Archief

 

                                                         

   JEUGDLIEFDE.

                                                             

 

 

 

 

 

Toen de jeugd

 

            uit hun liefde verdween

 

Ging ook de liefde

 

            uit hun jeugd heen …

 

 

 

 

 

                                                   ELPEES.

                                                           

 

 

 

 

 

 

            Twee platen

 

            waren

 

                        aan het spelen

 

 

            Begon er eentje

 

            slijmerig

 

                        te kwelen

 

 

 

            ’t is te zeggen

 

                        en meer bepaald

 

 

 

            zij was heet

 

                                    van de naald …

 

 

 

 

 

                                            KOE.

                                                           

 

 

 

 

Onze oude koe

 

                        is dood …

 

 

Ze verdronk

 

            in de sloot

 

 

 

Maar daar

 

            gaan we niet

 

om malen,

 

 

want oude koeien

 

zijn er niet

 

om uit de sloot

 

te halen !

 

                                                            RUGPIJN.

                                                           

 

 

 

 

 

 

 

Een banaan

 

Met rugpijn

 

Kreeg een korset aangemeten

 

 

 

Ze was niet meer

 

            Om aan te zien

 

En nog minder

 

            Om op te eten

 

                                       LIED.

                                                             

                                                           

 

 

 

 

 

Zij werden samen oud

 

Maar bleven beiden jong

 

 

Omdat hun hart, vol goud

 

Het lied der liefde zong

            




                 

 

                                                            ESSENTIE.

                                                            

 

 

 

 

Zijn hele drukke bestaan

 

Was één ingewikkeld woord

 

Vol onbegrip is hij heengegaan

 

Geen enkel hart heeft hem aanhoord

 

 

Zijn bedoelingen, zo rein en puur

 

Werden en bleven onbegrepen

 

En hij besefte op de pijnlijke duur

 

Dat hij naast de essentie had gegrepen

 

 

Zijn laatste en ampele woorden

 

Waren enkel aan zichzelf gericht

 

Geen ander die hem in spraak nog hoorde

 

Toen hij tenslotte lispelde, bijna gezwicht :

 

 

Hoezeer wordt nu mijn hart gekweld

 

Hoezeer aanschouw ik mijn ongewilde fout

 

Nu pas begrijp ik, hier liggend, bijna geveld

 

Ik had te weinig oog voor de rijkdom der eenvoud…

 

 

 

                    

                                        DE GROTE WAARHEID.

                                                           

 

 

 

 

De voortdurende drang

 

Het stuwend verlangen

 

Om de opperste waarheid,

 

Diep in jezelf verscholen

 

Op te sporen

 

Brengt je in contact

 

Met onvermoede gevoelens

 

Waarvan jezelf de drager bent…

 

 

Hoe intenser de zoektocht wordt

 

Des te smaller de paden van herkenning.

 

Parallel loopt de verzuchting

 

Om alles te bevatten,  te begrijpen,

 

Te verwoorden maar ook te omklemmen.

 

Alsmaar verder over onbekende wegen

 

Zoete waters,  zilte smaken, onverwachte valkuilen

 

Dwingen tot versterkende ruststonden

 

Vragen om emotionele bezinning

 

 

 Doen je vervolgens ontwaken

 

Met een gevoel van verbazende verwondering

 

Omarmd door een blik van bewondering

 

Geheel naar binnen gekeerd nu

 

In volle ontdekking van de rijke schatkamer

 

Van de eigen,  puur unieke entiteit

 

Een glimp van de kroon der eeuwigheid

 

 

 

En dan, na vele fases van angsten, ontroering

 

Beleving, nieuwe inzichten, uiterste onthechting

 

Leg je je in een bed van instemming terug te rusten

 

Naast je pas ontdekte ik

 

Die altijd al je metgezel was,

 

Trouw als een engel, een gids

 

Die je zonder behoefte aan taal, leidde

 

 

 

Dan ook groeit het reikend weten

 

Dat de ultieme beelden

 

Van je eigen zijn zich enkel laten vatten

 

In gevoelens die geen nood hebben

 

Aan enigerlei uitdrukking

 

Of ontoereikende woorden

 

 

 

 Want waar een mens tracht

 

Het goddelijke te verklaren

 

Zitten stilte en besef hoofdschuddend

 

Op de zitbank van de tijd

 

Voor zich uit te staren…