KOE.

                                                           

 

 

 

 

Onze oude koe

 

                        is dood …

 

 

Ze verdronk

 

            in de sloot

 

 

 

Maar daar

 

            gaan we niet

 

om malen,

 

 

want oude koeien

 

zijn er niet

 

om uit de sloot

 

te halen !

 

                                                            RUGPIJN.

                                                           

 

 

 

 

 

 

 

Een banaan

 

Met rugpijn

 

Kreeg een korset aangemeten

 

 

 

Ze was niet meer

 

            Om aan te zien

 

En nog minder

 

            Om op te eten

 

                                       LIED.

                                                             

                                                           

 

 

 

 

 

Zij werden samen oud

 

Maar bleven beiden jong

 

 

Omdat hun hart, vol goud

 

Het lied der liefde zong

            




                 

 

                                                            ESSENTIE.

                                                            

 

 

 

 

Zijn hele drukke bestaan

 

Was één ingewikkeld woord

 

Vol onbegrip is hij heengegaan

 

Geen enkel hart heeft hem aanhoord

 

 

Zijn bedoelingen, zo rein en puur

 

Werden en bleven onbegrepen

 

En hij besefte op de pijnlijke duur

 

Dat hij naast de essentie had gegrepen

 

 

Zijn laatste en ampele woorden

 

Waren enkel aan zichzelf gericht

 

Geen ander die hem in spraak nog hoorde

 

Toen hij tenslotte lispelde, bijna gezwicht :

 

 

Hoezeer wordt nu mijn hart gekweld

 

Hoezeer aanschouw ik mijn ongewilde fout

 

Nu pas begrijp ik, hier liggend, bijna geveld

 

Ik had te weinig oog voor de rijkdom der eenvoud…

 

 

 

                    

                                        DE GROTE WAARHEID.

                                                           

 

 

 

 

De voortdurende drang

 

Het stuwend verlangen

 

Om de opperste waarheid,

 

Diep in jezelf verscholen

 

Op te sporen

 

Brengt je in contact

 

Met onvermoede gevoelens

 

Waarvan jezelf de drager bent…

 

 

Hoe intenser de zoektocht wordt

 

Des te smaller de paden van herkenning.

 

Parallel loopt de verzuchting

 

Om alles te bevatten,  te begrijpen,

 

Te verwoorden maar ook te omklemmen.

 

Alsmaar verder over onbekende wegen

 

Zoete waters,  zilte smaken, onverwachte valkuilen

 

Dwingen tot versterkende ruststonden

 

Vragen om emotionele bezinning

 

 

 Doen je vervolgens ontwaken

 

Met een gevoel van verbazende verwondering

 

Omarmd door een blik van bewondering

 

Geheel naar binnen gekeerd nu

 

In volle ontdekking van de rijke schatkamer

 

Van de eigen,  puur unieke entiteit

 

Een glimp van de kroon der eeuwigheid

 

 

 

En dan, na vele fases van angsten, ontroering

 

Beleving, nieuwe inzichten, uiterste onthechting

 

Leg je je in een bed van instemming terug te rusten

 

Naast je pas ontdekte ik

 

Die altijd al je metgezel was,

 

Trouw als een engel, een gids

 

Die je zonder behoefte aan taal, leidde

 

 

 

Dan ook groeit het reikend weten

 

Dat de ultieme beelden

 

Van je eigen zijn zich enkel laten vatten

 

In gevoelens die geen nood hebben

 

Aan enigerlei uitdrukking

 

Of ontoereikende woorden

 

 

 

 Want waar een mens tracht

 

Het goddelijke te verklaren

 

Zitten stilte en besef hoofdschuddend

 

Op de zitbank van de tijd

 

Voor zich uit te staren…

 

 

 

 

 

 

 

                        ODE AAN EEN ZWARTKIJKER.

                                                             

 

 

 

 

 

 

Wat hij ook zou drinken of eten

 

Alles zou zijn pret bederven

 

Zijn leven lang had hij geweten

 

Dat hij vroeg of laat zou sterven

 

 

 

Dus leefde hij als een bewuste man

 

Die zijn leven lang alles wist

 

En soms dacht je, hij geniet ervan

 

De zelfverzekerde pessimist!

 

                                                           
                        HET SPEL DER BOSSEN.

                                                            

 

 

 

De bossen zwijgen

Prevelen lispelend

Van verlangen

Op het ritme

Van de sluipende wind

 

 

Wat hou ik

Van het land

Dat mij immer volgt

Omkaderd door barok

Herinneringen als kunst

 

 

De bossen zwijgen

Prevelen lispelend

En glimlachen als speelse

Zonnestralen de jonge kruinen

Vol warmte strelen

 

 

Winden berijdend als

Volleerde heersers

Van de tijd

 

 

Wat hou ik

Van het land

Hier te zijn geplant

alleen al

Is een gunst

 

 

 

                                                            IMPRESSIONISME.

                                                           

 

 

 

Vanavond heb ik even mogen raken

 

In eindeloze gedachten

 

Aan de vleugel van een engel, broos

 

 

In glimlach, verdriet, hoop, liefde

 

Alle gevoel vervoerend

 

De vleugel van een engel

 

 

En  Cézanne beeldhouwde

 

Verven figuren op gestreken doeken

 

In vlagen van wijngedachten

 

 

Wijl Rénoir penselen grinnikend

 

Aan Monet spiegelde hoe de vleugels

 

Van neergedaalde engelen

 

Voelbaar op vlasdoeken

 

Van aardse klei  voor eeuwig

 

Werden geboetseerd

 

 

Vannacht wordt verf in olie

 

Op muziek gezet

 

Ritme van tevreden harten…

 

                                   

                                   

   GELUK.

                                                             

 

 

 

 

 

Geluk

 

Is zo broos

 

Sprak de kartonnen doos

 

 

Tot voor kort

 

Zat ik strak

 

In mijn pak

 

 

Doch gisteren

 

Werd ik nat

 

En vandaag

 

Ben ik plat …

 

                                               COMMERCE.

                                               

 

 

 

 

Commerce dreigt ons

 

                                    Te verstikken

 

Zo moest ik laatst

 

                                    Wel even slikken

 

 

Want ik zag een kip druk bezig

 

 

                                    Haar eigen graantje mee te pikken !

 

                                                            VERLOREN KANS.

                                                             

 

 

 

 

 

 

 

 

Je kan denken en filosoferen

 

Over treinen die over de rails glijden

 

Maar als je niet opstapt als ze parkeren

 

Gaan ze aan je neus voorbijrijden…

 

 

 

                                      MOLLETJE.

                                                            

 

 

 

 

 

 

 

Ik zag een hoopje als een bolletje

 

Keurig en artistiek gestoten

 

Waar het onzichtbare molletje

 

Door ons gazon had geschoten

 

 

 

Gedachten trokken in mijn hart

 

Als in een plotse kramp tezamen

 

Want voor mijn heel persoonlijk part

 

Rust het molletje in vrede, amen !

 

                                                            BEGRIP.

                                                           

 

 

 

 

Een havik

 

Werd verliefd

 

Op een duif

 

 

En samen

 

Gaven ze een fuif

 

 

Maar de vrienden

 

Van de havik

 

Waren gekomen

 

En ze hadden

 

Zijn duifje meegenomen …

 

 

 

Je kan houden

 

Van wie je wil,

 

Maar daar staat niet

 

Iedereen bij stil …

 

 

 

                                                            DROOGTE.

                                                             

 

 

 

 

 

De natuur trekt langzaam maar zelfverzekerd een nieuw kleedje aan.

Jonge blaadjes in eindeloze pastelkleurtjes springen welgezind uit hun knopjes.

Het verse leven zet ook de vogeltjes aan tot nog meer levenslust.

De natuur wordt stilaan omgetoverd tot een professioneel kwetterend verhaal in diverse toonaarden en –hoogtes.

 

De ei-maand moet nog komen en toch…

Heeft de natuur zichzelf nog helemaal in de hand?

 

Vanmiddag neemt de weerman zelfs het woord “de grote droogte” in de mond.

Hij likt even iets nadrukkelijker aan zijn lippen als hij het heeft uitgesproken.

Onbewust?  Wie zal het zeggen?

 

Reeds 23 dagen is er geen regen meer gevallen.

En de vooruitzichten voor volgende week zijn somber.

Althans voor degenen die hopen op een frisse en noodzakelijke regenbui.

 

In deze tijd waar (bijna) alles te koop is, wordt er te weinig geluisterd en gekeken naar de tekenen van onze grote voedster, moeder-aarde.

 

In de tuin staan enkele jonge bomen te pronken.

Recht op, trots geheven kruin.

Dichte, groene bladeren massa.

 

Maar als je dichterbij komt, dan zie je dat de zich ontwikkelende blaadjes slapjes aan hun takje hangen.  Net nog getuigend van een nieuwe lente, maar gehuld in een ietwat moedeloos - ogend jasje…

 

De voorbije wintermaanden hebben veel nattigheid gebracht.

Hebben het grondwaterpeil weerom op een aanvaardbaar niveau getild.

Hierdoor kan de lente ongestoord en onverstoord de energiebron aanspreken om de jaarlijks weerkerende groei te bestendigen.

De blaadjes zijn echter de stille getuigen dat ook externe voeding, lees regenbesproeiing, een vereiste is om een harmonieuze ontwikkeling te verwezenlijken.

 

 

 Is dat zo ook niet met ons, mensen, bedenk ik net?

 

Een “gezonde” mens heeft benevens zijn eigen koesterend hart ook nood aan externe “bestuiving”.  Een welgemeend compliment, een positieve reactie, een zachte glimlach…

 

Iedere ketting dient op tijd en stond gesmeerd te worden.

Zo ook de ketting van het hart, de motor van het leven…

 

Onlangs hoorde ik iemand vertellen dat de geest immer jong blijft.

Zo heb ik het zelf nog nooit bezien, maar het lijkt me alleszins een te overwegen denkpiste.

 

En, mits de nodige bestuiving, zie ik die gedachte wellicht wel zitten.

 

Als die droogte ooit maar niet te lang blijft duren…

 

 

                                                            LIEFHEBBER.

                                                            

 

 

 

 

Ik begrijp de amateur

 

Die zich kampioen waant

 

Zich tussen Merckx en Coppi

 

Een weg naar de zege baant

 

 

De liefhebber die op de duur

 

In opperste betrachting één wordt

 

Met de helden van het eerste uur

 

Van zijn favoriete sport

 

 

Ik begrijp de zwoegende amateur

 

Die tenslotte vermoeid slapen gaat

 

Zonder dat er naast zijn bed of deur

 

Een bloementuil of gouden beker staat

 

 

De amateur die zachtjes droomt

 

In het diepst van zijn supporter-zijn geniet

 

Omdat hij in zijn kloppend hart

 

Zich op het podium naast de winnaar ziet…

 

                                                            OVERPEINZING.

                                                           

 

 

 

 

 

De aanvaarding van het zijn

 

Van het beleven

 

Is alvast een begin

 

In de eindeloze zoektocht

 

Naar de essentie van het leven

 

Naar de zin

 

 

Berusten is ondergaan

 

Om te evolueren dient men

 

Handen in elkander te slaan

 

 

Hopen, geloven en dromen

 

Werken om hetgeen je verlangt

 

Doen uit te komen

 

Resulteren in zinvol vertrouwen

 

In harten wollig samenvouwen

 

 

Als je wacht op wie je wordt

 

Schiet je drang naar evolutie

 

Hopeloos te kort

 

 

 

 Als je enkel wacht

 

Op wat komen gaat

 

Is op de duur alleen nog fatalisme

 

Je overblijvende maat

 

 

Als alles toch

 

In de sterren staat geschreven

 

Waar is dan de zin

 

Van ons zijn gebleven?

 

 

Leven is durven bouwen

 

Op zelf- en op andermans vertrouwen

 

Liefde is veel ruimer dan enkel emotie

 

Neemt ook van het verstand meer dan een portie notie

 

Zorg daarom dat je je eigen toekomst niet vergeet

 

Als je in stilte wacht op het gevoel dat Liefde heet!…