Baby

Maar liefste

Je bent bezorgd om al je muren
en de poten van de oude stoel,
maar liefste, weet je dat je buren
lijden om hetzelfde dat ik voel ?

Je hebt gehuild om herinneringen
en toen besefte je wat jij nu mist,
maar liefste, hoor jij die soms zingen
op het ritme van de inhoud van de kist?

Je geeft voorrang aan de kleuren
van de tegels in je nieuwe keuken
maar liefste, herken je wel de geuren
uit de tijd van voor de breuken?

Je klampt je vast aan gele foto's
En vlugge vonken van voorbij genot,
Maar liefste, vergeet je niet de auto’s
Die je wenken naar het rijk van God?

Je kiest de zelfde taartjes van weleer
Toen er nog maar weinig bakkers waren.
Maar liefste, denk je dan geen ene keer
Aan wat respect voor ambtenaren?

Je noemt hen knap als ze Jansen heten
Maar niet als ze je spontaan omhelzen.
Maar liefste, ze mijden schuchter al je eten
En dromen evenmin van dure pelzen


21/4/2010

Als de bloesem

Als ik raad waar je bent
in een knop aan een twijg,
waar nog niemand je kent
en ik dan je daarzijn zedig verzwijg,

Als ik me soms nog vergis
en een blad zie verschijnen,
maar je in die knop erg mis
ondanks slanke frisgroene lijnen,

Als ik je toch zie pronken
in de boom die ik snoeide,
dan voel ik me als dronken
als ik bedenk hoe je al die tijd groeide

Als ik de wind dan verwens

die je blaadjes verstrooien,
Dan voel ik me weer mens
In wie de winter eindelijk dooide

20/4/2010

Zorgen

Zorgen zijn er al genoeg,
hoor ik meermaals klagen.
Zelfs 's avonds laat en 's morgens vroeg,
je kan ze niet verjagen.

Zorgen heb je inderdaad
omwille van veel dingen,
Van 's morgens vroeg tot 's avonds laat,
je kan ze niet bedwingen

Zorgen wil je niet altijd
voor al die kleinigheden,
Want vroeg of laat dan krijg je spijt
om wat je hebt geleden

Zorgen kan je evenwel
voor al die fijne mensen
Want met liefde lijkt het op een spel
dat w' allen heel graag wensen

Zorgen krijg je op een dag
dat jij ze niet kan geven
Wat steun, wat moed en een lieve lach
die zin geven aan 't leven




19/4/2010

Glycine

Het kan zo stil zijn in mijn tuin
als de bloesems zoeken naar zon
en de hommels bloesems vinden.
Wanneer het stil is in mijn tuin
wou ik dat het zo blijven kon
en bleef ik luisteren naar de winden
die de stilte hier in mijn tuin
met hun zuchten blijven storen
zo lang zij alleen bewegen.
Want deze stilte van mijn tuin
kan echt niemand anders horen
Ze blijft voor mij een echte zegen.
Soms is de stilte van mijn tuin
Verstoord door de grasmachines
En motoren zonder eerbied
Voor deze stilte in mijn tuin
Die geur bezingt van glycines
In een eindeloos goed-weerlied
Want de stilte hier in mijn tuin
Is op zondag een genoegen
Als alleen de lijster vertelt
Over de stilte daar in zijn tuin
Wanneer de boeren niet zwoegen
En niemand zich bemoeit met geld


14/4/2010

Nu voorbij

Het is nu een rustige avond als er weinig zijn,
melancholisch zin hebben in een glaasje wijn:
ik voel me onzeker ondanks fruit en vitamine
en denk aan gisteren alsof het morgen zou wezen.
Dan grijp ik naar mijn glas ijskoude Williamine
en ga dromerig veraffe benevelde teksten lezen.

Sommige beelden zwemmen mijn netvlies voorbij

en dobberend drijven ze al mijn dromen opzij.
Mijn peter, zijn vrouwtje, mijn vader en zus,
mijn vrienden en nog illusies allemaal te koop
voor een kwinkslag, een handdruk of een kus,
ze houden mijn hart en mijn blik op de loop.

'Nu' is het woord dat ik opnieuw onbezonnen herhaal,

geen twee, drie keer, maar echt wel honderden maal.
'Nu' was daarnet, en 'nu' komt er onvermoeibaar aan
Ongrijpbaar genietbaar, onwelvoeglijk vluchtig tegelijk
Nu is misschien de laatste nu van mijn eindig bestaan
Maar nu is ook de kans dat ik je tranen zacht wegstrijk



12/4/2010

Met Milan naar Oostende

De dag breekt door de wolken
zodra de zon verschijnt
Je ziet de golven kolken
De vissersboot verdwijnt

Opa, vertel mij nog een keer
Van die grote sterke vis
Die door een gelaarsde heer
Hier op de pier gevangen is

Ik keer terug met jou
waar een lijnvisser speurt
en, ongevoelig voor de kou
zie je alles wat gebeurt

Nee, dat is een andere zee
niet de zee van 't zuiden.
Ja, je mag nog eens mee
naar 't land van wijn en kruiden!

Je observeert ze allemaal:
de duiven en de meeuwen.
Je hoort het ronkende kabaal
en toeristen die schreeuwen

Je kleine handje wijst omhoog
naar witte wolkenstrepen
Je houdt het vliegtuig in het oog
en vergeet de stille schepen.

　

9/4/2010

Klokkengeluid

Luid de klokken,
luid ze luid!
Luid de klokken van mei voor mij

Mijn klokken in mei
mijn meiklokjes voor mij

Voor jij en mij in mei
luiden de lenteklokjes in mij.

In meiklokjes luidt de mei
de luie lente in mij.

En jij luidt in mei zo luid
de lenteklok in mij
Dat de lieve luide lente
Mee met mij de klokken luidt



8/4/2010

Nog april

April was boos,
want ik had gedurfd kritiek te uiten !
't Alarm was loos
want prompt begon de lijster te fluiten!

Ik ging zonnen met een zucht
en mijn schaduw werd steeds kleiner.
Mijn ogen speurden door de lucht
en de oogspleet werd steeds fijner

Overal om mij heen
spietsten blaadjes de knoppen open
en ze waren niet alleen:
Bloesems lieten op vruchten hopen

Het was een blatend schaap
ergens bij een van mijn verre buren,
dat me wekte uit mijn slaap
die zelfs vandaag niet bleef duren.

April was mild
want ik had er volop van genoten
Mijn honger gestild
naar dromen van aardbeien en noten


7/4/2010

April

Sta mij toe, die ene gril:
veroorloof mij in april
een lied over de herfst te zingen,
want de lente, nog te pril
 in deze maand april,
inspireert mij andere dingen.

Op deze ochtend in april
zijn de tuinen nog te kil
om licht en lente te vermoeden,
terwijl normaal de maand april
met een beetje goede wil
de macht van vrieskou moet vergoeden.

Kleur en fruit zijn even stil
als het lied van de maand april
dat mij telkens stille nacht doet zingen.
De zang sterft uit met een gil
van de dwalende maand april
en fluistert: je kan mij niet dwingen.

6/4/2010

Paasmaandag

De eitjes zijn verdampt
met de glaasjes vol van vreugde,
verrezen uit het plan
van een unieke dag met hen
samen zoals toen
met souvenirs en plannen
zonder foto's, zonder gps,
maar verwonderd
dat de steen uiteindelijk
opzij gerold
een haasje heeft verpletterd,
Verbijsterd ademloos
omdat vandaag
alles hetzelfde lijkt
zoals weleer.

5/4/2010

Bootje varen

Bootje varen, varen over zee.
Wie de zee niet aandurft, die vaart best niet mee.

Bootje varen, zwem jij met ons mee?
Wie de boot niet meer ziet, die zwemt best niet mee.

Bootje varen, loop mee over zee
Wie niet boven water blijft, die loopt best niet mee.

Bootje varen, doe je met ons mee?
Wie niet met ons varen kan, die komt best niet mee.

Bootje varen, één en één is twee,
Wie niet verder tellen kan, die telt dus niet mee.


2/4/2010

Levensstrijd

Ik keer met vreugd terug naar Hades bij de Styx
De plaats waar ik na veel gepeins gestorven ben
En wend mijn steven voor niemand en voor niks
tot ik alle geluk, verlies en vreugde ken

Stormen stuwen mij naar ijzig witte streken
ze denken dat ook ik met tegenzin geboren
Nooit tevoren naar de weerkaart heb gekeken
en nu de strijd op voorhand heb verloren

Mijn schip is alles wat mij nu nog overblijft
om tegenstanders naar de wal te halen
Ik zie niet veel dat op de grijze golven drijft
Dus zet ik zeilen bij, gedaan met dralen

Het tuig dat kraakt, de stuurman heeft geen handen
De matrozen spelen kaart en drinken rhum
De boegspriet kreunt al even heftig als de wanden
Overmoedig overstemt de storm de schrale drum
waarmee de uitkijkpost heel hoog in ‘t kraaiennest
Verkondigt dat wij varen op verschroeide aarde
Maar ik houd de koers, ik acht mezelf genoeg gepest
Om onverwacht te gaan verzaken aan die ene waarde

Mijn schip is alles wat ons nu nog overblijft
Om drenkelingen van hun vlot te halen
Ik zie er veel verdwijnen, maar wie bovendrijft
Hijs ik aan boord, er is geen tijd voor dralen.

1/4/2010

Zeg me wie

Raad eens wie die boom daar heeft geplant
en wie dat wandelpad heeft aangelegd
Vertel me, wie heeft eerst dat schip bemand
Is hier dan niemand die dat mij eens zegt?

Wat ik hoor en alles wat ik zie
Alles wat ik proef en voelen kan
Zijn geen nieuwigheid of fantasie
Maar komen altijd van een vrouw of man
die iets verzonnen of creëerden
Waar wij nu nog van genieten kunnen
Die we ook niet kenden of vereerden
Maar wel erkentelijkheid gunnen

Naamloos werken in de wereld hier
Is ons aller lot maar niet getreurd
De mens doet hiervoor beter dan het dier
Zodat er zelfs iets idioots gebeurt

31/3/2010

Joepie lente

Het is al lente in het bos,
De knoppen aan de twijgen zwellen.
Nu wil ik alle remmen los
en vlees voor barbecues bestellen.

Er rijdt een auto door het bos
de remmen van de wielen knarsen
Konijntjes vluchten voor een vos
Eentje had gedurfd de weg te dwarsen

Er loeren eksters in het bos
Ze moeten nu geen eten zoeken
‘t Ligt te rillen, levende smos
Zonder treuren, zonder vloeken

Er waaien haartjes over 't mos
van 't beestje dat niet meer kan eten
'n Konijntje minder in het bos
Jammer opgegeten, vlug vergeten

30/3/2010

Volle maan

De volle maan die kijkt me aan
met wolken om haar ogen heen.
Heel even blijf ik zwijgend staan
en vraag me af waarom ik ween.

De maan is mistig en omfloerst
als het mysterie van mijn hart
dat ijlend achter feiten koerst
en nachten ziet als niets dan zwart.

De nevel streelt de maan haar licht
en verdoezelt al haar stralen.
Weldra is ze zelf ook uit zicht:
Iemand is ze komen halen.

De duisternis vertraagt mijn zuchten
en de maan verklapt me zacht:
elke ziel zeilt door de luchten
en verlicht van nu af aan de nacht.

Mijn lieve zus die kijkt me aan
met wolken om haar ogen heen.
Heel even blijf ik zwijgend staan
en vraag me af waarom ik ween.





29/3/2010

Voor mijn zus Martine. Waarom moeten mensen sterven om verdiende aandacht te krijgen?








Standbeeld

Haar geliefde noemde haar een voorbeeld,
haar familie mist haar nu ze weg is.
Neen, ze ziet beslist nooit haar standbeeld:
't Wordt verspilde moeite nu ze weg is.

Haar collega's zochten naar de mooiste woorden
voor een toespraak die ons moest ontroeren:
De fijnste toespraak die we laatst nog hoorden
Maar die gestorvenen niet kan ontroeren

Haar foto's sieren nu de albums en de muren
en zijn opeens weer razend interessant.
Haar brieven zijn souvenirs die blijven duren;
al wat ze bezat wordt pijnlijk interessant.

Haar standbeeld, daar werd zij ook mee geboren,
net als dat van elke mens die nu nog leeft
Door oogkleppen raakte het evenwel verloren
en dook weer op, nu ze niet meer leeft.

26/3/2010