wanhoop

Maanreis

Liefste, zie jij ook de bleke maan
of is de hemel bij jou zwart?
Ik blijf nog even buiten staan
en hoor het kloppen van mijn hart.

Je bent oneindig ver van mij,
maar toch lijk je wel erg dicht,
omdat er weinig zijn als wij,
naar wie de maan haar stralen richt

Ik tel de nachten zonder jou
met alleen de maan als band.
Ik tel de dagen zonder vrouw
zonder liefste aan mijn hand

Ik kan raden wat je denkt,
wat je wenst en wat je voelt,
Ik weet ook wat je me schenkt
en wat de maneschijn bedoelt

Verbonden door het bleke licht
op dit eenzaam late uur
Zijn we naar elkaar gericht
ondanks deze hoge muur.


10/6/2010

Inspiratie

Wat vind je van die gouden troon
en van die dure oude kleren?
En had je zelf nu ook een zoon,
wat zou die aan ons leren?

Woon jij graag in al die huizen
met die ramen vol met kleur?
Hoor jij ook je oren suizen
als ze kloppen op je deur?

Zeg je iets vanuit de bijbel
of vertel je nuchter wat je hart
Je inspireert langsheen de heibel
van wat een aardbewoner tart?

Duld je lijdzaam hoe ze praten
over naastenliefde in jouw naam
overtuigend met citaten
zodat ik me dan hevig schaam ?

Hoor je nog je eigen boodschap
in de woorden van je personeel?
Voel je toch met hen verwantschap
of dwalen ze wel echt te veel?

Doe voor ons nog één mirakel
Een dat alle mensen overtuigt
En verlaat je tabernakel
Hoor maar wie dan voor u juicht

Jezus, zeg ons wat er nodig is
Voor herstel van al die flarden
En al wat louter overbodig is
Om in je schaduw te volharden

Geef ons liefde voor het leven
leer ons leven voor de liefde.
Stuur ons, wend voor ons de steven
weg van alles wat je griefde!

9/6/2010

Wachten op de trein

Heel alleen op het perron,
zuchtend in een hoge zon tot de sporen aarzelend gaan trillen.

Twee ogen in de verte turend,
blikken door de ramen glurend en niet weten wat ze willen

Zijn dat daar twee felle lampen?
Zie ik daar ook witte dampen die de einder even bleken?

Zit je op die verre trein?
Kan dit dan het antwoord zijn op wat ik voor die vrouw beteken?

Schril en fel klinkt het gefluit,
Geschrokken spring ik achteruit omdat de trein geen vaart vermindert

Ik weet niet waarom ik besta
en kijk de trein nog achterna, alsof hij het is die mijn leven hindert

8/6/2010

Verstoppertje

Zoek me, kindje, zoek me snel,
zoek maar, kijk maar overal,
kijk maar uit, je vindt me wel,
ik weet dat je me vinden zal,
pak me, kindje, pak me gauw,
ik verstop me naast de kast
en loop nog even weg van jou.
Ren me na en pak me vast!

Dan voel ik sterke kleine handjes:

'Ik heb je, opa, roep je luid.
Ik zie je lachend witte tandjes:
'Nog een keertje!' kraai je uit.

'Nog één keer, maar kijk niet,

Niet gaan zoeken eer ik klop!
Want het mag niet dat je ziet
waar ik mij opnieuw verstop

7/6/2010

hopla

Dit is het tweede luik van het vorige gedicht.
Als de dood niet het levensdoel is, dan is het leven zelf belangrijker dan het eindpunt ervan.
Zo zijn liefde en vriendschap in het dagelijkse leven de top van elke dag, zonder dat je daarvoor een berg hoeft te beklimmen.

    



Top zonder berg

Indien het nu eens zo zou zijn
dat het echt niet om het winnen gaat?
En, al is die kans dan nog zo klein,
niemand geeft nog om de aankomstlijn
alsof het enkel om het meedoen gaat.

Indien we 't leven zouden zien
als iets wat echt alleen om liefde gaat
en, ook om vriendschap bovendien,
dieper, echter dan de dag voordien
zodat dan niemand over sterven praat.

(maar er wel aan denkt, al hij/zij eerlijk is)

3/6/2010

Het leven is werken naar de dood toe, niet naar een doel dat men zich vooropgesteld heeft, dus is dat doel eigenlijk onbestaande









Berg zonder top

Soms heb ik het gevoel dat jarenlang
op rollen fietsen mij zo moe gemaakt heeft
dat ik duizel en ontgoocheld in de touwen hang
en me afvraag: waarvoor heb ik nu geleefd?

Soms heb ik het gevoel dat ik jaren
op een dolle paardenmolen heb genoten
van de wind in mijn al te jonge haren
maar in het wilde draaien lam zat opgesloten.

Soms heb ik het gevoel dat heel mijn leven
Ik steeds hoger in de masten ben geklommen
om naar een illusionaire verre top te streven
denkend: was ik toen niet beter weggezwommen?

2/6/2010

Mediterrannée

Ik heb een keer de zee gezien
Na veertien dagen reizen
Alsof ik het niet verdien
Mezelf iets aan te prijzen

Een sober strandhutje huren
Om even te ontspannen
Maar dat hoesten bleef duren
En ik kon niets plannen

De bergen waren te ver
En de stad veel te druk
Ik voelde me geen ster
Alles in mijn lijf was stuk

Maar toch heb ik de zee gezien
En mag me gelukkig prijzen
Alhoewel ik iets meer verdien
Als ik zo ver wil reizen

1/6/2010

Gisteren ontving ik twee overlijdensberichten: een 49 jaar oude nicht van mijn vrouw, en de weduwe van een oom van me. Veel slecht nieuws op één dag. Het stemt tot nadenken over het leven: (zien) verschijnen en (zien) verdwijnen.
Begrafenis op zelfde dag... alsof het nog niet erg genoeg is.




Verdwenen verschijning

Dorre bladeren bijeengewaaid in een hoek van de tuin,
opgeveegd en vergeten waar de bladeren verdwijnen
Geven licht en ruimte aan de bodem onder de kruin
waaronder onverhoeds weer scheutjes verschijnen

Sinds de allerjongste jaren in mijn jachtige jeugd
zag ik tal van vrienden en familieleden verschijnen
Hun aanwezigheid en gezelschap was een vreugd
maar een na een zijn ze kansloos aan 't verdwijnen

Het zijn als trekvogels die je verheugen door hun vlucht
voor ze aan de horizon nagenoeg spoorloos verdwijnen
Of als wolken die onze blikken vangen in de lucht
en dreigend of troostend aan de einder verschijnen

Waarom moest ik al die namen, talen, woorden leren,
en gaandeweg in zoveel mensenlevens verschijnen
Waarvan ik er evenveel kende om nooit terug te keren
eer het mijn beurt is om uit hun bestaan te verdwijnen?

31/5/2010

Terug naar huis

Wie van ons had ooit de droom
zijn zoon te zien opgroeien tot een man
die u nooit een kleinkind zou schenken
maar zijn lot zou leggen in de handen
van de leiders van uw land
die zo hun loopbaan
voor eeuwig
met roem wilden beladen?

Wie van ons had ooit de wens

Wie van ons had ooit de hoop
zijn kind te zien thuiskomen in een zak,
die met eretekens en bloemen is beladen,
maar vlug in de grond zou verdwijnen,
onder nationaal gekleurde linten
druipend van tranen
machteloos geplengd
omdat er niets te winnen was.

Rendez-vous

Waar zijn je blonde haren en je groene jas?
Of draag je soms een wollen muts
en is je jas naar de stomerij?
Kom je op tijd of miste je de trein?
Of heb je je soms van perron vergist?

Had ik bloemen moeten kopen,
of had je achteraf vertwijfeld getwijfeld
hoe je daarmee thuis zou komen?

Waar is je lichte tred, die je doet zweven
langs de perken van het park?
Heb je dan de brief niet goed gelezen,
of werd die toch verkeerd besteld?

Kwam je soms bekenden tegen
en werd je voor een drink gevraagd,
of kon je nu gewoon niet komen
en heb je mij vergeefs gebeld?

Zou ik nog langer op je wachten?
Want er loopt hier iets geweldig fout.
Waarom denk ik toch nog niet het ergste
en tuur ik verder naar de drukke dreef
die nog alleen jouw schaduw mist?

Dan voel ik pas na lichte aarzeling
hoe het angstzweet op mijn huid
langzaam opdroogt door de streling
van je warme adem in mijn nek.

27/5/2010

Geen dubbele bodem

Schilder mij een klein stilleven
met banaan, wat noten en jasmijn.
Je moet het felle kleuren geven
en versterken met een dikke lijn.

Misschien wordt het een zelfportret
van een leraar die met wroeging vecht
en zijn dromen in commando’s zet,
alsof dat voortijdig zijn lot beslecht.

Je mag de mooiste melodieën verven,
van liederen vol weemoed en verdriet,
zodat ze prompt vergeten uit te sterven.
Want meesterwerken sterven niet.

En kies je voor een koel stilleven
met lepels, potjes en heel weinig licht,
dan weet je welke kleur te geven
Want gele jasmijn is geen gezicht.

Niet gratis

Licht en water in elk huis,
rood licht, groen en weer oranje.
Alle info haal je van de buis
van internet tot voorbij Spanje
gaat dat automatisch.

Koffie bij de boterham
een kwinkslag naar je mooie ogen
Namen kerven in de stam
met jou naar boven mogen
allemaal zelfs gratis.

Van je eigen keuken proeven
samen nippen van een glaasje wijn
In je aanwezigheid kunnen toeven
Schenken, krijgen, bij je zijn
zolang het niet te laat is.

25/5/2010

Weerbericht

Wat voor weer komt er vandaag?
Zal de zon voor ons nog schijnen?
Ligt er echt niets anders op uw maag?
Kleur jij nooit eens naast de lijnen?

Slapen doe je vanaf middernacht
en eten doe je als het middag is.
Winkelen doet men toch op zaterdag
en vrijdags wijkt het vlees voor vis

Maar in je hart voorspel je nooit
wanneer de regenbuien je verrassen,
Want emoties zijn dooreen gegooid
en willen steeds mekaar gaan overklassen

Rouw en roem, verdriet en tegenslag
Ontroering, euforie, ontgoocheling
Elke dag beleeft men 't beeldverslag
Dat ooit weer opduikt als herinnering

Schep vreugde tijdens een begrafenis
en wees gerust weemoedig op een feest
Traditie is niets dan een gevangenis
Waar nooit een clown is in geweest

Danken is veel meer dan schuld bekennen
Treuren is het daarentegen des te meer,
Helpen is beminnen, niet verwennen
Wie dat niet kan, praat beter over 't weer

24/5/2010

Voorbij de toekomst

Tegen dat de zon bijna geen schaduw schonk,
behalve zwarte vlekken rond mijn voeten,
zag ik in het natte versgespoelde zand
een kronkelwulk die gulzig golven dronk
alsof ze voor de plotse hitte wou gaan boeten
door te sterven op het blinde witte land

Tegen dat de schaduw smachtte naar de nacht
die grijzend dreigde in de donder van de oost
zocht ik op de vloedlijn drogend in de wind
ontgoocheld dat de wulk niet had gewacht.
Ik had die nog zo gaarne, zeg maar, lief gekoosd,
maar was misschien gevonden door een kind.

Tegen dat de zee opnieuw het strand bespoelde
en de branding steeds het schuim verschoof
dacht ik dromend aan voorbije jonge jaren
Toen ik met mijn handjes aan de schelpen voelde
vol vertrouwen in een eigen nieuw geloof
dat zou verdwijnen in de bruine barse baren

20/5/2010

Zeven zoete zonnen

Ontwaken met de zon straal in de ogen
en de meeuwen horen vechten voor ik weet
niet wat voor hen opeens belangrijk is,
mij uit de wilde dekens wringen mogen
na zuchten, snurken waar ik niets van weet
en angst voor treurige verdoemenis

Weer voelen hoe de kracht doorheen mijn spieren vloeit,
weer plannen smeden na een week afwezigheid
en blij zijn dat het leven mij zo ongenadig dwingend boeit
dat ik een punt wil zetten achter ledigheid

Ontbijten samen met bezorgde blikken
die getuigen van de liefde die ik voel,
telkens ik me dapper wil herbronnen
na gedwongen angst om ooit te stikken
en weer kunnen doorgaan met het doel
te reizen naar de zeven zoete zonnen

18/5/2010