Dag na dag

Leve het leven

Waarom is het erger in onz' ogen
dat een landgenoot het leven laat
dan een bloedend' onbekende
die ligt te sterven op de straat?

Waarom is het leven van familie
in onz' ogen toch meer waardevol
dan het leven van een vreemde,
wij hebben immers de handen vol...

Waarom is respect voor 't leven
altijd toch zo ellendig subjectief
En hebben zo velen onder ons
hier zelfs hun hond of katje lief?

Waarom zou treuren dan wel fout zijn
Als dat gevoel je toch plots overkomt
't Gaat niet voorbij zoals oud zijn
wanneer je denken machteloos verstomt.


28/4/2010

Testament

Neen, ik wil niet dat je slaat
met je handen die kunnen strelen
en ik wens niet dat je gaat
naar een plek waar je niet kan spelen.

Je glimlach mag je nooit verliezen
en je hoop mag nooit verloren gaan,
je vuur van liefde mag niet bevriezen
zodat je geluk verder blijft bestaan.

Mijn steun en raad gaan je verlaten
op een dag die ik goddank niet ken,
maar hierdoor blijf ik met je praten,
ook als ik er niet meer voor je ben!

27/4/2010

Geboorte

Gelijk een strohalm die kan breken
of misschien een grasspriet die kan buigen,
gelijk een donsje dat blijft steken
een druppel nectar die een bij wil zuigen,
gelijk de schaal van net geen windei
of een pluisje dat, te moe van ‘t zweven,
hapert aan het eerste spinnenrag in mei,
en dan wanhopig spartelt vol met leven

Zo kwetsbaar lig je in je moeders armen

en kalmeert zodra de honger is gedoofd.
Zo heerlijk rustig laat je je verwarmen,
schenkend wat de Heer ons heeft beloofd.

Zo vredig leer je al die drukke mensen

dat geluk vooral in liefd' en eenvoud ligt.
Zo teder kijk je en vervult de wensen
van elke wijze blik naar jou gericht.

26/4/2010

kleine Elias met grote broer Milan

Dageraad

Terwijl de zon pedant naar binnen glijdt
door de scherpe kieren van de luiken
en ik behoedzaam elk geluid vermijd,
komt het leven van het dorp daar buiten
al op gang, en staar ik naar je handen
Op het laken, dan weer op mijn arm.

Ik zie de glimlach groeien rond je tanden,
je schuift naar mij toe, maakt me warm.

En zo begint toch weer een nieuwe dag
dat we samen minnen, eten, werken,
dat ik weer eens met je leven mag,
die onze band nog hechter zal versterken

23/4/2010

Maar liefste

Je bent bezorgd om al je muren
en de poten van de oude stoel,
maar liefste, weet je dat je buren
lijden om hetzelfde dat ik voel ?

Je hebt gehuild om herinneringen
en toen besefte je wat jij nu mist,
maar liefste, hoor jij die soms zingen
op het ritme van de inhoud van de kist?

Je geeft voorrang aan de kleuren
van de tegels in je nieuwe keuken
maar liefste, herken je wel de geuren
uit de tijd van voor de breuken?

Je klampt je vast aan gele foto's
En vlugge vonken van voorbij genot,
Maar liefste, vergeet je niet de auto’s
Die je wenken naar het rijk van God?

Je kiest de zelfde taartjes van weleer
Toen er nog maar weinig bakkers waren.
Maar liefste, denk je dan geen ene keer
Aan wat respect voor ambtenaren?

Je noemt hen knap als ze Jansen heten
Maar niet als ze je spontaan omhelzen.
Maar liefste, ze mijden schuchter al je eten
En dromen evenmin van dure pelzen


21/4/2010

Als de bloesem

Als ik raad waar je bent
in een knop aan een twijg,
waar nog niemand je kent
en ik dan je daarzijn zedig verzwijg,

Als ik me soms nog vergis
en een blad zie verschijnen,
maar je in die knop erg mis
ondanks slanke frisgroene lijnen,

Als ik je toch zie pronken
in de boom die ik snoeide,
dan voel ik me als dronken
als ik bedenk hoe je al die tijd groeide

Als ik de wind dan verwens

die je blaadjes verstrooien,
Dan voel ik me weer mens
In wie de winter eindelijk dooide

20/4/2010

Zorgen

Zorgen zijn er al genoeg,
hoor ik meermaals klagen.
Zelfs 's avonds laat en 's morgens vroeg,
je kan ze niet verjagen.

Zorgen heb je inderdaad
omwille van veel dingen,
Van 's morgens vroeg tot 's avonds laat,
je kan ze niet bedwingen

Zorgen wil je niet altijd
voor al die kleinigheden,
Want vroeg of laat dan krijg je spijt
om wat je hebt geleden

Zorgen kan je evenwel
voor al die fijne mensen
Want met liefde lijkt het op een spel
dat w' allen heel graag wensen

Zorgen krijg je op een dag
dat jij ze niet kan geven
Wat steun, wat moed en een lieve lach
die zin geven aan 't leven




19/4/2010

Glycine

Het kan zo stil zijn in mijn tuin
als de bloesems zoeken naar zon
en de hommels bloesems vinden.
Wanneer het stil is in mijn tuin
wou ik dat het zo blijven kon
en bleef ik luisteren naar de winden
die de stilte hier in mijn tuin
met hun zuchten blijven storen
zo lang zij alleen bewegen.
Want deze stilte van mijn tuin
kan echt niemand anders horen
Ze blijft voor mij een echte zegen.
Soms is de stilte van mijn tuin
Verstoord door de grasmachines
En motoren zonder eerbied
Voor deze stilte in mijn tuin
Die geur bezingt van glycines
In een eindeloos goed-weerlied
Want de stilte hier in mijn tuin
Is op zondag een genoegen
Als alleen de lijster vertelt
Over de stilte daar in zijn tuin
Wanneer de boeren niet zwoegen
En niemand zich bemoeit met geld


14/4/2010

Nu voorbij

Het is nu een rustige avond als er weinig zijn,
melancholisch zin hebben in een glaasje wijn:
ik voel me onzeker ondanks fruit en vitamine
en denk aan gisteren alsof het morgen zou wezen.
Dan grijp ik naar mijn glas ijskoude Williamine
en ga dromerig veraffe benevelde teksten lezen.

Sommige beelden zwemmen mijn netvlies voorbij

en dobberend drijven ze al mijn dromen opzij.
Mijn peter, zijn vrouwtje, mijn vader en zus,
mijn vrienden en nog illusies allemaal te koop
voor een kwinkslag, een handdruk of een kus,
ze houden mijn hart en mijn blik op de loop.

'Nu' is het woord dat ik opnieuw onbezonnen herhaal,

geen twee, drie keer, maar echt wel honderden maal.
'Nu' was daarnet, en 'nu' komt er onvermoeibaar aan
Ongrijpbaar genietbaar, onwelvoeglijk vluchtig tegelijk
Nu is misschien de laatste nu van mijn eindig bestaan
Maar nu is ook de kans dat ik je tranen zacht wegstrijk



12/4/2010

Met Milan naar Oostende

De dag breekt door de wolken
zodra de zon verschijnt
Je ziet de golven kolken
De vissersboot verdwijnt

Opa, vertel mij nog een keer
Van die grote sterke vis
Die door een gelaarsde heer
Hier op de pier gevangen is

Ik keer terug met jou
waar een lijnvisser speurt
en, ongevoelig voor de kou
zie je alles wat gebeurt

Nee, dat is een andere zee
niet de zee van 't zuiden.
Ja, je mag nog eens mee
naar 't land van wijn en kruiden!

Je observeert ze allemaal:
de duiven en de meeuwen.
Je hoort het ronkende kabaal
en toeristen die schreeuwen

Je kleine handje wijst omhoog
naar witte wolkenstrepen
Je houdt het vliegtuig in het oog
en vergeet de stille schepen.

　

9/4/2010

Klokkengeluid

Luid de klokken,
luid ze luid!
Luid de klokken van mei voor mij

Mijn klokken in mei
mijn meiklokjes voor mij

Voor jij en mij in mei
luiden de lenteklokjes in mij.

In meiklokjes luidt de mei
de luie lente in mij.

En jij luidt in mei zo luid
de lenteklok in mij
Dat de lieve luide lente
Mee met mij de klokken luidt



8/4/2010

Nog april

April was boos,
want ik had gedurfd kritiek te uiten !
't Alarm was loos
want prompt begon de lijster te fluiten!

Ik ging zonnen met een zucht
en mijn schaduw werd steeds kleiner.
Mijn ogen speurden door de lucht
en de oogspleet werd steeds fijner

Overal om mij heen
spietsten blaadjes de knoppen open
en ze waren niet alleen:
Bloesems lieten op vruchten hopen

Het was een blatend schaap
ergens bij een van mijn verre buren,
dat me wekte uit mijn slaap
die zelfs vandaag niet bleef duren.

April was mild
want ik had er volop van genoten
Mijn honger gestild
naar dromen van aardbeien en noten


7/4/2010

April

Sta mij toe, die ene gril:
veroorloof mij in april
een lied over de herfst te zingen,
want de lente, nog te pril
 in deze maand april,
inspireert mij andere dingen.

Op deze ochtend in april
zijn de tuinen nog te kil
om licht en lente te vermoeden,
terwijl normaal de maand april
met een beetje goede wil
de macht van vrieskou moet vergoeden.

Kleur en fruit zijn even stil
als het lied van de maand april
dat mij telkens stille nacht doet zingen.
De zang sterft uit met een gil
van de dwalende maand april
en fluistert: je kan mij niet dwingen.

6/4/2010

Paasmaandag

De eitjes zijn verdampt
met de glaasjes vol van vreugde,
verrezen uit het plan
van een unieke dag met hen
samen zoals toen
met souvenirs en plannen
zonder foto's, zonder gps,
maar verwonderd
dat de steen uiteindelijk
opzij gerold
een haasje heeft verpletterd,
Verbijsterd ademloos
omdat vandaag
alles hetzelfde lijkt
zoals weleer.

5/4/2010