Top zonder berg

Het leven is werken naar de dood toe, niet naar een doel dat men zich vooropgesteld heeft, dus is dat doel eigenlijk onbestaande









Berg zonder top

Soms heb ik het gevoel dat jarenlang
op rollen fietsen mij zo moe gemaakt heeft
dat ik duizel en ontgoocheld in de touwen hang
en me afvraag: waarvoor heb ik nu geleefd?

Soms heb ik het gevoel dat ik jaren
op een dolle paardenmolen heb genoten
van de wind in mijn al te jonge haren
maar in het wilde draaien lam zat opgesloten.

Soms heb ik het gevoel dat heel mijn leven
Ik steeds hoger in de masten ben geklommen
om naar een illusionaire verre top te streven
denkend: was ik toen niet beter weggezwommen?

2/6/2010

Mediterrannée

Ik heb een keer de zee gezien
Na veertien dagen reizen
Alsof ik het niet verdien
Mezelf iets aan te prijzen

Een sober strandhutje huren
Om even te ontspannen
Maar dat hoesten bleef duren
En ik kon niets plannen

De bergen waren te ver
En de stad veel te druk
Ik voelde me geen ster
Alles in mijn lijf was stuk

Maar toch heb ik de zee gezien
En mag me gelukkig prijzen
Alhoewel ik iets meer verdien
Als ik zo ver wil reizen

1/6/2010

Gisteren ontving ik twee overlijdensberichten: een 49 jaar oude nicht van mijn vrouw, en de weduwe van een oom van me. Veel slecht nieuws op één dag. Het stemt tot nadenken over het leven: (zien) verschijnen en (zien) verdwijnen.
Begrafenis op zelfde dag... alsof het nog niet erg genoeg is.




Verdwenen verschijning

Dorre bladeren bijeengewaaid in een hoek van de tuin,
opgeveegd en vergeten waar de bladeren verdwijnen
Geven licht en ruimte aan de bodem onder de kruin
waaronder onverhoeds weer scheutjes verschijnen

Sinds de allerjongste jaren in mijn jachtige jeugd
zag ik tal van vrienden en familieleden verschijnen
Hun aanwezigheid en gezelschap was een vreugd
maar een na een zijn ze kansloos aan 't verdwijnen

Het zijn als trekvogels die je verheugen door hun vlucht
voor ze aan de horizon nagenoeg spoorloos verdwijnen
Of als wolken die onze blikken vangen in de lucht
en dreigend of troostend aan de einder verschijnen

Waarom moest ik al die namen, talen, woorden leren,
en gaandeweg in zoveel mensenlevens verschijnen
Waarvan ik er evenveel kende om nooit terug te keren
eer het mijn beurt is om uit hun bestaan te verdwijnen?

31/5/2010

Terug naar huis

Wie van ons had ooit de droom
zijn zoon te zien opgroeien tot een man
die u nooit een kleinkind zou schenken
maar zijn lot zou leggen in de handen
van de leiders van uw land
die zo hun loopbaan
voor eeuwig
met roem wilden beladen?

Wie van ons had ooit de wens

Wie van ons had ooit de hoop
zijn kind te zien thuiskomen in een zak,
die met eretekens en bloemen is beladen,
maar vlug in de grond zou verdwijnen,
onder nationaal gekleurde linten
druipend van tranen
machteloos geplengd
omdat er niets te winnen was.

Rendez-vous

Waar zijn je blonde haren en je groene jas?
Of draag je soms een wollen muts
en is je jas naar de stomerij?
Kom je op tijd of miste je de trein?
Of heb je je soms van perron vergist?

Had ik bloemen moeten kopen,
of had je achteraf vertwijfeld getwijfeld
hoe je daarmee thuis zou komen?

Waar is je lichte tred, die je doet zweven
langs de perken van het park?
Heb je dan de brief niet goed gelezen,
of werd die toch verkeerd besteld?

Kwam je soms bekenden tegen
en werd je voor een drink gevraagd,
of kon je nu gewoon niet komen
en heb je mij vergeefs gebeld?

Zou ik nog langer op je wachten?
Want er loopt hier iets geweldig fout.
Waarom denk ik toch nog niet het ergste
en tuur ik verder naar de drukke dreef
die nog alleen jouw schaduw mist?

Dan voel ik pas na lichte aarzeling
hoe het angstzweet op mijn huid
langzaam opdroogt door de streling
van je warme adem in mijn nek.

27/5/2010

Geen dubbele bodem

Schilder mij een klein stilleven
met banaan, wat noten en jasmijn.
Je moet het felle kleuren geven
en versterken met een dikke lijn.

Misschien wordt het een zelfportret
van een leraar die met wroeging vecht
en zijn dromen in commando’s zet,
alsof dat voortijdig zijn lot beslecht.

Je mag de mooiste melodieën verven,
van liederen vol weemoed en verdriet,
zodat ze prompt vergeten uit te sterven.
Want meesterwerken sterven niet.

En kies je voor een koel stilleven
met lepels, potjes en heel weinig licht,
dan weet je welke kleur te geven
Want gele jasmijn is geen gezicht.

Niet gratis

Licht en water in elk huis,
rood licht, groen en weer oranje.
Alle info haal je van de buis
van internet tot voorbij Spanje
gaat dat automatisch.

Koffie bij de boterham
een kwinkslag naar je mooie ogen
Namen kerven in de stam
met jou naar boven mogen
allemaal zelfs gratis.

Van je eigen keuken proeven
samen nippen van een glaasje wijn
In je aanwezigheid kunnen toeven
Schenken, krijgen, bij je zijn
zolang het niet te laat is.

25/5/2010

Weerbericht

Wat voor weer komt er vandaag?
Zal de zon voor ons nog schijnen?
Ligt er echt niets anders op uw maag?
Kleur jij nooit eens naast de lijnen?

Slapen doe je vanaf middernacht
en eten doe je als het middag is.
Winkelen doet men toch op zaterdag
en vrijdags wijkt het vlees voor vis

Maar in je hart voorspel je nooit
wanneer de regenbuien je verrassen,
Want emoties zijn dooreen gegooid
en willen steeds mekaar gaan overklassen

Rouw en roem, verdriet en tegenslag
Ontroering, euforie, ontgoocheling
Elke dag beleeft men 't beeldverslag
Dat ooit weer opduikt als herinnering

Schep vreugde tijdens een begrafenis
en wees gerust weemoedig op een feest
Traditie is niets dan een gevangenis
Waar nooit een clown is in geweest

Danken is veel meer dan schuld bekennen
Treuren is het daarentegen des te meer,
Helpen is beminnen, niet verwennen
Wie dat niet kan, praat beter over 't weer

24/5/2010

Voorbij de toekomst

Tegen dat de zon bijna geen schaduw schonk,
behalve zwarte vlekken rond mijn voeten,
zag ik in het natte versgespoelde zand
een kronkelwulk die gulzig golven dronk
alsof ze voor de plotse hitte wou gaan boeten
door te sterven op het blinde witte land

Tegen dat de schaduw smachtte naar de nacht
die grijzend dreigde in de donder van de oost
zocht ik op de vloedlijn drogend in de wind
ontgoocheld dat de wulk niet had gewacht.
Ik had die nog zo gaarne, zeg maar, lief gekoosd,
maar was misschien gevonden door een kind.

Tegen dat de zee opnieuw het strand bespoelde
en de branding steeds het schuim verschoof
dacht ik dromend aan voorbije jonge jaren
Toen ik met mijn handjes aan de schelpen voelde
vol vertrouwen in een eigen nieuw geloof
dat zou verdwijnen in de bruine barse baren

20/5/2010

Zeven zoete zonnen

Ontwaken met de zon straal in de ogen
en de meeuwen horen vechten voor ik weet
niet wat voor hen opeens belangrijk is,
mij uit de wilde dekens wringen mogen
na zuchten, snurken waar ik niets van weet
en angst voor treurige verdoemenis

Weer voelen hoe de kracht doorheen mijn spieren vloeit,
weer plannen smeden na een week afwezigheid
en blij zijn dat het leven mij zo ongenadig dwingend boeit
dat ik een punt wil zetten achter ledigheid

Ontbijten samen met bezorgde blikken
die getuigen van de liefde die ik voel,
telkens ik me dapper wil herbronnen
na gedwongen angst om ooit te stikken
en weer kunnen doorgaan met het doel
te reizen naar de zeven zoete zonnen

18/5/2010

hehe

Boodschap

Omdat de wind geen woning heeft
en er ook geen zoeken wil,
heb ik alle ramen wijd geopend,
zodat al wat los ligt plots weer leeft,
al worden alle kamers kil
en zijn de straatgeluiden slopend.

Omdat de Heer geen dienaars heeft
en er ook geen werven wil
heb ik onze bijbel weer geopend
Zodat Zijn boodschap plots weer leeft
Al worden alle kerken stil
En zijn de straatgeluiden slopend.

14/5/2010

Grenzen

Het spijt me dat ik grenzen heb,
want anders was ik een heelal
nog kleiner dan een spinnenweb
in de hoek van de paardenstal

Wat erg toch dat ik grenzen heb
zodat ik niet ben zoals de tijd.
Maar ja, ook dat begrip is nep
dat zich niet grenzeloos verspreidt

En net omdat ik grenzen heb
staat me meer bescheidenheid,
waarin ik meer genoegen schep
dan in loze praat en ijdelheid.


13/5/2010

Geloof

Ik weet het, uren worden dagen
en jaren worden ooit wel eeuwen.
Het heeft geen zin zich op te jagen,
het heeft wel zin om uit te schreeuwen:

Ik geloof dat wij alles toch voorgoed vergeten
Ik geloof dat wij toch zo bitter weinig weten.

Ik weet het, achter elke heuvel ligt een dal
en melkwegen zijn te klein voor goden
die zwarte gaten gooien door het heelal
en sterren strooien om de tijd te doden

Ik geloof dat wij er beter niet over praten
en onze ijdelheid best voortaan verlaten

Ik weet het, tijd en ruimte zijn een kwelling
die wij verzinnen om de weg niet kwijt te raken
Onze wetenschap staat ooit toch op de helling
vermits wij geen van beide kunnen maken

Ik geloof dat ik gewoon wat meer geloven moet.
Wat ik weet is fout, wat ik geloof, is goed.


maar ik geloof dat niet

11/5/2010

Hoop

Hoeveel maal reeds heeft de zon verliefden zien kussen
uitbundig alsof de wereld voortaan aan hun voeten lag
of stiekem, krampachtig pogend de passie te sussen
omdat ook maar niemand hun liefde vermoeden mag?

Hoeveel wolken hebben al ruzie en verdriet verduisterd
schrijnend vergroeiend met een vale rouwende lucht
of lijdend en door argwaan en vijandschap ontluisterd
als vluchtige getuigen van diep ontgoocheld gezucht

Hoeveel maal heeft de volle maan de rust teruggebracht
in geschokte harten en verzoenend strelende handen
Die mekaar vruchteloos zochten maar vonden in de nacht
en het vuur van hoop op verbondenheid doen branden

10/5/2010