Archief

In streken met professionele mandenmakers vondt je meestal ook wel een houtbewerker die die zich toelegde op produkten voor de vlechterij; zoals onderstellen voor wiegen, wieltjes voor speelgoedpoppenwagentjes, houten bodems, maar ook mallen.
Deze laatse werden gemaakt in series van vijf zes stuks van klein naar groot.

Kunnen gemaakt zijn uit één stuk. Dit kan alleen maar voor openvallende manden.

Als een mand naar boven toe vernauwd, dan kan de mal natuurlijk niet uit één stuk vervaardigd worden. Ze zou, als er rond gevlochten is, niet meer uit de mand gehaald kunnen worden.
Vandaar dat ze uit meerdere stukken, drie of vijf gemaakt wordt. Deze kunnen met schroeven of zwaluwstaarten samengehouden worden.
Als de mand af is kunnen de delen er één voor één uitgehaald worden.

Ovale en ronde ringen om bodems te maken worden ook op mallen gevormd. Zo zijn ze juister van vorm en van de zelfde maat.
Men plooit rond de mal een dikke wis. Op de alzo bekomen ring of ovaal worden daarna staken opgebonden en wordt de bodem volgevlochten.

Sommigen kennen nog de leurders met tapijten en manden die met hun grote auto's volledig vol hangende met manden aan huis kwamen verkopen.
Voordien gebeurde dit te voet, met stootkar, met paard en kar of met de fiets.
De leurders waren lang niet altijd mandenvlechters.

Vooraleer men kan vlechten moet er voor materiaal gezorgd worden. Aankopen is het gemakkelijkst. Maar men kan ook zelf telen.

Voor eigen gebruik zal dat meestal met snoeischaar of kapmes bebeuren.

Grotere telers gebruiken allerhande oogstmachines.

Wil je in het wit werken dan moeten de wissen geschild worden

Is hier niet meer in de handel, maar kan altijd zelf gemaakt worden.