Archief

Machteloos

Zelfs als ik de deur niet open maak

en doe alsof ik de bel niet hoor,

niet antwoord als er op het raam geklopt wordt, 

toch kom je een dag bij me naar binnen

en kan ik niets nieuws meer beginnen.



Zelfs als ik alles wat ik achterlaat

zou dateren en inventariseren

de vergeten verhalen zou vertellen

en zou trachten alles te helpen waarderen

zoals ik het koesterde en bewaarde



Toch kan ik het later niet beletten

dat alles hopeloos verloren gaat,

dat mijn kasten worden leeggemaakt

mijn teksten verloren en vergeten,

mijn boodschap nergens naar verzonden

mijn spullen weggegeven of vernield,

mijn plannen niet meer uitgevoerd,

mijn handen die machteloos branden

en mijn creaties gaan verzanden, 

want ik zal het ook niet beletten

dat ik hopeloos verloren ga.


Zelfs als ik dit blijf herhalen

zal ik er niet om malen.

Alleen mijn adem blijft hangen

en naar God verlangen.

Niets perfect



Ik werd geen schilder, geen sportman en geen architect,

maar speelde met kinderen die weinig bewogen,

ik vroeg ze te luisteren en opende hun ogen, 

toch liep met hen niet alles perfect.

Ik knutselde huizen gepland met al mijn intellect,

ze staan nog ergens te lande vrolijk te pronken

vol snufjes die destijds glansden en blonken,

maar het kan beter nu, ze zijn niet perfect.


Ik herstelde fietsen en vond de fouten direct

en we maakten weer tochten en reizen

na wat afstellen met moeren en vijzen, 

al bleek naderhand wel: het was niet perfect.

Ik kende mijn taal en schreef haast alles correct

tot mijn handboek uit de winkels verdween

en een nieuwe kijk op spelling verscheen,

en ik wist: man je blijft niet eeuwig perfect!


Ik had voor vrienden en leraars het grootste respect,

maar later moest ik al te vaak  toegeven:

ook zij leiden geen smetteloos leven,

zelfs mijn idolen zijn wellicht niet perfect.


Ik hoor jullie zo vaak praten in je eigen dialect

Ik hoor jullie, maar ik hoor het slecht

wat je ook mompelt, schreeuwt of zegt,

Zo is communicatie met mij  heel zelden perfect...

Dus reis ik hier vandaan, en volg mijn eigen traject,

soms vraag ik de weg, soms neem ik een kaart,

mijn gps is voor mij soms schatten waard,

maar zonder voeding is ook dat ver van perfect.



Ik verwacht van medicatie en vaccins het gewenste effect

maar voel me loom en gedeprimeerd

wanhopig en gedesillusioneerd

en stel vast: ook wetenschap is lang niet perfect.


In de natuur krijg ik bezoek van menig vrijpostig insect,

ondanks de goede lucht en het overvloedige groen

is er zo weinig voor de schepper in mij te doen

en stel vast: ook ikzelf word niet spoedig perfect.


De klok blijft tikken en zegt mij: doe wat je wenst, nu direct!

mijn spieren zijn weer te moe en te slap

ik bedenk zelfs geen smakeloze grap

wat je uitstelt, verlies je, want je bent niet perfect.

Onhaalbaar

Als kind kreeg ik een grote zak met knikkers

rond of plat, groot of bros, en mooi of mals,

ik ruilde ze snel voor een doos vol stickers

stil of oud, gekreukt  of pittig, muzikaal of vals.





Als ik niets te doen had, wou ik er eentje kiezen

en hem plakken in de agenda van mijn leven,

maar de plichten deden mij mijn tijd verliezen

en ik vond geen plek om nog iets op te kleven.





Ik fietste met slechts de hulp van eigen materiaal,

ik zong op zee a capella de allerhoogste noot

voor niemand schreef ik mijn geheim verhaal

en orkanen spoelden mijn humor door de goot.





Mijn tijd is op en ik overzie mijn vergeelde plannen

die ik nog vorig jaar vol overmoed wou digitaliseren,

maar ze zijn de facto bij het schroot verbannen

en wellicht niemand zal die ooit voor mij realiseren .

Onzichtbaar

Oorsprong van oerknal, ruimte en tijd

onzichtbaar

Eer ik geboren was uit liefde en droom

onzichtbaar

Ooit jou ontmoet en nooit kunnen kennen

onzichtbaar

Jou en elke jou in dit zelfde fatale geval

onzichtbaar

De dag van morgen na morgens nadien

onzichtbaar

Elke stap verder dan de vorige verste stap

onzichtbaar

Wie opent mijn ogen of schenkt ze terug,

onzichtbaar

Geen ogen, geen weten geen leren en kennen:

allemaal onzichtbaar

Geloof, hoop, liefde, berouw, zo echt en waarachtig

onzichtbaar

En berouw






Het spijt me

zo dat mijn geloof alleen op wensen steunde.

Dat mijn hoop afhangt van het wisselend lot.

Dat mijn liefde soms de weg vermeed naar God.

Het spijt me dat ik in mijn dromen bleef geloven

en niet vertrouwde op mijzelf,

dat ik in de eeuwigheid op aarde bleef geloven

en uitsluitend voor mijzelf.

Het spijt me dat ik bleef hopen op  mirakels

geprogrammeerd voor mij alleen

en dat het enig voordeel van mirakels

is: voor mij alleen

zijn er geen.



Blijft de spijt omwille van vruchteloze liefde

onvruchtbaar als een dode spiraal,

toch rouw ik niet om  de roekeloze liefde

stuwend in een nieuwgeboren spiraal.




19/07/2022

Geloof; hoop; liefde...





Mijn drie werelden

Soms droom ik van mijn nieuwe mooiste liedjes

en het meest verrassend schilderwerk, 

van huizen wit in zwarte bossen

en een reis per fiets naar Albaquerque.

Dan hoop ik op zes juiste cijfers of getallen

dat de balletjes eens beter vallen

dat de dokter mij vakantie geeft

en zegt dat ik niets meer hoef te vrezen.



Toch weer ontwaak ik liefst nog elke ochtend

naast jouw schaduw op ons bed

tussen vers gestreken lakens

onderweg naar een nieuwe dag.




16/07/2022

Zalig Paasfeest!

Avondgebed

Laat me ontwaken

naast jou morgenochtend,

simpelweg dankbaar genieten

van je liefdevolle zorgende aanwezigheid.

Laat me nog een nacht

naast jou liggen denken

aan voorbije vreugde en plezier

die we samen koesterden als kostbare schatten.





Laat me nog een dag

met jou exploreren

oplossingen  verzinnen

voor alles wat vierentwintig uren zal duren.

Laat me na die dag

God danken en verlangen

naar de kans om toch weer opnieuw

naast jou te mogen ontwaken elke nieuwe dag. 










14/4/2022

Kon je maar


Genieten van de adem van de bloemen

Proeven van de honing

Drinken van gemorste cavadruppels

Verzwonden in de assen van je passies.

Tranen blussen nooit de spijt

En bitterheid draait de wijzers van de klok

Nooit in de richting die de zon

In het diepste Zuiden volgt.

Kon je maar

Het genot van vroeger dempen

Met de pijn van morgen

En kon je dan maar dromen van de sterren

Die je nooit bereiken zal




13/3/2022 publicatie op sennet

30/9/2021 realisatie