Buiten de lijntjes

Voorbij de toekomst

Tegen dat de zon bijna geen schaduw schonk,
behalve zwarte vlekken rond mijn voeten,
zag ik in het natte versgespoelde zand
een kronkelwulk die gulzig golven dronk
alsof ze voor de plotse hitte wou gaan boeten
door te sterven op het blinde witte land

Tegen dat de schaduw smachtte naar de nacht
die grijzend dreigde in de donder van de oost
zocht ik op de vloedlijn drogend in de wind
ontgoocheld dat de wulk niet had gewacht.
Ik had die nog zo gaarne, zeg maar, lief gekoosd,
maar was misschien gevonden door een kind.

Tegen dat de zee opnieuw het strand bespoelde
en de branding steeds het schuim verschoof
dacht ik dromend aan voorbije jonge jaren
Toen ik met mijn handjes aan de schelpen voelde
vol vertrouwen in een eigen nieuw geloof
dat zou verdwijnen in de bruine barse baren

20/5/2010

Zeven zoete zonnen

Ontwaken met de zon straal in de ogen
en de meeuwen horen vechten voor ik weet
niet wat voor hen opeens belangrijk is,
mij uit de wilde dekens wringen mogen
na zuchten, snurken waar ik niets van weet
en angst voor treurige verdoemenis

Weer voelen hoe de kracht doorheen mijn spieren vloeit,
weer plannen smeden na een week afwezigheid
en blij zijn dat het leven mij zo ongenadig dwingend boeit
dat ik een punt wil zetten achter ledigheid

Ontbijten samen met bezorgde blikken
die getuigen van de liefde die ik voel,
telkens ik me dapper wil herbronnen
na gedwongen angst om ooit te stikken
en weer kunnen doorgaan met het doel
te reizen naar de zeven zoete zonnen

18/5/2010

hehe

Boodschap

Omdat de wind geen woning heeft
en er ook geen zoeken wil,
heb ik alle ramen wijd geopend,
zodat al wat los ligt plots weer leeft,
al worden alle kamers kil
en zijn de straatgeluiden slopend.

Omdat de Heer geen dienaars heeft
en er ook geen werven wil
heb ik onze bijbel weer geopend
Zodat Zijn boodschap plots weer leeft
Al worden alle kerken stil
En zijn de straatgeluiden slopend.

14/5/2010

Grenzen

Het spijt me dat ik grenzen heb,
want anders was ik een heelal
nog kleiner dan een spinnenweb
in de hoek van de paardenstal

Wat erg toch dat ik grenzen heb
zodat ik niet ben zoals de tijd.
Maar ja, ook dat begrip is nep
dat zich niet grenzeloos verspreidt

En net omdat ik grenzen heb
staat me meer bescheidenheid,
waarin ik meer genoegen schep
dan in loze praat en ijdelheid.


13/5/2010

Geloof

Ik weet het, uren worden dagen
en jaren worden ooit wel eeuwen.
Het heeft geen zin zich op te jagen,
het heeft wel zin om uit te schreeuwen:

Ik geloof dat wij alles toch voorgoed vergeten
Ik geloof dat wij toch zo bitter weinig weten.

Ik weet het, achter elke heuvel ligt een dal
en melkwegen zijn te klein voor goden
die zwarte gaten gooien door het heelal
en sterren strooien om de tijd te doden

Ik geloof dat wij er beter niet over praten
en onze ijdelheid best voortaan verlaten

Ik weet het, tijd en ruimte zijn een kwelling
die wij verzinnen om de weg niet kwijt te raken
Onze wetenschap staat ooit toch op de helling
vermits wij geen van beide kunnen maken

Ik geloof dat ik gewoon wat meer geloven moet.
Wat ik weet is fout, wat ik geloof, is goed.


maar ik geloof dat niet

11/5/2010

Hoop

Hoeveel maal reeds heeft de zon verliefden zien kussen
uitbundig alsof de wereld voortaan aan hun voeten lag
of stiekem, krampachtig pogend de passie te sussen
omdat ook maar niemand hun liefde vermoeden mag?

Hoeveel wolken hebben al ruzie en verdriet verduisterd
schrijnend vergroeiend met een vale rouwende lucht
of lijdend en door argwaan en vijandschap ontluisterd
als vluchtige getuigen van diep ontgoocheld gezucht

Hoeveel maal heeft de volle maan de rust teruggebracht
in geschokte harten en verzoenend strelende handen
Die mekaar vruchteloos zochten maar vonden in de nacht
en het vuur van hoop op verbondenheid doen branden

10/5/2010

Desillusie

Ken je de soort mens die jou belooft

wat jij al jaren van een ander hebt verwacht

en jij bent zo stom dat je hem gelooft

al worden al je dromen vlug ontkracht?

Illusies zijn er om je op te peppen

en je naar je toekomst toe te halen

met je ogen, zo versierd met kleppen

dat j' er vroeg of laat erg van gaat balen

Desillusies zijn nu eenmaal vaak ons deel

want vertrouwen kan je zelden ondervinden.

Leugens en bedrog die grijpen naar je keel,

en stelen vast je hart voor soep van linzen

Bedrog en geldzucht zijn nu echt de regel.

Zelfs al ben je nog zo eerlijk als de straat

die je naar je doel leidt, steen na tegel

echt alsof er niets betrouwbaars meer bestaat.
 

7/5/2010

Kinderdroom

Waarvan droom je zo allemaal,
als je mama de deur van je kamertje gesloten heeft,
en je laatste gedachten wegschuiven in de mist
van een nacht zonder sterren of maan?

Speel je verder met je touwen
of boeit je speelgoed toch opnieuw?

Ben je nog die stoute krokodil
die speels je opa bijten wil ?

Waarom is het toch
dat je je beertje zo krampachtig
in je armpjes knelt?

Droom je soms dat je papa
met jou in de kruiwagen rijdt,
Je mama met je winkelen gaat
terwijl je broertje slaapt?

Of dat je bij ons in de tuin
keukentje speelt in de regenton?

Laat me dromen
dat je mooie dromen hebt
zodat mijn dromen stilaan
op de jouwe lijken.





6/5/2010

Nog licht

Misschien zou ik best wel opstaan
en een kijkje nemen daar ver buiten.
Daarom vraag ik: wil je meegaan,
want het licht valt op de ruiten

Leid me weg doorheen de dag
op zoek naar geitenkaas en wijn
die ons opnieuw versterken mag
als we bij kaarslicht samen zijn

Dwaal met mij door d'oude stad
waar monumenten zwijgend sterven
Minzaam turend over 't rechte pad
waarop de spots hun schaduw kerven

Loop verloren langs de grauwe gracht
die vertelt van donkere tijden
Maar ons nodigt naar de neonnacht
waar de auto's langzaam rijden

Weemoed stuwt me langs de straten
die me leiden naar mijn moeders huis.
Ze heeft een lampje aangelaten
en ik fluister: schat, mama is thuis.

 4/5/2010

Vandaag

Vandaag is nu zoals het ooit eens gisteren was
en eveneens de vele dagen die al eerder kwamen,
maar vandaag krijg ik meer oog voor groener gras
en snap ik beter waarom bidden stopt met amen.


Vandaag komt morgen vast wel onvermijdelijk terug
voor jou, voor mij, voor u, voor ons hoop ik allemaal,
Maar meer en meer voel ik mij zoals een zwakke mug,
en vrees ik dat ik een of andere vandaag niet haal.


Vandaag is nu, aldus maak ik mij best geen zorgen,
maar geniet nog veel van wind, van vorst en regenvlagen.
Zolang een woord van liefde verder echoot dan tot morgen,
hoef ik over twijfel aan de toekomst niet te klagen.

3/5/2010

Advocaat Johan Vanden Abeele (oud-klasgenoot van mij) uit Gent verloor op woensdag 21 april onverwacht zijn echtgenote door een hartaanval





Niet zomaar een woensdag

Is de woensdag ideaal als je ons moet verlaten
of is een and're dag meer aangewezen?
Neen, je zal het met geen mens bepraten;
nergens kan ik hier een antwoord lezen

Is de woensdag ideaal om eensklaps te verdwijnen
of is een and're dag toch meer plausibel?
Ik heb je niet zien lijden of wegkwijnen,
dus is de keuze van de dag flexibel.

Was de woensdag ideaal om plots te overlijden
of was een and're dag voor jou geen optie?
Of was de dood voor jou niet te vermijden
en was de woensdag louter evidentie?

Was de woensdag ideaal om je te herdenken
of was een and're dag beter gekozen
om jou vol rouw de laatste eer te schenken?
Je antwoordt niet, maar doet me blozen

Is de woensdag wensdag kiesdag of zelfs sterfdag
het blijft een dag als elke dag van al je jaren
leefdag, werkdag, speeldag, diendag, denkdag:
een etmaal lang geluk met liefd' en souvenirs vergaren

30/4/2010

Dag na dag

Voel je ook hoe elke dag

verschrompelt in die lijst van dagen

welke je beleven mag

en vult met rennen en met jagen?

Zie je wel dat deze dag

zich aansluit bij je bont verleden:

wat je hoorde, deed en zag

wat je leerde en ook hebt gemeden?

Weet je nu dat ied're dag

weer sneller draaikolkt naar herinnering

en zelfs al maak je je beklag,

je ondergaat het zonder hapering.

Dank je wel, voor elke dag

die ik van de toekomst kan verwerven,

die ik hier nog leven mag,

bedroefd omdat die dag gaat sterven.

　29/4/2010

Leve het leven

Waarom is het erger in onz' ogen
dat een landgenoot het leven laat
dan een bloedend' onbekende
die ligt te sterven op de straat?

Waarom is het leven van familie
in onz' ogen toch meer waardevol
dan het leven van een vreemde,
wij hebben immers de handen vol...

Waarom is respect voor 't leven
altijd toch zo ellendig subjectief
En hebben zo velen onder ons
hier zelfs hun hond of katje lief?

Waarom zou treuren dan wel fout zijn
Als dat gevoel je toch plots overkomt
't Gaat niet voorbij zoals oud zijn
wanneer je denken machteloos verstomt.


28/4/2010

Testament

Neen, ik wil niet dat je slaat
met je handen die kunnen strelen
en ik wens niet dat je gaat
naar een plek waar je niet kan spelen.

Je glimlach mag je nooit verliezen
en je hoop mag nooit verloren gaan,
je vuur van liefde mag niet bevriezen
zodat je geluk verder blijft bestaan.

Mijn steun en raad gaan je verlaten
op een dag die ik goddank niet ken,
maar hierdoor blijf ik met je praten,
ook als ik er niet meer voor je ben!

27/4/2010