Middagzon boven ons

FEL (Fraternité Egalité Liberté)

Broer, kom toch hier en loop met me mee,
weg door de duinen tot aan de zee.
Schop je schoenen uit op 't harde zand,
waar met schuim een  lijn is gebrand.
Klop dan de golven op tot bij mijn knie,
aai met je tenen de keien die 'k zie
krimpen naar de horizon van rood,
wuivend wijl we roeien naar de dood.

Afscheid nemen aan de kim van de dag,
zwijgend over ons beider zelfbeklag,
zuchtend over ons dagelijks winstbejag,
wenend over wat nog steeds niet mag.

Juich dan, broer, als je kano niet zinkt.
Spat en spuit met wat je nimmer drinkt,
duik door de draaikolk en dan: verdwijn!
Teken op 't strand weer een nieuwe lijn.

30/1/2009

puerorum in memoriam


Donkere kinderogen

De zon staat weer op deze ochtend,
elke dag iets meer naar links.
En 's middags piekt ze ook weer hoger
boven mijn fruitbomen ginds.

Maar 's avonds is het andersom
en blijft ze weer wat langer
schijnen voor mensen die verlangen
en smachten, immer banger.

De zon gaat onder, voor mijn ogen
die haar warmte kunnen zien
en haar strelende stralen kunnen voelen,
zoals voor die van u misschien.

Wie heeft nochtans die kinderogen
blind geslagen voor hun tijd
en staat bij onze Schepper daar boven
nu voor eeuwig in het krijt?

Wie en hoe en welke soort waarom
geven toch de ruimte of die zin
om te kwetsen, door zwakheid stom,
en te stoppen al van bij het begin?

 29/1/2009

Woorden

Er zijn woorden van troost en woorden van pijn,
die houden zich nooit ver van elkaar vandaan,
maar als de kwetsende woorden almachtig zijn
is dit een hard, kil en onmenselijk bestaan.

Er zijn woorden van liefde en woorden van smart.
Vaak liggen ze afgunstig bij mekaar op de loer,
en volgen ze d' onvoorziene grillen van het hart,
een keer discreet, dan weer uitbundig of stoer .

Er zijn woorden van vreugde en woorden van haat
waarvoor vaak hindernissen worden verstoten.
Soms is dat tragisch, een enkele keer brengt het baat
maar niet als onschuldig bloed wordt vergoten.






27/1/2009

Niet aan scherven

Ik denk stilaan dat ik je wel ken,
al is er elke dag weer wat verschil.
Jij ziet er precies zo uit als ik ben
en blijkt zelfs te weten wat ik wil.

Zelden zie ik je hierheen stappen,
al kom je steeds trager naar me toe
dan ik naar jou, langs de trappen.
(ik voel me ook niet minder moe)

Je voorhoofd heb ik ooit gekend
met lange haren voor je ogen.
Ik heb leren begrijpen wie je bent
en nooit heb je tegen mij gelogen.

Je rimpels waren sneller dan de mijne,
althans, ik heb dat altijd aangenomen.
Ooit kwam ik er finaal mee in het reine
dat ze wel tegelijk moesten komen.

Ik reik je aarzelend mijn rechterhand,
en jij beweegt spontaan je linker.
Ik voel pijn zoals jij aan deze tand
maar jij kijkt toch een stuk flinker.

Droom jij ook dat wij morgenvroeg
weer samen onze snoet staan wassen,
en je me ontmoet in de zelfde kroeg,
waar we samen zullen gaan plassen?

Of denk je dat er een ochtend komt
dat deze spiegel ons beiden zal missen
dat het bruisen onder de kraan verstomt
en wij niet zo leuk meer kunnen bissen?

26/1/2009

Ik vreesde dingen die ik nooit wilde zien gebeuren, denkend aan mijn kleinkinderen, en dan...gebeurt opeens iets verschrikkelijks in werkelijkheid in Dendermonde ...





Levensboodschap

.

Blank zijn de bladen in het boek van je leven
tot je ze beschrijven kan.

Zo lang ik je mijn steun mag blijven geven
en je nog begeleiden kan.

Ver liggen de grenzen in je eigen jonge wereld
die j' altijd verleggen kan.

Zo afgelegen als het einde van je eigen dromen
die je zelf verwerken kan.

Schoon zijn de liefdelichtjes in je warme blikken
die jij alleen me zenden kan.

Zo sterk als de wil om kranig te behouden
wat je alleen verliezen kan.

Duur zijn de offers die je voor idealen nog zal brengen
als je ze bereiken kan.

Zo hard als ontgoocheling in enkele boze mensen
die je dikwijls mijden kan.

Zacht zijn de nachten die je telkens weer herstellen
tot wie je blijven kan.

Zo heerlijk als de echo van je eigen stappen
die je liefste volgen kan.

Dit zijn de woorden die ik ooit zal willen zeggen
als ik ze niet meer zeggen kan.

Daarom wil ik deze woorden voor je schrijven,
zodat jij z' eeuwig lezen kan.



24/1/2009

Ontstaan uit angst voor de toekomst... omdat men elke dag meer verleden heeft dan toekomst





Wellicht ooit nooit

Zullen jouw ogen ooit smart aanschouwen?
Zullen ze wenen om nutteloos verdriet?
Zullen ze lijden en breken door het rouwen
of bestaat dat in jouw nieuwe wereld niet?

Zullen je handen ooit eens roven of stelen?
Zullen ze slaan en kwetsen om te doden?
Zullen ze beschermend steunend schenken
en krijgen ze ooit vriendschap aangeboden?

Zullen je lippen ijlen of vloekend schreeuwen?
Zullen ze trillen om troostend te sussen?
Zullen ze krijsen met de hoogste meeuwen
en andere lippen vinden om zacht te kussen?

Zullen je voeten je naar dorre landen leiden ?
Zullen ze je elke dag dienen tot ’s avonds laat?
Zullen ze een weg vinden voor jullie beiden
waarover je eigen zon nooit ondergaat?

Zullen voor jou mijn wensen en mijn dromen
de sterren zijn die je wenken door elke nacht?
Zullen ze mijn angsten niet uit doen komen,
en zal je het doel bereiken dat op je wacht?

23/1/2009

Een devies als onontgonnen terrein





LEF ( Liberté-Egalité-Fraternité)

L

Zeg me niet wat ik denken moet:
ik doe wat mijn hand wil doen
en wil het spinnenweb doorboren
dat me aan alles twijfelen doet,
zelfs aan de echtheid van een zoen.
Ik wil nu je ware intenties horen.


E

Daal neer op je beide knieën
dat ik je bij de haren kan trekken.
Het ivoor van je exclusieve toren
is op mijn buur zijn hoofd gevallen.

En al zijn wij wel geen genieën,
we slopen morgen alle hekken.
Anders zijn we opnieuw verloren
als elders weer de kurken knallen.

F

Aanvaard het glas dat ik je schenk,
en snuif aroma’s van ons feest.
Leen me je twijfels en je facturen.
Je raadt toch nooit wat ik denk
en wie er altijd bij me is geweest.
Zijn bezoek zal ooit wel blijven duren.

LEF

Bevrijd me van al die hypocriete illusie.
Alhoewel, niets telt nog sinds ik u zie.

Mijn eigen terugblik





                                                  Niet de verpakking alleen.

 

Ik heb eenenzestig doosjes mogen opendoen,
en ik heb net in het volgende kunnen kijken.
Misschien mag ik nog jaren hiermee voortdoen,
maar dat zal later nog beter moeten blijken.


Sommige ruiken naar de allermooiste bloemen,
en andere zijn doorweekt van ‘t stilste verdriet.
Er zijn er waarmee ik mezelf zou mogen roemen,
en sommige waarvan ik denk: toch liever niet.


De sterkste hebben de kleur van jouw ogen,
en tikken nog dapper op het ritme van je hart.
Ze hebben de kracht uit mijn lichaam gezogen,
en strakke striemen van de jaren nijdig getart



De mooiste zijn de gulden dozen van mijn dromen,
die mijn ogen verblinden als ik naar buiten kijk.
Ze smelten de melkwegflits die ooit moet komen
als ik zacht met mijn handen over je schouders strijk.


Nu heb ik achtendertig doosjes weer dichtgedaan,
ik durf ze niet verbranden en evenmin vergeten.
Ik koester ze op de plek het verst hier vandaan,
en zal nooit de afstand daarheen willen meten.


21/1/2009

Ooit wel eens daarom

Drukke jaren voor mezelf,
drukke tijden voor een ander.
't Wordt echt tijd dat ik alles verander
en dat ik niet langer in mijn verleden delf.

Vrije tijd voor vele kinderen,
vrije tijd zonder rust die roest.
't Was een tijd voor alles wat ik moest,
en ik zag mijn dagen maar verminderen.

Alle tijd is haast voorbij
om mijn teksten op te schrijven,
opdat ik niet de zelfde mens zou blijven,
maar wel doen ging wat God wou voor mij.

Alle plannen condenseren!
Mijn plannen redden, eer de zon
haar schaduw neerploft op mijn bron,
waar mijn oceanen zich angstig concentreren.

Ik reis verder tot ik aankom.
Tot ik de oude putten heb gevuld,
de talenten heb ontgraven en onthuld
en zo 'daarom' antwoord op elke waarom.

20/1/2009

een apocalyptisch gedicht over liefde voor het leven




Ambitie

Het ergste toekomstbeeld uit mijn angstvisioenen

is, behalve dat ik jou niet meer zal kunnen zoenen,

dat mijn zeven zintuigen op passief gaan staan:
ik zal je in je keuken niet meer kunnen gadeslaan,
je zucht na je hazenslaapje niet meer kunnen horen,
niet meer proeven wat je klaarmaakte van te voren,
niet meer ruiken aan je vingers na het beminnen,
niet meer voelen wat je me aandoet, hier vanbinnen.
En als je me zegt dat ik eens ga eindigen in het gips,
is dat nog geen sluitstuk voor de Apocalyps!

Dan dreunt dat dolle denken door de diepe dalen
van mijn muze haar manifeste momentopname,
zodat ondanks het fatale fatum van je intuïtie,
ik kan genieten van elke seconde meer ambitie!

17/1/2009

Met het verstand op nul

 Gekke kereltjes op het scherm

Nog twee gekwetsten langs de berm
Granaten op Palestina
Er zit gif in melk uit China
Leve de nieuwe president!
Kijk eens aan wie het hardste rent!
Zusje door eigen broer vermoord
De tunnel is al half geboord
Laserstralen missen hun doel
Ruzie maken zonder gevoel
Robots rijden door het plasma
Baby’s hoesten meer door astma
Mijn tuin ligt vol met bladeren
Mijn vrouw die moet vergaderen
De winkeltoegang is versperd
Bam Boela schiet weer op de paal!
Er is nog staking in het staal
De laatste vraag antwoord ik fout
De Kenyaan verstookt zijn hout
Er vliegt een reiger door de lucht
Zo bezorgd om vetophoping,
maar nog nooit betrapt op doping!
Wie gaat straks snel naar de bakker?
Is hij dood, die arme stakker?
Kom eens helpen, mijn rits is stuk!
Net op tijd, dat is pas geluk!


Eén ding staat buiten kijf:
Ik verdien wel twee op vijf!

16/1/2009

Misschien overbodige informatie: de haiku is een Japanse versvorm, bestaande uit achtereenvolgens 5,7en 5 regels, die heel raak en beknopt een indruk, stelling of emotie verwoordt.
Van Rompuy is er een krak in.




Geen haiku, o nee...

Zelfs als blogger heb ik een correspondent

die kritiek heeft op een paar van mijn gedichten.
Hij beweert (dat hij zowat alles van dichten kent),
en dat ze meer lijken op weerberichten.

Hij mist kwatrijnen, sonnetten en alliteraties.
Hij vindt troost in de talrijke woorden die rijmen.
Want vrije verzen zijn voor hem iets gratis,
maar ik vermoed daarin een vorm van slijmen.

Natuurlijk heeft hij volgens mij echt een punt
als hij zegt dat haiku’s een stuk moderner ogen.
Maar mijn taal beperken heb ik nooit gekund.
Ik word gewoon door inspiratie meegezogen.

Haiku's zijn voor mensen met weer te weinig tijd
om zich rustig in de poëzie te gaan verdiepen.
Daarom dat ik deze dichtvorm liefst vermijd
en regelmatig met iets persoonlijks kom piepen.

Ik pik wel iets uit de bijbel of de Kama Sutra
En draai er dan mystiek en cynisme om heen.
Als men me maar niet vergelijkt met Kamagurka
Want ik schrijf liever de dingen die ik meen.

15//1/2009

Druppels

Wat zijn die druppels die je ziet,
als tranen hinkend op een rijtje?
Neen, geen dauw, dat is het niet,
wel een dampend schilderijtje.

Zijn het druppels van de regen
die vielen, keurig in 't gelid?
Kwam je ooit druppels tegen,
waar zo'n regelmaat in zit?



De sneeuwvacht op mijn dak
heeft plots besloten te verhuizen
(toen de beloofde dooi aanbrak)
en ging stromen door de buizen.

Ik tel de natte sporen van de dooi
met de passen naar mijn kippen.
Mijn dakgoot zit weer in de plooi
en druppelt nog natte stippen .


14/1/2009

De ploeg.

Met een gulzige appetijt

naar de zomerse oogst

smakken de lemen voren open

op dwingend verzoek

van elk zilveren mes

dat de gerimpelde aardhuid splijt

en sappig diep verkneedt.

Dan verheft zich fier en trillend

maar vol gedreven kracht

de viervoudige ploeg

wuivend naar de horizon

gereed om toe te slaan

andermaal, herhaald opnieuw.

Een beeld van de boer

te klein voor het weidse land

flitst even als in een lachspiegel

vier keer, tergend vluchtig

tegen de beladen hemel.

Onverhoeds braakt de zwarte pijp

een wolk roet in de zwoele wind

en de beitels ploffen in de aarde

op zoek naar de bron in de zon

die knipoogt door de nevel.

10/1/2009

Zo stil 

Zo stil als de slinger van de wandklok

na haar laatste tik,

Zo stil als de nacht, mits de hond in zijn hok

niet meer blaft.

Zo stil als het kind dat  overmand

wordt door slaap.

Zo stil als de ring aan de slanke hand

die naar me wuift.

Even stil zijn de glans van haar ogen,

de schaduw van haar stappen in de gang

de geur van haar gestriemde handen,

de kleur van  haar regenbogen.

Even stil zijn de woorden verzwegen

het liedje dat kleeft aan 't behang

de zucht die ik klem met mijn tanden

het water dat dampt uit de regen.

Dat is als je glimlach uit je adem stijgt

naar een zwarte wolk

En mijn hart over de scherven zwijgt

van deze morgen

Dat is wanneer je me een appel reikt

die ik wil

En de eenvoud weer de hemel lijkt

maar nu blijft staan.

 9/1/2009