DE HAAN VAN DE BUREN.

                                                           

 

 

 

 

 

 

De schrale haan, ik zeg het met een lach

 

Te stok om nog stijf te kunnen wippen

 

Kreeg op zijn oude, versleten dag

 

Gezelschap van 2 stevige, donker kippen

 

 

Stuntelig en met veel houterig omhaal

 

Bereidde hij hen een arrogant onthaal

 

Zelf dromend van een aangenaam cadeautje

 

Een stomend – heet – naai – triootje

 

 

De zwarte dames, protserig jong en strak

 

Keken meewarig naar de oude haan in het vak

 

Zagen in zijn ogen de gloed der jonge jaren

 

Onstuimige wil om hen beiden te bevaren

 

 

Gelijkmatig schudden zij meerdere keren

 

Hun kippenkop met gekamde veren

 

Zet het uit je hoofd dat je ons zal naaien

 

Hooguit dulden wij dat je voor ons mag kraaien!

 

 

Sindsdien slapen wij met onze ramen dicht

 

Want de burenhaan kraait als een overjarig wicht

 

Soms denk ik, het speelt wellicht in zijn gedachten

 

Dat op een keertje de dames toch naar hem zullen smachten

 

 

Tenzij, en dat ligt misschien wel in de lijn

 

Dat de zwarte dames “voor de kippetjes” zijn

 

Dat zij geen behoefte hebben aan een haan

 

En als lesbisch kippenduo door het leven gaan…

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                         

                                              GEMIS.

                                                          

 

 

 

 

 

 

Waarom komt zo vaak pas het gemis

 

Als een ander er niet meer is

 

Waarom, het is bij leven toch geen fout

 

Te laten voelen dat je van een ander houdt

 

 

Besef ten volle dat het gemis begint

 

Vanaf het moment dat je een ander bemint

 

Maar weet dat je het minnen niet moet laten

 

Want wie écht mint, wordt nooit verlaten

 

 

Gemis en liefde gaan hand in hand

 

Soms moeilijk voor ons klein verstand

 

En geen enkele vorm van gemis

 

Haalt het van liefde die eeuwig is!...

 

                                                           LIJKEN.

                                                            

 

 

 

 

Vader zaliger was een voudig man

 

Je kon hem werkelijk alles vragen

 

Vaak antwoordde hij met een kwinkslag dan

 

Toen noemde ik dat soms wel eens “zagen”

 

 

Hij kon eindeloos de dingen eren

 

Op zijn lippen spelenderwijs een lach

 

Hij was een kei in relativeren

 

En dit tot op zijn allerlaatste dag

 

 

Mijn vader is al jaren niet meer hier

 

Laatst zei iemand dat ik fel op hem lijk

 

En al was dat tussen 2 potten bier

 

Ik was glunderend de koning te rijk!

 

                                                SPREKEN.

                                                           

 

 

 

 

Het lijf

 

kan soms

 

de mooiste dingen

 

zeggen

 

 

Vooral

 

als je je

 

er bij neer kan

 

leggen

 

 

 

                                             DANSEN.

 

 

 

Vannacht dans ik

 

De sterren van de hemel

 

Ik de jongen zonder

 

Het gevoel in de benen

 

 

 

Met jou dicht aan mijn zij

 

Het gemoed lieflijk verward

 

Delen we,  als is ’t de grootste lekkernij :

 

De liefde  van mijn hart

 

 

Vannacht dansen wij

 

In opperste harmonie

 

Op het ritme der sterren :

 

De slow der nostalgie

 

 

                                              

                                                  JAREN.

                                                             

 

 

 

 

 

 

Grijze haren

 

Witte haren

 

Kletskop

 

 

 

 

Vechten

 

Tegen de jaren

 

Levert niets op !

 

 

                                            RECLAME

  

 

  

 

 

Ik zag de wolken dampend hijgen

 

Ze krompen van de ijzige kou

 

Dacht verwonderd in mijn eigen

 

Hoe kan in hemelsnaam zoiets nou?

 

 

Ik vluchtte hals over kop naar binnen

 

Zette het ijlings op een lopen

 

Raakte bijna zelfs even van mijn zinnen

 

Tot ik de reden zag : onze frigo stond open!

 

 

Behoedzaam deed ik het deurtje dicht

 

En meteen veranderde buiten het licht

 

Wolken zweefden weer zorgeloos als voordien

 

En onze frigo, wel die krijgt van mij een twaalf op tien!

 

 

 

                                                           OPWARMING…

                                                            

 

 

 

Ik zag de kleine rakker

 

Van de zoon van mijn broer

 

Dozijnen ijsblokjes leggen

 

Verspreid over de hele koer

 

 

Met zijn grote ogen keek hij me vragend aan

 

Kwam even later dribbelend naast me staan

 

Oompie, zou de aarde mijn blokjes voelen

 

En daardoor een ietsie pietsie af gaan koelen?

 

 

Want onze juf heeft gisteren gezegd

 

De opwarming van de aarde is slecht

 

Zowel voor de dieren als voor de mensen

 

Die zich nog een gezonde toekomst wensen…

 

 

In plaats van hem een hele uitleg te geven

 

Over allerhande oorzaken in het leven

 

Besloot ik voor één keer niets te zeggen

 

En ben ik samen met hem, ijsblokjes gaan leggen…

 

                          RONDE VAN PAAS-VLAANDEREN.

                                                           

 

 

 

 

Chet Atkins en Les Paul strelen snaren

 

Van hun al wandelend pratende gitaren

 

Door lanen van muziek – noten – bomen

 

Vandaag is genieten, wat komt laten komen

 

 

Alles lijkt zo zorgeloos, niets moet

 

De natuur doet zich zonder denken tegoed

 

Aan de toegeworpen blikken van de zon

 

Op haar Paasbest stralend, verkwikkende bron

 

 

Hier en daar wiegt een sprietje, knikt een plant

 

Naar en door een windje, spelend nonchalant

 

Als niets dat kan het Vlaanderen-beeld verstoren

 

Vandaag wil ieder element er met graagte bijhoren

 

 

Een lucht – mug en een aard – bij

 

Zoemen kuierend aan mijn raam voorbij

 

Hier heersen zonnedochters en zonnezonen

 

Wordt het 3 op een rij voor Tom Boonen?

 

 

 

                                                            ZONDER TWIJFEL.

                                                           

 

 

 

  

 

 

 

 

Oost west

 

Tehuis best ?…

 

Maar de tijd die míj rest

 

Blijf ik in mijn eigen nest!

   




                                                      

                                                         JONGEN.

                                                          

 

 

 

 

 

 

Lieve jongen

 

Ook al ben je reeds

 

Een ouwe heer

 

 

 

Als je lacht

 

 

 

Zie ik

 

Die lieve,

 

Kleine jongen weer !

 

                                                   

                                                        

                                                            FEEST.

                                                           

 

 

 

 

 

 

 

Het leven

 

Zei de oude heer

 

Is voor mij een feest !

 

 

Ik ben al bijna 100 jaar

 

En nog geen enkele keer

 

Dood geweest !

                                                    

                                                            ELASTIEK.

                                                           

 

 

 

 

 

 

De zee

 

Op het strand

 

Komt eindeloos

 

Af en aan

 

 

 

En ik bedenk

 

Met mijn klein verstand

 

Zou die elastiek

 

Nooit over gaan ?





 

 

 

                                                          

                                           

                     HEMEL.

                                                             

 

 

 

 

 

 

 

Ik zie de sterren

 

En ik zie de maan

 

 

En ik vraag me af

 

 

Zouden ze daar nu hangen

 

Of zouden ze daar nu staan ?

                                  DE ENGELEN VLIEGEN LAAG VANDAAG...
                                 





De engelen vliegen laag vandaag

Hij kan hun streling voelen

Hun vleugels wiegen sloom en traag

Zijn denken tot een kolkend woelen



Voorbij is weer een hulpeloze nacht

Van draaien, keren, slapeloos

Geen droom heeft weer gebracht

Waar zijn hart ooit eens voor koos



Zij heeft hem plots verlaten

Het ging om een “vreemd gevoel”

Ze kon er met hem niet over praten

“Jij begrijpt toch niet wat ik bedoel”…



Hij is altijd eerlijk en recht voor de raap geweest

Heeft tegen haar nooit zitten veinzen

“Waarom toch?” piekert zijn bedroefde geest

Het doet zo een pijn, hij leeft te peinzen



De engelen vliegen laag vandaag

Zij voelt zich weeral zeker van haar stuk

Een ander mint zij nu, immens, zo graag

Zij kommert enkel om haar eigen geluk…



Hij is mijn vriend, ik voel zijn wezen kreunen

Bied hem mijn luisterend oor, mijn schouder om op te leunen

Maar zijn leed is eindeloos, onmetelijk zijn verdriet

Ik wil hem zo graag helpen, maar hoe, ik weet het niet…