Categorie: Nostalgie

Toen ik niet wist hoe de operatie zou aflopen, deed de angst mij vrezen dat ik het allemaal niet zou overleven. Ik dacht toen aan mijn zus, die 10 jaar geleden overleed. Ik hield rekening met de mogelijkheid haar daar terug te zien.

Luchtspiegeling

Zusje, ik kom
Ik kom naar waar je wacht
Je wacht wel want ik vind je wel
Wil je toch nog even wachten?



Zusje, ik ken je
Ik ken je van toen ik vergeefs
op de komst van een broertje wachtte,
Maar die kwam talrijk en later.



Zusje, ik mis je
Ik mis de tijd dat ik je wou missen
En niet wist dat mij niets ontbrak
Omdat ik een zusje had.




Zusje, ik ga
Ik ga waar jij aanwezig bent
Want sinds je ging zonder afscheid
Kijk ik vaker door de spiegel.




20/10/2019

Niemandsland

Naast de rails van de Trans-Europese spoorlijn zonder ticket voor de volgende trein

die gewoonweg nooit zal komen, of zo u wil, hier zelfs nooit zal stoppen,

opgegeven door de fans, de volgers, de bekenden die me nooit erkenden,

niets te doen dan kniezend dromen van wat zon in Niemandsland

waar alleen de grenzen in mijn richting schuiven, gedrogeerd door brood en spelen.

De klokken luiden weer, na de beste week van alle goede, twee millennia lang,

alsof het zo hoort, maar niemand luistert.

31/3/2018

Koffietijd   (bij Marieke)

Met een geroutineerd gebaar werd het mes gewet

En daarna een kruis op het brood gekerfd,

Ondiep  maar vol betekenis.

De boterhammen en de plakken ham,

Vers van de haak getilde hesp,

Zout en vol beloften, aardappelen geraapt

Uit een muffe kelder, drie treden omlaag,

De scheuten eraf en gespoeld

Onder het kreunende water

Van een kermende pomp.

De kachel kleurt wit en de was droogt

Naast de fluitketel . Koffietijd.

 
4/3/2018

Bijna

gezond voor veel procenten

en blij met een duifje op mijn dak;

bijna voorbij de meet

misschien al morgen

of de hoek voorbij.

Bijna gepland en heilig overtuigd 

dat ik te vroeg geboren ben

om de tempel op te bouwen,

want die staat er nog achter zwarte vlaggen

met een boodschap die ik zeer goed ken

maar nog niet verplicht ben te herhalen.

De handelaars wil ik verjagen

kwetsend met woorden

zwaaiend met de zweep;

maar ik ben bijna alleen

en ga bidden op de berg.



30/5/2017

Sterondergang

Ga maar voorbij, hier valt niets te beleven.

Stop maar elders, ik heb niets aan jou te geven.

tenzij wat nog vaag zwevende ideeën en een stapel vuile was. 

Ik ben een oude rat die droomt van eerbied voor het blanke ras.

Rijmen is passé, net als integriteit en heerlijk zweven, twee aan twee.

Schrijven doe ik voor wie lezen wil, maar de Wifi werkt alleen aan zee.

Metrum is goed voelen of de tekst vlot leest

niet wat het vroeger is geweest.

Dus schrijf ik verder voor wie Frankies teksten wil doorgronden

en beleven wat hij in al die woorden heeft verbonden,

verborgen, verstopt en soms verdonkeremaand,

al is mijn ster gestegen noch getaand.



15/5/2017

Allerzielen 

Mooier dan de kleuren van de vlinder

die zijn wakke vleugels droogt

in de eerste novemberzon,

bevrijd van de enge pop,

hopend op een eeuwig leven,

Vrijer dan de sneeuw die in de wolken dreigt

en niet wachten zal

op de schaduw van de vlinder

roekeloos reikend naar de zon

de bloemen en meer bloemen

en de vruchten van het lange wachten,

neen!


storender dan regen

slaan de zombies en skeletten alle dromen aan scherven

want de vlinder trekt plots stuip na stuip

en siert nog even de grafsteen van mijn vader

wiens foto verstijft in een minzame lach


31/10/2016

Volgend gedicht schreef ik 10 jaar geleden om deel te nemen aan de zoektocht naar de eerste dorpsdichter van Galmaarden.

Het gaat over de oorsprong van de Pauwelfeesten in Galmaarden. 

Op een Paulusdag

Zijn haren wiegend in de wind

gelijk het Brabants rijpe koren

nadert een ruiter heel gezwind

maar wij voelen ons verloren.

Geen oogopslag wordt hem gegund

een hond alleen blaft verontrust.

Niemand verwacht zich aan een stunt

waarmee ons lijden wordt gesust.

Wat drijft een vreemde, onbezonnen

hij lijkt naïever dan de rest.

Waaraan is hij toch begonnen

hier vindt hij toch maar dood en pest.

Bij elke hoefslag komt hij nader,

zijn lans klieft door de ijle lucht.

Stilaan klit het volk tegader,

niemand spreekt of maakt gerucht.

Ik voel me beter, roept een kind

en grijpt de man bij zijn wambuis,

vraagt: Wie heeft me zo bemind?

Hij slikt een keer en slaat een kruis.

De ruiter gespt zijn tassen los

en zet die zacht neer naast de heg.

Dan stijgt hij op zijn briesend ros

hij wuift en rijdt spoorslags weg.

Was het een ruiter van de dood?

Wat is het dat hij heeft gebracht?

We vinden niets dan roggebrood,

niemand had zoiets verwacht.

Dankt allen Paulus, mens en dier

eet al wat hij ons heeft gegeven

en jaag de pest weg ver van hier

laat ons smullen om te leven!

 18/2/2016

As

Vrees het zwarte gat

dat zich vult met kosmos en met leegte.

Vrees het zwarte gat

dat sterren dooft en leven doodt

Vrees de leemte van onwetendheid,

de tsunami van overmoed en ijdelheid.

Vrees het ogenblik dat je ziet

hoe chronologie gewoon verzonnen werd

om onze wanhoop te sussen.

Vrees het ogenblik dat je voelt

hoe geografie door ons verzonnen is

omdat we geen structuur kunnen missen.

Jij en ik zijn hier en nu en overal altijd

vroeger dan de toekomst die voorbijgaat,

later dan nergens en verder dan nu,

(woorden die wij verzonnen hebben

om onze chaos te ordenen)

al geven we niet graag toe

dat alleen het metafysische verhaal

het zwarte gat in elk van ons

kan sturen en omhelzen.


12/12/2015

Een laatste keer

Al mijn boeken lezen,

de foto’s digitaliseren,

mijn kwalen genezen,

video’s digitaliseren.

Albums beluisteren,

mijn films digitaliseren,

koosnaampjes fluisteren,

dvd' tjes digitaliseren.

Vrienden bezoeken

adressen digitaliseren

samen met mijn boeken

namen in ’t adresboek schrappen

En de rest digitaliseren,

luisteren naar al mijn muziek,

artiesten digitaliseren,

geen tijd voor politiek

Alleen memoriseren,

nog eenmaal eeuwig wakker 

blijven digitaliseren

om jaar na jaar na jaar

de liefde te bedrijven

met  jou (met haar).

12/1/2015

Tik

In je armen

als de baby rustig slaapt

de zon nog net niet ondergaat

ik mijn servet opvouw

me omdraai in mijn bed

de dekens zachtjes

het ritme van je ademhaling volgen

de stilte me bedwelmt

alle sterren ophouden met wentelen

en de wind even pauze neemt... 

Dan stopt de tijd.

Als de tranen opgedroogd zijn

en de laatste foto genomen is... 
,
Dan start de herinnering.



17/8/2014

Tak