Archief

Gisterenavond waren we beiden hondsmoe zoals dat heet. Veel dorst, beetje hoofdpijn, Marc beetje koorts van opkomende verkoudheid ( is nu al over, gelukkig maar...), liggend op een veel te harde matras.

En dan, met n diepe zucht laat n mens zich op bed vallen en vraagt zich af: " waarom India? "

We vragen ons af waarom we zo verzot zijn op dit " Incredible India ".

We kunnen het niet uitleggen. Ik vraag Marc: wat moet ik nu schrijven in mijn blog? Hoe kan ik dat nu vertellen wat wij voelen? Ik kan dat niet, sorry. Dat het een " intens " land is ja, maar woorden schieten hier te kort, zelfs onze foto s gaan dit niet kunnen weergeven. Jammer!

Aan het ontbijt vanmorgen zaten nog 2 blanken, de eersten die we zagen sedert onze aankomst in Bubaneshwar. Het waren toch Belgen zeker uit Londerzeel.

Na een korte babbel was het duidelijk: we zijn niet alleen met deze passie voor dit boeiende land. Die mensen waren voor hun 16'de keer in India!

Straks meer over onze ervaringen van vandaag.( hopelijk laat de elektriciteit het niet afweten, zoals vanmiddag, die viel alle 10 minuten uit...)

Kijk: kinderen zijn onze trots, het licht in onze ogen, onze toekomst, onze zonnetjes in huis. Maar zo heel af en toe zou je ze met veel plezier tussen het behang kleven...

Zoals vannacht bijvoorbeeld: op de lange vlucht naar New Delhi zat een tweeling van ongev 1 jaar vlak voor ons. 3/4 vd tijd hebben ze geweend: dan eens solo dan in stereo... Iedereen kreeg het daar serieus op de heupen...

24 uren onderweg zijn is ook geen sinecure. Gelukkig dat we overdag vlogen, dat is toch wel minder vermoeiend.

De aankomst was leuk: met een binnenlandse vlucht vlogen we in klein vliegtuigje naar Bubaneshwar. Ik dacht een droge hitte te verwachten, maar onze brilglazen dampten aan vh vocht. 

Dat er in India nog gewerkt wordt door velen is zichtbaar:

op de toiletten opent men de deur voor je en geeft een handdoeken aan, terwijl 2 ijverige kuismiekes de vloer schoonvegen... We hebben het ooit anders gekend.

De chauffeur was n beetje te laat, maar de supergekoelde Toyota Nirvana (soort Jeep)maakte veel goed.

Na een (veel te kort) hazenslaapje genoten we van een heel pikante lunch, toch altijd n beetje wennen.

Straks gaan we water kopen en afspraken maken met onze chauffeur en gids. Als er dan nog tijd over is brengen we nog een blitsbezoek aan Bubaneshwar. Het lijkt een niet zo drukke provinciestad te zijn met heel veel groen, we kijken ernaar uit!

Vanmorgen kwam Monnik Giel zijn mama langs. We hadden aangeboden om een pakje mee te nemen naar zoonlief waar de mama dankbaar gebruik van wou maken. Nu, het gaat goed met Giel, alleen de keuken valt een beetje tegen. Tja, je moet maar een Belgische Bourgondiër zijn en plots in Tibet verzeilen... De ranzige yakboter laten wij ook aan ons voorbijgaan, niet echt ons ding...

Onze rugzakken stonden al klaar maar dat pakje kon er nog wel bij. 

We raakten aan de babbel. Sabine is een echte spraakwaterval en al gauw zaten we gezellig te keuvelen over India, Tibet, kloosters...

Hoe spreek je zo n monnik eigenlijk aan?

Kunnen we de gemeenschap ergens een pleziertje mee doen? Blijkt wel zo te zijn. We mogen de 90 monikken vergasten op een extra ontbijt: "dat is helemaal niet duur ginder, je moet het maar afspreken met de keuken.

Zoals bijna overal kampt de gemeenschap met geldgebrek. Ze zijn dan ook dapper op zoek naar geldschieters. Of VTM daar niet zou kunnen bij helpen?

Had de Dalai Lama die er enkele dagen geleden op bezoek was geen antwoord op deze prangende vraag?

Ach, het zal wel aan hun Karma liggen...

We propten de doosjes nog tussen onze propere sokken en T shirts en bonden alles veilig dicht. Nog een groot etiket erop: Brussels/Frankfurt/Delhi/Bubaneshwar voor t geval de rugzakken een eigen leven zouden gaan leiden.

De malariatabletten liggen klaar, daarmee beginnen we morgenvroeg. Het huis is gepoetst, de lakens gewassen.

Nu zijn we er helemaal klaar voor!

een mens moet soms een beetje geluk hebben, net zoals die keer ergens op het platteland in Zuid India.

De ober van het piepkleine restaurant vroeg ons of we naar de Slangentempel op zoek waren. Daar stond niets van in onze Lonely Planet reisgids, en we hadden er ook nog nooit van gehoord, tenminste niet in deze streek.

De man had niet veel woorden nodig om ons te overtuigen. Met veel handengezwaai toonde hij ons waar de tempel zich verstopt had. Diep in het oerwoud slingerde een smal paadje naar het heiligdom.

Een groot, verkleurd bord gaf aan dat fotograferen verboden was. Dat was een tegenvaller, maar wat we binnen zagen maakte alles goed.

We waren op zoek naar slangen, maar die waren er niet en ook de tempel was niet veel soeps, er was eigenlijk zelfs bijna geen gebouw, alleen enkele muren en soorten houten zuilen met heel veel Hindoeïstische heiligenbeelden tussen honderden, misschien wel duizenden brandende kaarsjes. stemmig, dat wel, maar wat was hier nu te beleven? We hadden al zoveel tempels gezien dat we toch wel lichtjes teleurgesteld waren. Wat viel hier nu te fotograferen?

De tientallen biddende gelovigen weken plots uiteen toen een volledige cameraploeg het Heiligdom betrad. Niets minder dan de Britse BBC had ook de weg gevonden naar dit zorgvuldig weggestoken juweeltje. Blijkbaar had harde valuta ervoor gezorgd dat die mannen wél mochten filmen...

Plots kwam iedereen in actie. we volgden de meute naar een levensgroot beeld van Ganesh. Rechttegenover het beeld hing een reuzegrote weegschaal.

Een treurig uitziend meisje ging aan de ene kant van de weegschaal zitten, aan de andere kant ploften pezige mannen zakken rijst en suiker in de mand zoveel tot de weegschaal aan beide kanten evenveel woog.

Dit ritueel herhaalde zich tientallen keren, steeds met een andere jonge vrouw en altijd met zware zakken voedsel. Ik vroeg aan het meisje van BBC wat dat te betekenen had, want blijkbaar was iedereen te hard met het ritueel bezig of sprak geen Engels.

"Dit is de tempel van de vruchtbaarheid" sprak de jonge vrouw "dames die niet zwanger geraken komen naar deze tempel. Ze offeren voedsel gelijk aan hun eigen gewicht aan de Godheid. Wanneer ze dan uiteindelijk toch zwanger geraken komen ze terug naar deze tempel, en offeren opnieuw voedsel gelijk aan het gewicht van de baby, als dank"

En inderdaad, toen alle jonge vrouwen gewogen waren kwamen dankbare moedertjes met hun baby en volgeladen manden.

Had dit ritueel dagelijks plaats? Kwamen de vrouwen van heinde en verre om hun geluk te manipuleren? Ik weet het niet, ik heb alleen maar genoten.

Het zachte neuriën van devote gezangen werd af en toe onderbroken door een korte jammerklacht van één of andere baby. De sfeer was te snijden. Zoveel vragen, zoveel verwachtingen, zo intens...

Als er één woord is dat je kan zeggen van India: het is intens!!