Als de avond ...

Dierenvriendschap

Waarom ik zoveel hou van dieren.
Ze weten me een glimlach op men gezicht te zetten.
Ze geven me oprechte vriendschap.
Ze schenken onvoorwaardelijke liefde.

Zelf heb ik nog geen enkel dier gekend
dat me met deze mooie gevoelens heeft verwend.
Want een dier dat steekt nooit in je rug een mes
en helaas kan dat niet altijd worden gezegd van de mens.

Veel zeg ik dan ook
"het dierenrijk - en het mensdom".
Misschien klinken deze woorden stom, maar ik denk het niet.
Want heb jij al een dier in je leven gekend,
dat je overvalt , waardoor jij terecht komt in verdriet ???

Ja we kunnen verdriet hebben als ons diertje moet overgaan,
als ze niet langer op het aardse kunnen blijven bestaan.
Maar dat is hartenpijn,
omdat je lieve 2 of 4-voeter dan niet meer bij je kan zijn.

Vanaf de dag dat ik ben geboren
heb ik steeds met dieren om me heen geleefd en daarom ben ik heel blij.
Ze hebben me veel geschonken van gevoelens en vertrouwen dat ik in de mens was verloren.
Bij dieren kan ik zijn wie ik ben,
met of zonder men handicaps of gebreken, bij hen voel ik me vrij.

Zij komen me niet commaderen.
Zij komen me niet zeggen hoe ik in het leven moet zijn.
Zij kunnen me nog veel leren.
Hoe ik leven kan zonder innerlijke pijn.

Niet dat ik alle mensen over de zelfde kam wil halen.
Want die , die me vroeger pijn hebben gedaan,
daar moeten goede mens niet de tol voor betalen,
en dat zal iedereen wel verstaan.

Maar ik in men aardse bestaan leven zonder een dier
dat is hetzelfde als een cafe zonder bier.
Dat kan ook niet goed komen.
En daar zal er steeds in men aardse leven dieren om me heen zijn, en niet enkel in men dromen.


Mamouchkatje

Leren leven met cvs en fm
(CVS = chronisch vermoeidheidssyndroom)
(Fm = fibromyalgie of spieraandoening)

Als de dag dat het allemaal begon kan ik het me nog herinneren.
De vermoedheid sloeg als een bom in men leven
en kreeg veel op men pad dat me deed verhinderen
mensen lief, wat gebeurde er met me..wat werd me hier gegeven ?

Maanden van onderzoeken in het ziekenhuis.
Maanden van links naar rechts lopen van artsje hier en artsje daar.
Heel veel liggende in men ziekenhuisbed staande toen bij me thuis.
Het was wel of dat ik niet meer leefde, niets leek me meer klaar.

Alles om me heen was precies zo onecht.
Alles om me heen was zwaar om dragen.
Alles om me heen was niet meer perfect.
Alles om me heen..ik leefde als een kasplantje...dagen en nachten.

Men bed kon ik niet meer uitkomen
ja enkel om me te laten behelpen om in men rolstoel te gaan
want op men benen kon ik niet meer staan.
Weg waren ineens al men toekomstdromen.

Buitenhuis gaan
dat was buiten mijn bestaan.
Binnen leven
en dan nog...enkel men bed kon me rust geven.

Jaren loop ik al met deze medische aandoeningen in men bestaan.
Soms weet ik nog niet goed hoe er met om te gaan.
Binnenshuis kan ik nu wel wat presteren.
Doch om buitenshuis te komen,
dat , ja dat moet ik terug leren.

Door jaren van binnen te hebben geweest,
kwam dat waar ik had om gevreesd.
"Angst".
Angst om alleen te zijn.
Angst om alle dagen in vermoeidheid en te leven met pijn.
Angst om dat ik niet meer in de maatschappij mee kon gaan.
Angst dat men vrienden me gingen laten vallen en me niet meer zagen staan.

En dat is gebeurd,
men, zogezegde vrienden, ze keken niet meer naar mij.
Hierom heb ik heel lang getreurd,
maar gelukkig is dat nu voorbij.

Doch hoop ik nog te mogen vinden
in men hudige leven
echte oprechte vrienden
die me aanvaarden zoals ik ben
en van uit vriendschap om me geven.

Want leven met FM of CVS
het is een verdomde zware les.
Een les die je elke dag moet doorstaan.
En ondanks alles hou ik moed
en wil ik me niet laten gaan,
dat vind ik al goed.

Maar, hopend op ooit terug een vriendenkring te mogen kennen,
elkander enkel met vriendschap te mogen verwennen,
daar blijf ik nog van dromen,
en hopend dat die ooit uit mag komen.