Archief

De moord op de kasteelheer

België zit naast de greep van de koudegolf in de greep van een proces. Met de indrukwekkende titel : de moord op de kasteelheer. Het lijkt wel een roman. Ik zou nu graag een dochter willen zijn van de beroemde advocaat die de moordenaar verdedigt, want dan zat ik met mijn neus op de feiten en kwam ik alle details te weten zodat mijn roman up-to-date zou zijn. Ik hang nu af van hetgeen de media over onze hoofden strooit en daar heb ik moeite mee. Ik wil niet alle verslaggevers over één kam scheren, maar er zijn individuen bij die zich beter aan het romanschrijven zetten gezien hun fantasie zonder grenzen.

De kasteelheer is vermoord, in de hal van zijn kasteel, onder de grond gestopt, niet ver van zijn grondgebied en uiteindelijk weer opgegraven door de dienaars van de wet.

Het motief? De kasteelheer zou zich niet netjes gedragen hebben tegenover zijn nageslacht. Ik moet er geen tekening bij maken zeker? Ook hier viert de fantasie hoogtij. Een bekommerd familielid besliste de losbandige vader een kopje kleiner te maken. Zelf wilde hij zijn handen niet vuil maken dus zocht en vond hij een huurmoordenaar en wel in ons buurland Nederland.

Het vervelende van de hele zaak is dat de huurmoordenaar ondertussen al voor de hemelse rechtbank is verschenen. Ik hoop voor hem dat het hemels gerecht mild en reachtvaardig is geweest. Dat zullen we nooit weten...

Tijdens de aardse rechtspraak wordt er op aan gedrongen de opdrachtgever vrijspraak

te verlenen.

'Hij handelde onder een onbedwingbare dwang en beschermde aldus zijn kleinkinderen.'

In mijn brein, bekrompen wellicht, woekert een conclict dat mij heet van woede maakt . Waar de koudegolf geen vat op heeft.

Een onbedwingbare dwang om ons hele rechtsstelsel een kopje kleiner te maken viert hoogtij.

KONIJNENPIJP

Veertien jaar lang begint mijn dag met het uitlaten van mijn labrador, die ik in deze koude ochtend ver van mijn bed zou willen plaatsen. Onwillig en treutelig verruil ik mijn pyjama voor wandelkledij op een koude februari-ochtend. Ik vraag me af wat de buren van mijn outfit zullen denken. Twee dikke lange broeken, drie warme truien, een vest met een idiote puntcapuchon, een totaal uit de mode kniehoge nepbontjas. Dit alles maakt van mij een vreemdsoortige figuur die over de met rijp bedekte grond, op oude afgetrapte sportschoenen van mijn kleinzoon, achter de hond aansukkelt. Een plastieken zakje voor het kakje in aanslag. De wind bijt ongenadig in mijn neus die prompt laat voelen dat ie gesnoten wil worden.
Het stuk grond waarop ik loop is het dak van 'de konijnentunnel', zoals de ondergrondse pijp wordt genoemd die Antwerpen-centrum met het buitengebeuren verbindt. Onder mijn voeten raast het verkeer in een smalle tweebaanspijp. 's Morgens verdringen de auto's zich om zich in het stadsgewoel te storten, 's avonds spuwt 'de konijnenpijp' al dat 'gespuis' weer naar buiten.

Het ruikt lekker fris, naar de geur van de Schelde, van de aarde en de bevroren regen. Ik weet : in de tunnel stinkt het van jewelste.
Konijnen zouden allang hun pijp breder gemaakt hebben of verhuisd zijn naar rustiger oorden.
Maar waar kan een bevolking van meer dan half miljoen mensen naar toe?
Bovendien Antwerpenaren zijn trots op hun stad, het historisch erfgoed, Rubens, haven, Grote Markt met Brabo, de legendarische fontein waar iedere toerist op de foto wil. Je krijgt ze met geen stok buiten.
Ik heb het geprobeerd maar was na zes maanden heimwee terug. Op Antwerpen-Linkeroever waar rust en stilte heerst tussen de moderne hoge flatgebouwen boven op de tunnel.
De kak is gedraaid. Op naar koffie nu.

IJSPEGEL

Raak me niet aan
want ik ontdooi
van ijspegel
tot natte zooi
streel niet mijn lenden
raak me niet aan
het geeft ellende
laat mij hangen
hier in de kou
voor ik smelt
tot verlangen
naar jou.

Raak me niet aan
want ik ontdooi
van ijspegel
tot natte zooi.

Je bent mooi. Zo mooi.                                                                                                                                                  mooi.

Woedend was ze naar het meer gefietst. Tegen het rimpelloze water, de onbeweeglijke riethalmen en de onverstoorbare eenden vertelde ze haar verdriet. De vrede van de natuur kalmeerde haar. Ze keerde terug. Maar tegen welke boom had ze haar fiets geworpen? Geen fiets te zien. Wel een wandelaar die ging meezoeken en haar thuis wilde brengen. Maar hij reed dieper het bos en begon handtastelijk te worden. Niet in paniek raken, dacht ze en begon te lachen. “Jij wilt toch niet met mij vrijen, hè? Daar is niks aan! Ik ben in de veertig en heb vier bevalllingen achter de rug.” De opdringerige mond en handen vielen stil. Ruw trapte hij haar uit de wagen. Jankend liep ze terug.

 Opdracht #154 van Schrijven-On-Line: schrijf een gedicht over naar huis, naar school, naar de winkel, naar bed, als het maar ergens naar toe is.

Ik koos voor naar bed.

NAAR BED

Mijn woede behoede jou als ik je vind met een ander.

Ik zal je kastijden, misschien wel castreren

tot je vergaat van de pijn.

Als een meander zal stromen mijn kwaad en mijn haat

in jou ellendige lendenen, in jouw ellendige zijn.

Ik zal je zo wild woest woedend berijden

tot je smekend snakt snikt om berouw.

IK ben je vrouw,

alleen IK mag commanderen:

naar bed met jou.

De drie Gratiën. Aglaia, de godin die schoonheid en glans vertegenwoordigt, Euphrosyne de godin die vreugde weergeeft en Thalia die de godin het opbloeiend geluk symboliseert, vormen samen “De drie Gratiën. Veel kunstenaars, onder andere Peter Paul Rubens, wiens standbeeld op de Groenplaats van Antwerpen prijkt en veelvuldig door schijtende duiven wordt bevuild, was een grote bewonderaar van dit vrouwelijk trio. Hij schilderde hen in hun pure naakte weelderige schoonheid. Ook Rafaël Santi vereeuwigde hun blanke borsten en dijen. In hun sierlijk opgeheven handen rust de appel die de eerste vrouw op aarde haar partner aanbood. De drie gratiën, wie kent ze niet? Wat maar weinig mensen weten is dat er een vierde gratie bestaat. Haar naam is Peitho. Deze godin is de verleidelijke appel in het godinnenmandje. Haar drie zusters doen alle moeite om Peitho in de vergeethoek te doen belanden. Zodra Peithon verschijnt trekt zij alle mannenogen naar haar sensueel wiegende heupen en zacht schommelende borsten. Op een dag hebben de drie gratiën er schoon genoeg van. Ze kunnen het niet meer verdragen dat mannenogen zich vergelustigen in de schoonheid van Peithon en hun gratie niet opmerken. Ze scholen zich om tot wraakgodinnen. Ze broeden een gruwelijk plan uit waarin giftige appels, blinddoeken en bezemstelen een grote rol spelen. Het is maar dat U het weet wanneer U volgend bericht onder ogen krijgt: 'Bij het uitproberen van zijn drone met ingebouwde camera ziet de boerenzoon een lijk in het korenveld. De dode man is gekleed in een smoking en hij is geblinddoekt.

De schrijfopdracht van Schrijven On Line van deze week. Schrijf een verhaal van maximum 300 woorden. De laatste alinea moet de zin zijn die wij hier laten zien. Schrijf wat eraan vooraf gegaan is.

Dit kwam er uit mijn fantasie.

De drie Gratiën.

Aglaia, de godin die schoonheid en glans vertegenwoordigt, Euphrosyne de godin die vreugde weergeeft en Thalia de godin het opbloeiend geluk symboliseert, vormen samen “De drie Gratiën.
Veel kunstenaars, onder andere Peter Paul Rubens, wiens standbeeld op de Groenplaats van Antwerpen prijkt en veelvuldig door schijtende duiven wordt bevuild, was een grote bewonderaar van dit vrouwelijk trio. Hij schilderde hen in hun pure naakte weelderige schoonheid. Ook Rafaël Santi vereeuwigde hun blanke borsten en dijen. In hun sierlijk opgeheven handen rust de appel die de eerste vrouw op aarde haar partner aanbood.
De drie gratiën, wie kent ze niet?
Wat maar weinig mensen weten is dat er een vierde gratie bestaat. Haar naam is Peitho. Deze godin is de verleidelijke appel in het godinnenmandje.
Haar drie zusters doen alle moeite om Peitho in de vergeethoek te doen belanden. Zodra Peithon verschijnt trekt zij alle mannenogen naar haar sensueel wiegende heupen en zacht schommelende borsten.
Op een dag hebben de drie gratiën er schoon genoeg van. Ze kunnen het niet meer verdragen dat mannenogen zich vergelustigen in de schoonheid van Peithon en hun gratie niet opmerken.
Ze scholen zich om tot wraakgodinnen.
Ze broeden een gruwelijk plan uit waarin giftige appels, blinddoeken en bezemstelen een grote rol spelen.
Het is maar dat U het weet wanneer U volgend bericht onder ogen krijgt:

'Bij het uitproberen van zijn drone met ingebouwde camera ziet de boerenzoon een lijk in het korenveld. De dode man is gekleed in een smoking en hij is geblinddoekt.
Rondom het lijk staat alle koren nog overeind, er leidt geen spoor van platgetrapte halmen naartoe.'
Aglaia, de godin die schoonheid en glans vertegenwoordigt, Euphrosyne de godin die vreugde weergeeft en Thalia de godin het opbloeiend geluk symboliseert, vormen samen “De drie Gratiën.
Veel kunstenaars, onder andere Peter Paul Rubens, wiens standbeeld op de Groenplaats van Antwerpen prijkt en veelvuldig door schijtende duiven wordt bevuild, was een grote bewonderaar van dit vrouwelijk trio. Hij schilderde hen in hun pure naakte weelderige schoonheid. Ook Rafaël Santi vereeuwigde hun blanke borsten en dijen. In hun sierlijk opgeheven handen rust de appel die de eerste vrouw op aarde haar partner aanbood.
De drie gratiën, wie kent ze niet?
Wat maar weinig mensen weten is dat er een vierde gratie bestaat. Haar naam is Peitho. Deze godin is de verleidelijke appel in het godinnenmandje.
Haar drie zusters doen alle moeite om Peitho in de vergeethoek te doen belanden. Zodra Peithon verschijnt trekt zij alle mannenogen naar haar sensueel wiegende heupen en zacht schommelende borsten.
Op een dag hebben de drie gratiën er schoon genoeg van. Ze kunnen het niet meer verdragen dat mannenogen zich vergelustigen in de schoonheid van Peithon en hun gratie niet opmerken.
Ze scholen zich om tot wraakgodinnen.
Ze broeden een gruwelijk plan uit waarin giftige appels, blinddoeken en bezemstelen een grote rol spelen.
Het is maar dat U het weet wanneer U volgend bericht onder ogen krijgt:

'Bij het uitproberen van zijn drone met ingebouwde camera ziet de boerenzoon een lijk in het korenveld. De dode man is gekleed in een smoking en hij is geblinddoekt.
Rondom het lijk staat alle koren nog overeind, er leidt geen spoor van platgetrapte halmen naartoe.'

LEKKER LUI 21 juni 2017 | 120w | Marijcke Cauwe | Toevoegen aan leeslijst | Aantal waarderingen 10 |

Rosa ligt in de hangmat in de schaduw van de bomen. Ze is heerlijk ontspannen. Vandaag: niets moet, alles mag. Geen ratrace, geen file, geen zorgen voor … Het is vakantie. Ze kan doen als een luie kater. Spinnen van genot. Waarom spint een kat? De wetenschap heeft er geen verklaring voor. In een kattenkop speelt het woord Xylolatrie geen enkele rol. Tot voor kort speelde het ook geen rol in Rosa’s hoofd. Nu duikt het woord af en toe op in haar soezig hoofd. Het verstoort haar tevreden stemming. Aanbidding voor een houten afgodsbeeld, zou de verklaring zijn. Rosa draait zich om in haar hangmat waardoor er een schommeling ontstaat. Nee, ze doet deze week lekker niet mee met 120W.

Het is een dikke twee jaar geleden dat ik nog een tekst geplaatst heb hier op het blog. Het inloggen lukte niet meer. Ik werd het proberen inloggen zo moe dat ik mij op andere schrijfmodules gericht heb. Toch kan ik mijn "Mijmeringen" niet vergeten en zie met behulp van een vriendelijke persoon ben ik uiteindelijk toch weer "binnen" geraakt.

We zullen proberen de draad weer op te pakken.

Zoals U kunt lezen in mijn blog dat gestart is op 23/04/2006     verloopt mijn leven niet van een leien dakje. En het houdt niet op ondanks dat er weer wat jaartjes erbij op de teller staan. Er zijn enkele verhuizen bij gekomen, maar het heimwee naar Antwerpen maakte me zo ziek dat ik op slag en stoot terug in onze stad aan de stroom ben.

Voorlopig hebben wij, de hond Chiara en poes Vondeling en ik een warm onderkomen aangeboden gekregen bij mijn jongste dochter die op de linkeroever van de Schelde woont. Op vijf minuten wandelen kan ik aan mijn geliefde rivier staan en de magnifieke sky-lijn bewonderen. Die ondertussen net zoals ik, er anders uitziet. Het verschil zit in de hoogte. De gebouwen aan de rechterkant worden steeds hoger en ik ben een beetje gekrompen. Zodra de gelegenheid zich aanbiedt ga ik op een bankje aan het water zitten. Ik lees of zit zo maar wat te zitten. Kijken naar de voorbijgangers. Of zo maar wat dromen.

Er is namelijk een groot verschil met een paar jaar terug. Trouwe labrador Chiara is een oude dame geworden met stijve gewrichten en wil niet meer wandelen. Ik mis haar gezelschap. Het is een hele aanpassing om zo maar in je eentje naar het golvende water, de drijvende wolken en de zwemmende eendjes te kijken. Enfin, het zal wel weer wennen. Ik heb me in het leven tientallen malen moeten aanpassen aan veranderende omstandigheden. Dit kan er nog wel bij.

Eén van de andere schrijfmodules die ik begerig naar me toe trek is www.120W.be. Sinds enkele weken stuur ik korte stukjes in. Het verhaal mag niet meer en niet minder dan 120 woorden tellen. Er wordt één woord opgegeven dat in de tekst moet voorkomen. Ik moet zeggen het is een nieuwe uitdaging. Ik heb de neiging om meer dan 120 woorden te schrijven. In het begin dacht ik : wat kun je nu overbrengen dat de lezers plezier doet of in spanning houdt, in zo weinig woorden. Het lukt wonderwel. Iedere week is er een winnaar die een zogenaamde digitale "beker" krijgt. De lezers kunnen een hartje geven als ze teverdeb zijn over het verhaal. In de dere week was het al raak. Ik heb een "beker" gekregen voor het verhaal : Lekker lui. Het woord dat er in verweven moest worden is, schrik niet, xylolatrie. Hieronder volgt het bewuste winnende verhaal.

EUROPA  

De laatste tijd vraag ik mezelf dikwijls af wat het in Godsnaam is dat Europa toch zo aanlokkelijk maakt. De naam van dit op één na kleinste werelddeel schijnt afkomstig te zijn uit een Assyrische taal en betekent “zonsondergang” of “westen”. Andere bronnen vermelden dat Europa een godin was uit de Griekse mythologie. Misschien vandaar het actueel fenomeen waarin Europa Griekenland uit het financiële slijk moet trekken, dit terzijde.... Zo ver ons oog reikt in de geschiedenis is Europa altijd al een lekker hapje geweest om in te bijten. In de achtste eeuw kwamen de gevreesde Vikingen/Noormannen onze contreien al plunderen. In de wereldvermaarde stripreeks “Eric de Noorman” door de cartoonist/historicus G. Kresse, geïnspireerd op de beroemdste veroveraar uit de Scandinavische landen worden de plundertochten uitvoerig beschreven Normandië in Frankrijk draagt nog steeds de naam van deze veroveraars. In Engeland zijn er hele oorlogen uitgevochten om stukken land die de Noormannen zich hadden toegeëigend, terug bij hun Koninkrijk in te lijven. Later in de geschiedenis, in 1588 om juist te zijn, onder het bewind van de Spaanse koning Filips ll, kregen we bovenop het wrede gezag van landvoogd Alva, het onwelkome bezoek van de onoverwinnelijke vloot “De Armada”. Hier betrof het niet alleen de bezittingen van de bewoners van de lage landen, al waren die rijkdommen niet te versmaden Vooral het Katholieke geloof werd de burgers door de strot geduwd. Nog later kwam Napoleon een kijkje bij ons nemen. Ook Hitler had belangstelling. Gelukkig was er de invasie in (lach niet) Normandie¨. De zee, die Europa en zeker deze lage landen zo aantrekkelijk maakt, bracht al veel hebberige, vreemde vogels. De volgende invasie is bezig......