Archief

Ronde bodems begint men met een kruis.
Hiervoor neemt men zes dikkere stokken van gelijke lengte, enige centimeters langer dan de beoogde afmeting.
Drie ervan splijt men in het midden open en steekt de andere drie daar door.
Rond dit kruis vlecht men enige keren rond met twee wissen (fitsend)
Daarna zet men de bodemstokken uit elkaar en vlecht al fitsend de zaak verder af.
Zorg ervoor dat de bodem goed bol staat.

Nadat er enige toeren rond het kruis gevlochten, zijn zet men de staken uit elkaar en vlecht verder tot de bodem af is. Men verbindt de wissen dik op dik en top op top.
Denk er aan: blijven bol zetten.
Een slechte bodem blijft ge in de mand zien.
Goed begonnen is half gewonnen.

Naast iedere bodemstok worden twee aangescherpte staken ingestoken.
Eerst maakt men met de priem plaats.

Als de bodem klaar is dan kunnen de staken geplaatst worden.
Dit kan door insteken of  aanbinden al naar gelang de bodem.
Hiervoor scherpt men een aantal zwaardere even lange en even dikke wissen aan, steekt ze weerskanten naast de bodemstaken en plooit ze daarna omhoog. Rond deze staken zal dan de wand van de mand gevlochten worden.

Als de mand opgestaakt is beslist men of er al dan niet een voetje ondergezet wordt en kan er aan de wand begonnen worden.
Een goede mand staat op een voet.
Dan begint men de wand met enige touren  kimmend. Dit is met drie wissen in een systeem voor twee achter één.
Een kim wordt gebruikt omdat men daarbij een goede controle over de staken heeft. Daarna volgt het verdere volvlechten. Hiervoor bestaan er verschillende vlechtsystemen.
De wand wordt beeindigd met een kim alvorens de boord aan te pakken.

Boorden kunnen op verschillende wijzen gemaakt worden naar sterkte of elegantie.
Zo heb je een gewone boord, dubbele boord, een boord bestaande uit een vlecht enz.

Als de boord af is draait men de mand ondersteboven en steekt naast de staken van de wand, nieuwe staken in. Men gebruikt hiervoor dikwijls de afknipsels van de boord.
Dan legt men een kim en maakt men een eenvoudige boord. De uitstekende staakresten worden afgeknipt.

Om het dragen van de mand te vergemakkelijken worden er een hengel of oren aangezet.

Oren worden van één of twee getorste wissen gemaakt.

Een hengel bestaat uit een dikke onderhengel die omwikkeld en vastgezet wordt. Hiervoor zijn weer verschillende mogelijkheden met al dan niet getorste wissen.

In de mandenvlechterij werden vroeger veel mallen gebruikt bij kleinere mandjes die mooi moesten ogen of die een vorm hadden die moeilijk uit de hand te maken was.
Het was werk dat heel dikwijls door vrouwen werd gedaan. 
In de neergang van de mandenmakerij, na de tweede wereldoorlog, werden de meeste mallen opgestookt. Er resten er niet zo veel meer van.
De mallenmaker was een aparte toeleveringsstiel. De vlechter maakte ze meestal niet zelf. Wel deed hij er aanpassingen aan.