijn adem is;
of ik het uithoud tot de muziek verstomt
en of ik je in jouw persoon niet vergis...








14/02/2009

Verbonden in dit leven, niet bevreesd voor het hiernamaals

Waarheid

Was jij maar hier!
Of was ik maar daar!
Dat wenste ik haast zeven jaar.

Maar nu ben je hier,
en jij weet waar.

Want bij mij is hier,
bij jou is nu hier,
bij ons is hier.
Jij en ik zijn beiden hier
en willen niet naar daar.
Je weet wel waar...

Met jou samen hier
is pas geluk en plezier!
En moet er één van hier
dan toch ooit naar daar,
dan valt het voor die van hier
eindeloos zwaar...

Samen naar daar
valt minder zwaar.
Maar ons leven hier
gaat verder daar.
Niemand weet waar.

En wie achterblijft hier
leeft voor de andere daar,
die leeft in de ene hier.

Blijf nog even hier!
Houd mij hier
en zeg me daar:
het is waar!

11/02/2009

Meer relativitijd

Eergisteren was vandaag nog veraf
en gisteren was morgen even ver.
Alleen ging het leven verder bergaf,
en lijkt de tijd een niet te vatten ster.

Gisteren was vandaag nog morgen
en vandaag is gisteren weer voorbij.
Daarover maken we ons geen zorgen:
er zijn er genoeg voor jou, voor mij.

Morgen is vandaag weer gisteren,
en overmorgen morgen eveneens.
Dan is vandaag alweer eergisteren,
daarover raken we het wel eens.

Want als vandaag een maandag is,
zal het morgen dinsdag wezen,
en zeggen we overmorgen gewis:
ik heb dat eergisteren gelezen.

Maar vandaag kan ook vrijdag zijn,
dan is het weekend wel erg nabij,
en zuchten we zondag met hartenpijn:
Oei, wat was dat weer snel voorbij !






10/02/2009

ELF is het vervolg op LEF en FEL.


E
L
F

 (Egalité Liberté Fraternité)

E
L
F


En dan komt de dag dat ik je bemin zoals nu
Later wel, maar niet meteen als ‘t kan
Finaal en meedogenloos.

E
L
F

En dan komt het uur dat ik je 't  laatste zie
Liever dan tevoren maar niet bewust
Flirtend met ons leven.

E
L
F

En dan komt de blik die ik nooit vergeet
Lachend en toch zo machteloos
Fijngevoelig maar voorbij.

E
L
F

En dan komt de kus die je hebt gespaard
Los van de dagelijkse sleur
Forser dan alle andere.

E
L
F

En dan komt de spijt over alle kansen
Liggend voor het grijpen
Falend en veel te laat.

E
L
F

En dan komt de zucht die ik slaak zoals nu
Laffer wel, omdat het niet anders kan
Fatsoen dat telt niet meer.

E
L
F

En dan komt het uur dat je me niet meer ziet
Links van jou in ons oude bed
Frisser dan het friste weer.

E
L
F

 6/02/2009

En  WAT indien het zo eens wordt met ons?
Heeft U zich al eens afgevraagd wat er omgaat in iemand zoals de ik-figuur van het volgend stuk?





Mijn laatste geheim

Ik ken het antwoord wel,
maar waarom zou ik moeite doen?
Ik zal wel te eten krijgen
en ze zullen me wel verschonen
vannacht
of straks na het middagmaal.

Ze denken dus gewoon
dat ik het antwoord niet ken,
maar als ik het zou zeggen,
zullen ze wel met me spotten
fluisterend
of straks bij hun thuiskomst.

En zelfs als het me zou lukken
hun het antwoord duidelijk
articulerend te verstrekken,
zullen ze het niet willen horen
morgen
als ze me hier vandaan halen.

Ik ken ze allen bij hun namen.
Ze waren gisteren veel jonger
en doen nu alsof ik sneller
ouder zal worden dan hen.
Alleen
ben ik eerder dan hen gestart.

Waarom zou ik moeite doen?
Ik zal wel een spuitje krijgen
omdat ik hun niet antwoord
op de vraag die steeds terugkomt:
waarom
ik opeens dement geworden ben.

4/2/2009

FEL (Fraternité Egalité Liberté)

Broer, kom toch hier en loop met me mee,
weg door de duinen tot aan de zee.
Schop je schoenen uit op 't harde zand,
waar met schuim een  lijn is gebrand.
Klop dan de golven op tot bij mijn knie,
aai met je tenen de keien die 'k zie
krimpen naar de horizon van rood,
wuivend wijl we roeien naar de dood.

Afscheid nemen aan de kim van de dag,
zwijgend over ons beider zelfbeklag,
zuchtend over ons dagelijks winstbejag,
wenend over wat nog steeds niet mag.

Juich dan, broer, als je kano niet zinkt.
Spat en spuit met wat je nimmer drinkt,
duik door de draaikolk en dan: verdwijn!
Teken op 't strand weer een nieuwe lijn.

30/1/2009

puerorum in memoriam


Donkere kinderogen

De zon staat weer op deze ochtend,
elke dag iets meer naar links.
En 's middags piekt ze ook weer hoger
boven mijn fruitbomen ginds.

Maar 's avonds is het andersom
en blijft ze weer wat langer
schijnen voor mensen die verlangen
en smachten, immer banger.

De zon gaat onder, voor mijn ogen
die haar warmte kunnen zien
en haar strelende stralen kunnen voelen,
zoals voor die van u misschien.

Wie heeft nochtans die kinderogen
blind geslagen voor hun tijd
en staat bij onze Schepper daar boven
nu voor eeuwig in het krijt?

Wie en hoe en welke soort waarom
geven toch de ruimte of die zin
om te kwetsen, door zwakheid stom,
en te stoppen al van bij het begin?

 29/1/2009

Woorden

Er zijn woorden van troost en woorden van pijn,
die houden zich nooit ver van elkaar vandaan,
maar als de kwetsende woorden almachtig zijn
is dit een hard, kil en onmenselijk bestaan.

Er zijn woorden van liefde en woorden van smart.
Vaak liggen ze afgunstig bij mekaar op de loer,
en volgen ze d' onvoorziene grillen van het hart,
een keer discreet, dan weer uitbundig of stoer .

Er zijn woorden van vreugde en woorden van haat
waarvoor vaak hindernissen worden verstoten.
Soms is dat tragisch, een enkele keer brengt het baat
maar niet als onschuldig bloed wordt vergoten.






27/1/2009

Niet aan scherven

Ik denk stilaan dat ik je wel ken,
al is er elke dag weer wat verschil.
Jij ziet er precies zo uit als ik ben
en blijkt zelfs te weten wat ik wil.

Zelden zie ik je hierheen stappen,
al kom je steeds trager naar me toe
dan ik naar jou, langs de trappen.
(ik voel me ook niet minder moe)

Je voorhoofd heb ik ooit gekend
met lange haren voor je ogen.
Ik heb leren begrijpen wie je bent
en nooit heb je tegen mij gelogen.

Je rimpels waren sneller dan de mijne,
althans, ik heb dat altijd aangenomen.
Ooit kwam ik er finaal mee in het reine
dat ze wel tegelijk moesten komen.

Ik reik je aarzelend mijn rechterhand,
en jij beweegt spontaan je linker.
Ik voel pijn zoals jij aan deze tand
maar jij kijkt toch een stuk flinker.

Droom jij ook dat wij morgenvroeg
weer samen onze snoet staan wassen,
en je me ontmoet in de zelfde kroeg,
waar we samen zullen gaan plassen?

Of denk je dat er een ochtend komt
dat deze spiegel ons beiden zal missen
dat het bruisen onder de kraan verstomt
en wij niet zo leuk meer kunnen bissen?

26/1/2009