Argwaan

Overal hier

 

 

 Schuif eens op,

er is nog ruimte in de kosmos.

Naast dat zwarte gat van die verdwaalde melkweg:

een bord met STOP,

wetenschappelijk hypothetisch omdat ik het zelf zeg.

Laat de axioma's los

en schuif eens op,

want daar is hier als je daar bent.

En nergens is nooit wat je goed kent:

overal  waar je toeven kan of toch iets verder.

Schaapje,  graas eens wat dichter bij je herder

en schuif die omheining op.

25/2/2013

Het is alsof ik ben

 

 

Meegezogen in de draaikolk van de klok

die tikt

en rondjes draait als in een bodemloze wok

maar stikt.

Zo slanken de kalenderblaadjes hevig af,

te snel,

Terwijl de jaren galopperen na de draf

Jawel,

alsof z' uiteindelijk seconden zijn geworden

zo kort.

ik Zie geen mensen, lees geen aanplakborden

Het wordt

Hels ongrijpbaar hoe toch schraal ongrijpbaar

De tijd

mij naar dat naderend eind totaal onaaibaar

verleidt

Hoogtepunt # 42
  

Ik dacht nooit dat jij de Eiffeltoren kon vergeten,

met haar spots die stilte priemen door de duisternis,

opdat de hoogste hemel ooit zou weten

hoe monotoon beneden ’t saaie suizen is.

 

Ik dacht nooit dat jij de boetieken zou negeren

met hun dreunen, glitter en hun flashy kleuren,

die halsstarrig de passanten provoceren

en ze lokken met gestold vernis en open deuren.

 

Ik dacht nooit dat jij de Seine zou verwensen,

jij leek mij niet emotioneel en veel te wijs

om net als ik en miljoenen andere mensen

een hekel te hebben aan iets aparts zoals Parijs.

Ik dacht nooit dat het jou eens zou berouwen

en je mij die rechtuit rare revelatie zelfs niet gunt

om alles wat fataal verleden wordt te aanschouwen

met mij samen, hoog vanop het torenpunt .

13/2/2013

Verborgen schroom

 

Was je gewoon vergeten

dat ik eerst moest leren vliegen

eer ik naar je haven zwemmen kon?

Kon je niet meer lezen

wat ik die nacht in je hart geschreven heb

met de beweging van mijn wimpers op je huid?

Wou je soms niet horen

Hoe de klokken van het belfort luiden

Als de wereld kreunen gaat in wind en regen?

Mocht je dan niet buiten

Kijken hoe de verre vluchten

Lijnen trekken door de wolken van mijn lust?

Had je willen proeven

Van de laatste appel uit mijn tuin

Een jaar te lang gekoesterd en te warm gehouden?

Durf je nog te dromen

Van de kleuren in de regenboog

Die treuren tot de zon verlegen ondergaat ?

 11/2/2013

Verzuchting

 

Er was ergens een brug over 't diepe water

maar de mist van de jaren onttrok die aan onze ogen.

Dus wandelden wij elk op onze oever tot de zon in het lover lonkte

spottend met de poppen en de soldaatjes,

weggemoffeld op een vergeten zolder.

 

Soms was er aan de overkant de schaduw van een schim

bevallig in de stengels van het wijkende riet

of de flits van een druppel dauw op een halm geroerd

(door de vingers van je zoekende handen)

ontsnapt aan de snelle passen van je tocht door de dampende plassen.

 

Als ooit de schaduw van de twijgen de avondschemering verslindt

zal het water rimpelen door het vallen van de traan

Die ik bewaarde voor het ogenblik dat het lijkt alsof de wade van de maan

Het woud van al mijn dromen toedekt

en jij je ogen sluit.

10/2/2013

Weer een gemiste kans

 

Kindjes wenen want het spelen is taboe,

kindjes schreeuwen want de mama schreeuwt

en 's avonds is de mama altijd moe.

 

Kindjes blijven kindjes overdag op school,

op straat met vriendjes samen of samen in 't gezin

al raken ze zelfs daar al op de dool.

 

Grote mensen ruilen steeds van rol:

Vader moeder baas bediende wolven in de kudde,

zij die rollen mixen slaan op hol.

 

Kindjes worden ooit eens grote mensen,

switchen rollen van de mode naar het oud model

en leven verder met hun oude wensen.

30/1/2013

Futuristisch verleden

Herinneringen aan de dingen
die niet ik en niemand anders dan hij ooit heeft gekend,

strategieën vol magie met nostalgie
naar de dame die door hem eens werd verwend,

toekomstvisies voor realisaties binnen organisaties
die nooit zijn gerealiseerd,

Ervaringen met vergissingen die grootse verwezenlijkingen
hebben gesaboteerd,

Handigheden uit 't verleden die zonder reden
door niemand zijn overgenomen:

Ze zijn zoals woorden, rijmen en akkoorden,
verloren alhoewel velen ze hoorden,

zoals situaties innig teder zonder complicaties

waar je zelden durft van dromen,

spoorloos verzwonden door de aanval van Magere Hein
op de levenskoorden.

Hoe koel is het gevoel dat elk doel in mijn denken
afsterft samen met mijn spieren,

die onverwacht op een dag 't gelag betalen

van alle planten, mensen en dieren.

Hoe warm is mij de wetenschap dat de blijde boodschap
eeuwig voort blijft leven,

zodat wij naar alles wat voorbij en ver verleden is
met hart en ziel gaan streven.

19/1/2013

  

 

 

 

 

Niet echt winter






Zoals elke sneeuwvlok harder neerploft dan alle vlokken ooit voorheen,

zo klautert iedere belevenis van voorbije jaren

met meer moeite naar de afdeling beeld en geluid van mijn bewuste ik.

Het witte laken van alle nieuwe dagen

dekt dagelijks wat dwingender ’t landschap van mijn leven

tot slechts de toppen van onheil en opwinding,

de kammen van streven en strijden,

de hoogten van welzijn en wanhoop

weerstaan aan witte wervelwinden,

die dalen van pijn en falen onttrekken aan de film die niet ten einde is.

15/1/2013

 

Wandelende duinen

Schep na schep wordt mijn kuil nog dieper.

Alleen het graven valt me zwaarder

dan de dag van de eerste spadesteek

na de keuze van de geschikte plek.

Om me heen hoor en zie ik hard labeur

van wie zijn eigen put nog graven kan.

Kinderen spelen in het zand dat ik opwerp

en bij wat anderen hebben nagelaten.

Eens graven ze ook tot het ijzer ketst op steen

en jongeren de gaten vullen met hun toekomst.

9/1/2013

Auteur  (droom#18)

 

Soms voel ik me als een komeet,

een verdwaalde brok uit een kosmos die God vergeten is.

Soms zie ik me als een komeet

verschroeid verpulverd in een ongecontroleerde vlucht,

ver weg van de baan

die mij was voorbestemd,

waar ik me ergerde om haar voorspelbaarheid

Dan word ik een ster die valt

Ongemerkt onhoorbaar bij klaarlichte dag

Die doelloos stuurt, versnelt of remt zonder resultaat

Behalve heel even, als stof neerdwarrelt in een blinde woestijn

Op 'ahazozo' staat sinds 6 januari de 147ste uitgave van de ahazozo 's

Status quo 2013

 

Wintermaanden zonder winter,

Nieuwjaarsbrieven zonder brief,

vriezen doet het als maar minder

'k Voel geen liefde zonder lief

Niets nieuw in 't nieuwe jaar

Ook niets mis met Kerstmis.

Minder tijd en minder haar

Niets waarvan er bij is

Alleen een jaar er bij in januari

zodat de toekomst kleiner wordt,

Een beetje langer licht in februari

En de dromen weg of ultrakort

Groei in hoop en kwaliteit

Draait de wereld wat vooruit,

Tegenslag doorheen vermoeidheid

Zet mijn voetstap achteruit

2/1/2013

Als u geen persoonlijke mail ontvangen heeft,
ziehier mijn wensen, voor u:
13 13 13 13 13 13 13 13 13 13 13 13 13 13 13 13 13 13 13 13

Verrassend saaie verrassing

Een zaterdag zoals een ander,

steeds verschillend van alle zaterdagen uit het verleden.

Of hoe ik zelf verander

door alles wat gebeurt te meten en te refereren naar het heden.

Telkens opnieuw verrast,

zelfs als niets nog echt verrast,

zoals je een boom herkent door het eerste wat je boom moest noemen.

Analoog met wolken, bergen, dromen,

wat voorbij ging, wat moet komen,

alles, iedereen verwondert ofschoon lang verwacht,

of gruwelijk abrupt bij sterrenstille nacht

bevriest, of sterft, of niet wenst te stoppen verder op te doemen.

8/12/2012 

Ik ga slapen(veel te laat)

 

Vlaamse film op televisie is een stunt.

Acteur, je toont niet wat je kunt.

De winterwind waait weer voorbij.

Een Duitse kapper loopt voor mij.

De wijn is die van 2011,

de wijngaardenier zei het mij zelf.

De schotel roest als ik hem vergeet

Gezonde sla is wat ik van haar eet

Ik wist niet dat Wim Helsen rookte

Soep van prei die overkookte

Saaier dan die blues bestaat wel

Een Engelse klok is met dubbele L

De batterij van de klok is veel te moe

Tik, en zonder tak de oogjes toe

1/12/2012 

Helemaal tot het einde

 

Ik heb je helemaal door

langs achter zowel als langs voor,

Je kan voortaan niets meer voor mij verbergen,

of je nu zingt of beeldhouwt of zit te lezen.

Niets blijft over waarmee je mij kan tergen,

al zit je krampachtig kind te wezen.

 

Ik voel je helemaal aan,

waar je ook bent of heen wilt gaan,

Niets nieuws kan je nog plannen of verzinnen.

Zelfs al zou je gaan bowlen, studeren of zwerven,

al wens je je leven van voren af aan te herbeginnen,

die ideeën zullen met de uren langzaam sterven.

Je ziet door de spiegel heen

en voelt je weer eens griezelig alleen.

Je kijkt je schaduw zo nostalgisch in de ogen

en fluistert dat je toch niet op verkenning gaat,

Dat van die reis was simpelweg gelogen

en de tickets komen toch te laat.

28/11/2012

T.g.v. het overlijden van mijn vriend en oud klasgenoot
Jean-Marie De Bosscher
begraven op 14/11/12

Terug naar nergens

Ontmoeting in een flits

als een bliksem in de verte,

relatie in toevallige jaren van communicatie,

verdwaald in eindeloze woestijn van gedachten.

Verdwenen in de drukte van metro's, kruispunten en havens,

zo heb ik je een enkele maal teruggezien,

en we slikten, omdat we zo weinig deelden,

behalve die jaren van jeugd en vreugd,

van zoeken in de oases van het leven.

Hoe graag had ik je beter gekend

en had ik meer met jou gewandeld langs het water

waar te veel parallelle paden

doorheen het drijfzand van vergane verwachtingen

ten slotte als in een plotse wervelwind

ons terugbrengen naar de zee

van oneindige afwezigheid.

11/11/2012

 

Campo Santo ( revisited)

( Allerzielen 2012 )

 

Jouw ogen, mama, kijken mij aan,

en de grijzende zorgen van mijn vader

rimpelen de huid die ademt naast je slapen.

Eigenzinnig humeurig of vrolijk wispelturig

borstelen de kroesjes alle kanten uit,

waar wenkbrauwen gewoonlijk sluimeren.

Maar niet bij hem.

Even mild als vaders moeder haar lippen krulde,

zo trillen die nu in de spiegel voor mij,

alsof ze me zeggen willen:

Ze zijn niet alleen van jou, die trekken,

maar ze bronnen in wie jou in hun hart gedragen hebben,

en wier graf je siert met een weemoedig mooie bloem,

Gedragen door de dankbare hymne,

nog vol leven, hardnekkig slagend in het voortbestaan.

 

(Ik ben zo gelukkig dat mijn mama nog leeft)

1/11/2012