ZAAIEN 4.



Vervolg van Zaaien 3.

 

 

Vogeltje 1, vogeltje 2, vogeltje 3, en terug vogeltje 1, 2, 3 … en zo voort.  Ieder om beurt.

 

Na een tijdje probeerde ik ook mijn zegje te doen, als vogeltje 4.

 

Aanvankelijk schudden de gevleugelde diertjes benieuwd en vol onbegrip hun kleine hoofdjes…   Wie was die vreemde “eend” in de bijt?

 

Maar ik hield rustig vol.  Probeerde hun vertrouwen te winnen…

Wat me enkele dagen later ook lukte.

Was het omdat mijn geluidje intussen aanvaard werd door het triootje, of was het een combinatie van dat geluidje en het feit dat ik inmiddels een vertrouwd deel was geworden van hun leefomgeving?  Ik heb het nooit geweten, maar ik mocht “mee fluiten”! En uiteindelijk was dat mijn betrachting geweest.  Tenslotte waren de 3 musketiers uiteindelijk ook met 4!

 

-         Het is toch fijn om overdag zulke werkjes te kunnen opknappen, hé? 

 

Mijn vader was klaarblijkelijk in de wolken dat ik meer en meer tijd doorbracht in onze hof.

 

-         Ja, soms is dat wel prettig, maar eigenlijk doe ik het niet zo graag…

-         Awel jongen, ooit komt er een tijd dat ook jij graag dit werk doet! Geloof me maar!

 

Ik durfde op een beleefde manier mijn gedacht tegen mijn vader zeggen, en geregeld deed ik dat ook.  Vooral als ik het niet eens met hem was. 

 

Maar die keer, en ik herinner het me nog alsof het gisteren was, zweeg ik.

Waarom?  Waarschijnlijk omdat ik zo zeker was dat hetgeen hij stelde NOOIT zou gebeuren, dat ik het verloren moeite vond om te reageren.

 

Jaren heb ik de karweitjes opgeknapt.

Jaren, tot ik het huis van mijn ouders verliet om een eigen zelfstandig bestaan te gaan leiden.  Om een eigen familie te vormen. Om aan een eigen thuis te bouwen.

 

Vaak nog heb ik aan de woorden van mijn vader gedacht.  Woorden die inmiddels reeds een ouderdom van ongeveer 30 jaren hebben bereikt.

 

Woorden die, schijnbaar onbewust, me confronteerden en confronteren met mijn eigen cirkel van leven.  Jarenlang was de kans dat de “voorspelling” bewaarheid zou worden, nihil.  Op een bepaald ogenblik opperde mijn gevoel dat die kans misschien toch ooit aanwezig zou kunnen zijn.  Om ogenblikkelijk neergebliksemd te worden!  NOOIT zou ik in een eigen moestuin gaan werken.

 

 

                                ZAAIEN 3.



Vervolg van Zaaien  2.

 

- Volgende keer moet je erop letten dat je de staken ietsjes meer tegen mekaar laat aanleunen, of moet je oppassen dat je wat minder takjes van de besstruiken afrukt …

 

En dan weten dat er geregeld wel een takje opzettelijk sneuvelde, als ik me weer eens, door mijn eigen onoplettendheid, bezeerd had aan een of andere doorn.

 

-         Ja vader, en mag ik dan nu gaan?

-         Tuurlijk, ga maar fijn spelen, en vergeet niet morgen je werk naar behoren uit te voeren, goed?

-         Ja vader…

 

Ondertussen repten mijn korte beentjes zich over het immer groene gras, tussen de grazende koeien, naar mijn speelgenoten, om te gaan sjotten.  Of om binnen op mijn kamer knusjes te gaan lezen.  In boeken over dappere ridders en mooie jonkvrouwen, over sporters, over figuren van velerlei pluimage die allen één ding gemeen hadden!

In mijn dromen kwamen ze tot leven, en via mijn dromen belandde ik in hun leefwereld.

Een totaal ander bestaan dan dat waarvan ik overdag deel uitmaakte.

 

“De hof” had ook zijn prettige kantjes.

Zo dwaalde mijn aandacht geregeld af naar de toeschouwers die steevast aanwezig waren als ik mijn karweitjes opknapte. 

 

Naar de vogeltjes die me, vanuit de rijen bomen en heggen die de moestuin omringden, kwetterend gadesloegen. Heggen en bomen die een waar schild vormden rond de gewassen, waardoor er haast een natuurlijk microklimaat werd gevormd.  Met een verhoging van de groeimogelijkheden tot gevolg.

 

Dwaalde mijn aandacht naar de aardwormen, de miertjes en allerhande andere grondbewoners die aan mijn voeten hun eigen gangetje kropen en gingen.  Die, op hun beurt, hun dagelijkse karweitjes uitvoerden.  Zouden zij ook een vader hebben die opdrachten gaf?

 

Urenlang heb ik naar de vogeltjes zitten luisteren.  Verloor ik alle besef van plaats en tijd.  Voelde ik me één met de natuur, met de wolken die hoog boven me dreven.

Luisterde ik naar het wisselend en lispelend fluisteren van de wind die de groene volle bladeren aan de bomen in één harmonieuze beweging deed “leven”, deed dansen.

Koesterde ik me aan de warmte die de zon naar de grond straalde, onderging ik op een heel bewuste wijze het groeiproces dat in de natuur plaatsvond.  Het proces dat van alle tijden was en is. 

 

De vogeltjes die op het eerste gehoor maar wat door mekaar zaten te fluiten…

Maar als ik mijn aandacht toespitste op hun geluidjes, dan merkte ik dat er een verband zat tussen hun kreetjes… Alsof er daadwerkelijk een gesprek gevoerd werd.

 

                               ZAAIEN 2


  Vervolg van Zaaien 1.

 

Als daar was mijn vader.

Als mede - orkestleider van een kroostrijk gezin verscheen hij iedere dag pas rond 6 uur in mijn leefwereld.  Nooit plots, altijd op zijn eigen, zachte manier.

 

-         En, jongen, is het je gelukt om de karweitjes die je van mij mocht (MOCHT!!!) doen, op te knappen?

 

 

Die hekelkarweitjes die mij remden in mijn gang en verlangen naar absolute vrijheid!  Het geheel opgaan in een gelukzalig gevoel…

 

Die karweitjes waarvan me indertijd de pedagogische bedoeling geheel ontging.

Die karweitjes, stoorzenders van een optimale verlofperiode.

 

Mijn vader had een grote hof, zo noemden we dat vroeger.

Tegenwoordig heet dat moestuin. 

Mijn vader heeft in zijn jonge jaren 2 keer een hof gemaakt.

Eénmaal maakte hij mijn moeder “het hof”,  zijn meest geslaagd initiatief achteraf gezien, een éénmaal legde hij een hof aan,  vol groenten, planten…

 

En net daar, in wat voor hem zijn favoriete vrijetijdsbesteding betekende, lag mijn obstakel der obstakels…

 

Onkruid wieden, indertijd nog geplaatst onder de noemer “schoffelen”,  bessen plukken,  aardappelen “uitdoen”,  erwten en bonen plukken, maar ook de voorbereidende werkzaamheden als daar zijn de tuin omspitten en bemesten…

 

Ik had het genoegen om aanwezig te mogen zijn bij alle fases die een “hof” te doorlopen heeft.  Het genoegen, althans in de ogen van mijn vader.

Zelf vond ik het maar verspilling van kostbare lees- en speeltijd.

Maar indertijd was vaders’ wil nog wet!

 

En als ik dan ’s avonds bevestigend kon antwoorden op de vragen die hij me stelde, dan wist ik dat de volgende opdracht er automatisch zat aan te komen…

 

-         Dat heb je goed gedaan.  Dan mag je morgen het volgende doen…

 

Ondertussen waren wij onder ons beidjes al kuierend in onze “hof” aanbeland, en kon mijn vader zich vergewissen van mijn vervulde activiteiten.  Die meestal ook niet geheel door hem werden goedgekeurd…

 

 

 

 

 

                                                            ZAAIEN DEEL 1.

                                                           

 

 

 

 

 

Vorige eeuw, halfweg de “golden sixties”…

 

Mijn herinneringen aan die tijd baden in een weldoend zonlicht.

Warm en vertederend zoals enkel goede herinneringen zich in een geheugen kunnen opstapelen. 

 

De tijd bood ook de gelegenheid om alles in een ander ritme te ervaren.

Wellicht het gepaste ritme? 

Aan iedere maatschappij is een ritme gekoppeld.

Een ritme waartegen die maatschappij het best kan functioneren.

Trager betekent extra luxe.  Sneller betekent creatie van stressituaties.  Impliceert een afvalrace, de zwakkeren zullen het eerst afvallen, gevolgd door de net iets sterkeren of minder zwakkeren, hoe je verkiest, en zo maar door…

 

Zonlicht overgoten herinneringen, omkaderd door een leeflandschap met vele gezonde en pure ingrediënten!  Gekruide nostalgie…

Beekjes waarin de visjes moeiteloos hun baantjes konden trekken, en waarin ze tijdens de zomermaanden het gezelschap kregen van joelende kinderen.

Beekjes waarvan het water indertijd zelfs drinkbaar was!  Kopje onder betekende in het ergste geval dus een scheut gezond water binnenkrijgen.  Enkele fatale ongevallen niet te na gesproken.  Maar waar leven heerst ligt de dood op de loer.

 

Het huis waarin ik mocht opgroeien lag temidden van landerijen, velden, bossen, een babbelend beekje… Neen, geen kabbelend, ons beekje voerde benevens water ook verhalen aan van wat er boven in de loop gebeurde.  Ons babbelend beekje…  Waar vind je ze tegenwoordig nog?

 

Nu nog beschouw ik het als een absoluut voorrecht om op deze plek te zijn opgegroeid.

 

De zomervakantie was voor mij de periode die het meest aanleunde bij de verlangens die mijn eigen karakter koesterde.  Weg de druk van de school, zalig genieten van hetgeen de mooie natuur te bieden had.

Af en toe onderbroken door menselijke ingrepen… 

 

 

 

 

 

 

                                                            EDEL.

                                                             

 

 

 

 

 

Misschien klinkt

 

Het niet zo edel

 

 

Maar bij sommigen

 

Zit de kaalhoofdigheid

 

 

Onder de schedel !

 

 

                           GOD.

                                                             

 

 

 

 

 

 

Spreken

 

Over God

 

Is misschien niet

 

Van deze tijd …

 

 

 

Maar ik geloof

 

Dat spreken

 

Over God

 

Iets is

 

Voor de eeuwigheid !

                                       KUNST.

 

Ben je van Ganshoren

 

Of ben je van Gent

 

Elkeen wordt geboren

 

Met zijn eigen talent

 

 

 

 

Het ontwikkelen en juist gebruiken

 

Dát is de kunst

 

Want enkel naar de anderen kijken

 

Mondt alleen maar uit in afgunst

                                                            GEVOEL.

                                                             

 

 

 

 

 

En nu ga ik vliegen

 

Sprak de ene ballon

 

Tot de andere

 

 

Je weet wel

 

Wat ik bedoel,

 

Ik heb zo ‘n

 

Opgeblazen gevoel …

 

                                                         

   JEUGDLIEFDE.

                                                             

 

 

 

 

 

Toen de jeugd

 

            uit hun liefde verdween

 

Ging ook de liefde

 

            uit hun jeugd heen …

 

 

 

 

 

                                                   ELPEES.

                                                           

 

 

 

 

 

 

            Twee platen

 

            waren

 

                        aan het spelen

 

 

            Begon er eentje

 

            slijmerig

 

                        te kwelen

 

 

 

            ’t is te zeggen

 

                        en meer bepaald

 

 

 

            zij was heet

 

                                    van de naald …

 

 

 

 

 

                                            KOE.

                                                           

 

 

 

 

Onze oude koe

 

                        is dood …

 

 

Ze verdronk

 

            in de sloot

 

 

 

Maar daar

 

            gaan we niet

 

om malen,

 

 

want oude koeien

 

zijn er niet

 

om uit de sloot

 

te halen !

 

                                                            RUGPIJN.

                                                           

 

 

 

 

 

 

 

Een banaan

 

Met rugpijn

 

Kreeg een korset aangemeten

 

 

 

Ze was niet meer

 

            Om aan te zien

 

En nog minder

 

            Om op te eten

 

                                       LIED.

                                                             

                                                           

 

 

 

 

 

Zij werden samen oud

 

Maar bleven beiden jong

 

 

Omdat hun hart, vol goud

 

Het lied der liefde zong

            




                 

 

                                                            ESSENTIE.

                                                            

 

 

 

 

Zijn hele drukke bestaan

 

Was één ingewikkeld woord

 

Vol onbegrip is hij heengegaan

 

Geen enkel hart heeft hem aanhoord

 

 

Zijn bedoelingen, zo rein en puur

 

Werden en bleven onbegrepen

 

En hij besefte op de pijnlijke duur

 

Dat hij naast de essentie had gegrepen

 

 

Zijn laatste en ampele woorden

 

Waren enkel aan zichzelf gericht

 

Geen ander die hem in spraak nog hoorde

 

Toen hij tenslotte lispelde, bijna gezwicht :

 

 

Hoezeer wordt nu mijn hart gekweld

 

Hoezeer aanschouw ik mijn ongewilde fout

 

Nu pas begrijp ik, hier liggend, bijna geveld

 

Ik had te weinig oog voor de rijkdom der eenvoud…

 

 

 

                    

                                        DE GROTE WAARHEID.

                                                           

 

 

 

 

De voortdurende drang

 

Het stuwend verlangen

 

Om de opperste waarheid,

 

Diep in jezelf verscholen

 

Op te sporen

 

Brengt je in contact

 

Met onvermoede gevoelens

 

Waarvan jezelf de drager bent…

 

 

Hoe intenser de zoektocht wordt

 

Des te smaller de paden van herkenning.

 

Parallel loopt de verzuchting

 

Om alles te bevatten,  te begrijpen,

 

Te verwoorden maar ook te omklemmen.

 

Alsmaar verder over onbekende wegen

 

Zoete waters,  zilte smaken, onverwachte valkuilen

 

Dwingen tot versterkende ruststonden

 

Vragen om emotionele bezinning

 

 

 Doen je vervolgens ontwaken

 

Met een gevoel van verbazende verwondering

 

Omarmd door een blik van bewondering

 

Geheel naar binnen gekeerd nu

 

In volle ontdekking van de rijke schatkamer

 

Van de eigen,  puur unieke entiteit

 

Een glimp van de kroon der eeuwigheid

 

 

 

En dan, na vele fases van angsten, ontroering

 

Beleving, nieuwe inzichten, uiterste onthechting

 

Leg je je in een bed van instemming terug te rusten

 

Naast je pas ontdekte ik

 

Die altijd al je metgezel was,

 

Trouw als een engel, een gids

 

Die je zonder behoefte aan taal, leidde

 

 

 

Dan ook groeit het reikend weten

 

Dat de ultieme beelden

 

Van je eigen zijn zich enkel laten vatten

 

In gevoelens die geen nood hebben

 

Aan enigerlei uitdrukking

 

Of ontoereikende woorden

 

 

 

 Want waar een mens tracht

 

Het goddelijke te verklaren

 

Zitten stilte en besef hoofdschuddend

 

Op de zitbank van de tijd

 

Voor zich uit te staren…

 

 

 

 

 

 

 

                        ODE AAN EEN ZWARTKIJKER.

                                                             

 

 

 

 

 

 

Wat hij ook zou drinken of eten

 

Alles zou zijn pret bederven

 

Zijn leven lang had hij geweten

 

Dat hij vroeg of laat zou sterven

 

 

 

Dus leefde hij als een bewuste man

 

Die zijn leven lang alles wist

 

En soms dacht je, hij geniet ervan

 

De zelfverzekerde pessimist!