COMMERCE.

                                               

 

 

 

 

Commerce dreigt ons

 

                                    Te verstikken

 

Zo moest ik laatst

 

                                    Wel even slikken

 

 

Want ik zag een kip druk bezig

 

 

                                    Haar eigen graantje mee te pikken !

 

                                                            VERLOREN KANS.

                                                             

 

 

 

 

 

 

 

 

Je kan denken en filosoferen

 

Over treinen die over de rails glijden

 

Maar als je niet opstapt als ze parkeren

 

Gaan ze aan je neus voorbijrijden…

 

 

 

                                      MOLLETJE.

                                                            

 

 

 

 

 

 

 

Ik zag een hoopje als een bolletje

 

Keurig en artistiek gestoten

 

Waar het onzichtbare molletje

 

Door ons gazon had geschoten

 

 

 

Gedachten trokken in mijn hart

 

Als in een plotse kramp tezamen

 

Want voor mijn heel persoonlijk part

 

Rust het molletje in vrede, amen !

 

                                                            BEGRIP.

                                                           

 

 

 

 

Een havik

 

Werd verliefd

 

Op een duif

 

 

En samen

 

Gaven ze een fuif

 

 

Maar de vrienden

 

Van de havik

 

Waren gekomen

 

En ze hadden

 

Zijn duifje meegenomen …

 

 

 

Je kan houden

 

Van wie je wil,

 

Maar daar staat niet

 

Iedereen bij stil …

 

 

 

                                                            DROOGTE.

                                                             

 

 

 

 

 

De natuur trekt langzaam maar zelfverzekerd een nieuw kleedje aan.

Jonge blaadjes in eindeloze pastelkleurtjes springen welgezind uit hun knopjes.

Het verse leven zet ook de vogeltjes aan tot nog meer levenslust.

De natuur wordt stilaan omgetoverd tot een professioneel kwetterend verhaal in diverse toonaarden en –hoogtes.

 

De ei-maand moet nog komen en toch…

Heeft de natuur zichzelf nog helemaal in de hand?

 

Vanmiddag neemt de weerman zelfs het woord “de grote droogte” in de mond.

Hij likt even iets nadrukkelijker aan zijn lippen als hij het heeft uitgesproken.

Onbewust?  Wie zal het zeggen?

 

Reeds 23 dagen is er geen regen meer gevallen.

En de vooruitzichten voor volgende week zijn somber.

Althans voor degenen die hopen op een frisse en noodzakelijke regenbui.

 

In deze tijd waar (bijna) alles te koop is, wordt er te weinig geluisterd en gekeken naar de tekenen van onze grote voedster, moeder-aarde.

 

In de tuin staan enkele jonge bomen te pronken.

Recht op, trots geheven kruin.

Dichte, groene bladeren massa.

 

Maar als je dichterbij komt, dan zie je dat de zich ontwikkelende blaadjes slapjes aan hun takje hangen.  Net nog getuigend van een nieuwe lente, maar gehuld in een ietwat moedeloos - ogend jasje…

 

De voorbije wintermaanden hebben veel nattigheid gebracht.

Hebben het grondwaterpeil weerom op een aanvaardbaar niveau getild.

Hierdoor kan de lente ongestoord en onverstoord de energiebron aanspreken om de jaarlijks weerkerende groei te bestendigen.

De blaadjes zijn echter de stille getuigen dat ook externe voeding, lees regenbesproeiing, een vereiste is om een harmonieuze ontwikkeling te verwezenlijken.

 

 

 Is dat zo ook niet met ons, mensen, bedenk ik net?

 

Een “gezonde” mens heeft benevens zijn eigen koesterend hart ook nood aan externe “bestuiving”.  Een welgemeend compliment, een positieve reactie, een zachte glimlach…

 

Iedere ketting dient op tijd en stond gesmeerd te worden.

Zo ook de ketting van het hart, de motor van het leven…

 

Onlangs hoorde ik iemand vertellen dat de geest immer jong blijft.

Zo heb ik het zelf nog nooit bezien, maar het lijkt me alleszins een te overwegen denkpiste.

 

En, mits de nodige bestuiving, zie ik die gedachte wellicht wel zitten.

 

Als die droogte ooit maar niet te lang blijft duren…

 

 

                                                            LIEFHEBBER.

                                                            

 

 

 

 

Ik begrijp de amateur

 

Die zich kampioen waant

 

Zich tussen Merckx en Coppi

 

Een weg naar de zege baant

 

 

De liefhebber die op de duur

 

In opperste betrachting één wordt

 

Met de helden van het eerste uur

 

Van zijn favoriete sport

 

 

Ik begrijp de zwoegende amateur

 

Die tenslotte vermoeid slapen gaat

 

Zonder dat er naast zijn bed of deur

 

Een bloementuil of gouden beker staat

 

 

De amateur die zachtjes droomt

 

In het diepst van zijn supporter-zijn geniet

 

Omdat hij in zijn kloppend hart

 

Zich op het podium naast de winnaar ziet…

 

                                                            OVERPEINZING.

                                                           

 

 

 

 

 

De aanvaarding van het zijn

 

Van het beleven

 

Is alvast een begin

 

In de eindeloze zoektocht

 

Naar de essentie van het leven

 

Naar de zin

 

 

Berusten is ondergaan

 

Om te evolueren dient men

 

Handen in elkander te slaan

 

 

Hopen, geloven en dromen

 

Werken om hetgeen je verlangt

 

Doen uit te komen

 

Resulteren in zinvol vertrouwen

 

In harten wollig samenvouwen

 

 

Als je wacht op wie je wordt

 

Schiet je drang naar evolutie

 

Hopeloos te kort

 

 

 

 Als je enkel wacht

 

Op wat komen gaat

 

Is op de duur alleen nog fatalisme

 

Je overblijvende maat

 

 

Als alles toch

 

In de sterren staat geschreven

 

Waar is dan de zin

 

Van ons zijn gebleven?

 

 

Leven is durven bouwen

 

Op zelf- en op andermans vertrouwen

 

Liefde is veel ruimer dan enkel emotie

 

Neemt ook van het verstand meer dan een portie notie

 

Zorg daarom dat je je eigen toekomst niet vergeet

 

Als je in stilte wacht op het gevoel dat Liefde heet!…

 

 

 

 

                                      R E L A T I E .

 

 

 

 

 

In ’n  relatie

 

moet muziek zitten …

 

 

Do   re   mi   fa   sol

la   si 

 

 

Re   la   si   …

 

                                                            DE HAAN VAN DE BUREN.

                                                           

 

 

 

 

 

 

De schrale haan, ik zeg het met een lach

 

Te stok om nog stijf te kunnen wippen

 

Kreeg op zijn oude, versleten dag

 

Gezelschap van 2 stevige, donker kippen

 

 

Stuntelig en met veel houterig omhaal

 

Bereidde hij hen een arrogant onthaal

 

Zelf dromend van een aangenaam cadeautje

 

Een stomend – heet – naai – triootje

 

 

De zwarte dames, protserig jong en strak

 

Keken meewarig naar de oude haan in het vak

 

Zagen in zijn ogen de gloed der jonge jaren

 

Onstuimige wil om hen beiden te bevaren

 

 

Gelijkmatig schudden zij meerdere keren

 

Hun kippenkop met gekamde veren

 

Zet het uit je hoofd dat je ons zal naaien

 

Hooguit dulden wij dat je voor ons mag kraaien!

 

 

Sindsdien slapen wij met onze ramen dicht

 

Want de burenhaan kraait als een overjarig wicht

 

Soms denk ik, het speelt wellicht in zijn gedachten

 

Dat op een keertje de dames toch naar hem zullen smachten

 

 

Tenzij, en dat ligt misschien wel in de lijn

 

Dat de zwarte dames “voor de kippetjes” zijn

 

Dat zij geen behoefte hebben aan een haan

 

En als lesbisch kippenduo door het leven gaan…

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                         

                                              GEMIS.

                                                          

 

 

 

 

 

 

Waarom komt zo vaak pas het gemis

 

Als een ander er niet meer is

 

Waarom, het is bij leven toch geen fout

 

Te laten voelen dat je van een ander houdt

 

 

Besef ten volle dat het gemis begint

 

Vanaf het moment dat je een ander bemint

 

Maar weet dat je het minnen niet moet laten

 

Want wie écht mint, wordt nooit verlaten

 

 

Gemis en liefde gaan hand in hand

 

Soms moeilijk voor ons klein verstand

 

En geen enkele vorm van gemis

 

Haalt het van liefde die eeuwig is!...

 

                                                           LIJKEN.

                                                            

 

 

 

 

Vader zaliger was een voudig man

 

Je kon hem werkelijk alles vragen

 

Vaak antwoordde hij met een kwinkslag dan

 

Toen noemde ik dat soms wel eens “zagen”

 

 

Hij kon eindeloos de dingen eren

 

Op zijn lippen spelenderwijs een lach

 

Hij was een kei in relativeren

 

En dit tot op zijn allerlaatste dag

 

 

Mijn vader is al jaren niet meer hier

 

Laatst zei iemand dat ik fel op hem lijk

 

En al was dat tussen 2 potten bier

 

Ik was glunderend de koning te rijk!

 

                                                SPREKEN.

                                                           

 

 

 

 

Het lijf

 

kan soms

 

de mooiste dingen

 

zeggen

 

 

Vooral

 

als je je

 

er bij neer kan

 

leggen

 

 

 

                                             DANSEN.

 

 

 

Vannacht dans ik

 

De sterren van de hemel

 

Ik de jongen zonder

 

Het gevoel in de benen

 

 

 

Met jou dicht aan mijn zij

 

Het gemoed lieflijk verward

 

Delen we,  als is ’t de grootste lekkernij :

 

De liefde  van mijn hart

 

 

Vannacht dansen wij

 

In opperste harmonie

 

Op het ritme der sterren :

 

De slow der nostalgie

 

 

                                              

                                                  JAREN.

                                                             

 

 

 

 

 

 

Grijze haren

 

Witte haren

 

Kletskop

 

 

 

 

Vechten

 

Tegen de jaren

 

Levert niets op !