Archief

Het lijkt wel of er een orkaan gewoed heeft in ons huis. Overal ligt er wel iets dat verband houdt met de komende reis:

om te beginnen: lijstjes

We hebben van alle soorten lijstjes.

Eerst en vooral: "mee te nemen": da s een lijst waarop alles staat wat we op n reis nodig kunnen hebben. Die lijst staat opgeslagen op onze pc. Af en toe komt daar iets bij, zelden gaat daar iets af...

Daar staan bijvoorbeeld ook mutsen en sjaals op. Niet dat we die nu nodig hebben, gelukkig maar! Maar misschien een volgende keer, op citytrip bijvoorbeeld.

een ander lijstje is: "medicijnen". Die wordt, helaas, ook steeds langer.

Het lijstje: "adressen" heb ik al toegevoegd aan het kaftje: "India 2014". Hierin zit de hele planning. Die nemen we mee, maar werd ook opgestuurd naar mijn e mailadres, voor t geval we het hier of daar zouden kwijtspelen.

Een ander lijstje is: "nog te doen voor vertrek": de buurvrouw moet de  sleutel van de brievenbus krijgen, er moet nog een verjaardagskaartje gestuurd worden naar Tante Jeaneken enz.

Behalve de lijstjes liggen ook al een aantal zaken klaar: het fototoestel met bijbehorende kabels, schijfjes en batterijen. 2 grote zakken met medicijnen, netjes verdeeld, je weet maar nooit dat er een rugzak verdwijnt. De pilletjes die we iedere dag nodig hebben gaan voor een groot deel in de handbagage, voor dezelfde reden.

"Muggenmachientjes", je weet wel: je steekt er een tablet in waar de muggen niet van houden. Die zullen we zeker kunnen gebruiken in Orissa, een malariagebied. Onze klamboe (muskietennet) laten we thuis, we hopen, daar waar het nodig is, er een te vinden in onze slaapkamer.

We laveren tussen die hoopjes en vinden dat het nu niet snel genoeg kan gaan.

En vrijdag, wanneer we de deur achter ons zullen toetrekken, zullen we nog eens achterom kijken en vinden dat ons huis netjes ligt...

Maar eerst nog een spuitje in mijn rug. Een steeds terugkerende pijnlijke rug heeft me overtuigd om er toch eens iets aan te doen. Naar het schijnt zal ik daar heel tevreden over zijn. Hopelijk, want een pijnlijke rug kan je wel missen op een avontuurlijke rugzakreis... 

Afgelopen week waren we in Portugal op " werkvakantie". Dat is de reden waarom ik een paar dagen niets geschreven heb, mijn excuses hiervoor.

We waren op stap met een Europese delegatie van 5 verschillende landen. We bezochten een aantal leuke plaatsen, er werd vooral veel ( en lekker ) gegeten, maar ook gewerkt.

Speeches, vergaderingen, noem maar op. Daarvoor wil je toch een beetje netjes te voorschijn komen. Mijn valies was dan ook gevuld met " deftige " kleren, make up en schoenen met hoge hakken.

Die liggen ondertussen weer netjes opgeborgen in de kast voor een volgende " stijve " gelegenheid. Die zal ik komende weken niet nodig hebben.

Nee, stoffige sandalen, veelgebruikte, goed ingelopen wandelschoenen en zeeslippers staan nu al klaar. Wat n metamorfose! Ik hou wel van die verandering, voel me toch n beetje iemand anders. Zit er waarschijnlijk al n tijdje in: ik hebaltijd graag toneel gespeeld.

Vorige week kon ik de deur niet uit zonder gestifte lippen, de kleur van mijn mooi gestreken bloeze moest perfect passen bij mij keurige lange broek...

In India zal de keuze heel wat makkelijker zijn! Ten eerste: ik neem zo weinig mogelijk mee om niet teveel moeten dragen, ik laat mijn kleren wel wassen. Dan neem ik alleen die zaken mee die praktisch zijn: katoen, zijden hemden, broeken met veel zakken enz. En dat de kleur of de print dan niet altijd bij elkaar past... Jammer...

Ik hoef ook geen make up, in onze toiletzak zit alleen het hoogstnodige: tandenborstels en -pasta, miniverpakkingen douchegel, shampo enzovoort. In de meeste hotels, zelfs in de meest afgelegene, liggen de zeepzakjes en douchekapjes al ongeduldig op ons te wachten.

Met mijn ongestreken jeans zal ik dan wel s op de stoeprand kunnen zitten, en ik hoef niet bezorgd te zijn dat mijn haar niet valt zoals het moet. Ik zal ook geen zorg hoeven te dragen voor mijn netjes uitgezochte handtas, de vlekken op  mijn eeuwenoude fotozak geven me de permissie om een beetje " negligent "te zijn.

ik zat afgelopen week naast directeurs en presidenten ( van instituten) volgende week zuilen het  Brahmanen en onaanraakbaren zijn. En ik zal me even goed, misschien beter voelen...

Is het de "ouwe hippie " in mij die naar bovenkomt? De "actrice"? Ik weet het niet maar ik ga er van genieten zoveel staat vast!

De derde keer in India toerden we rond in Zuid India. We hadden een chauffeur, Vincent, die ons overal bracht waarheen we wilden.

Da s natuurlijk altijd afwachten. Dat zou dus flink kunnen tegenvallen. Niet met Vincent!

Voor dag en dauw had de brave man zijn oude, kloeke Ambassador blinkend gewreven, zijn haar in de plooi gelegd en zijn kraakwitte handschoenen aangetrokken.

Bij de eerste ontmoeting hadden we hem al gevraagd om ons bij de voornaam te noemen. Maar nee hoor! Dat kon niet! Hij zou ons de hele tijd Mister en Madam noemen.

Ik vond dat wennen, maar Vincent voelde zich als een vis in het water.

De ene na de andere tempel brachten we een bezoek en genoten van de schitterende natuur. Ik vond ookhet eten lekkerder, veel fruit en andere kruiden dan in het noorden.

De backwaters van Kerala zal ik nooit vergeten. We voeren 3 dagen in een grote soort rieten boot met alleen maar de schipper en een kok. Het toppunt van romantiek!

Maar wat me het meeste raakte vertel ik de volgende keer. Ik ben nu echt te moe, heb het ook heel druk.. Sorry, vanaf volgende week zal het beter gaan ( hoop ik).

De tweede keer in dit fascinerende land bezochten we centraal India.

We begonnen in Mumbai, gelegen aan de Westkust. Op de eerste belangrijke stop bevonden zich de grotten van Elora en Ajanta.

Onvoorstelbare schoonheid! In die van Elora zijn niet alleen boeddhistische, maar ook hindoeïstische en jaïnistische gebedsplaatsen en kloosters uitgehakt uit de rotswand, tussen de 6e en 10e eeuw na Christus.

Die van Ajanta zijn grotendeels beschilderde muren. Nu hebben wij wel al wat grottempels gezien, maar deze waren toch van een uitzonderlijke schoonheid: eerst en vooral de "setting": in het laaggebergte is een vallei en de grotten lopen in een halve cirkel terwijl ze de berghelling volgen. Iedere grot wedijvert met de volgende om schoonheid. De vloer, de muren en het plafond zijn versierd met metershoge, prachtige Buddhistische afbeeldingen. De eerste werden al gebouwd 2000 voor CHR. !

We reisden steeds Noorwaards, verwonderd voor de vele bedevaartplaatsen die we onderweg tegenkwamen. Iedere rivier is voor de Indiërs een Godin. Ze brengen haar offergaven om haar gunstig te stemmen en hebben eerbied voor haar.

We bezochten ook Sarnath, de plaats waar Buddha zijn eerste Dharma aan zijn volgelingen onderwees, en waar de Buddhistische gemeenschap van monikken ontstond. Ook Bhopal, een trieste streek met een afgrijselijke geschiedenis, ontbrak niet op het plannetje, en een tijgerreservaat waar we veel plezier hadden, maar geen enkele tijger zagen.

Twee plaatsen die me steeds zullen bijblijven:

de eerste Kajuraho:  een beetje reiziger in India moet deze tempels bezoeken. De erotische afbeeldingen laten niets aan de verbeelding over en zijn prachtig gerestaureerd. Je moét die gewoon gezien hebben. Maar ik heb niet zo'n leuke herinnering aan de plaats. Het ziet er zwart van de rijke toeristen die vlug-vlug een vliegtuig of helikopter nemen, de plaats bezoeken en later op de dag nog zo'n drie toeristische oorden bezoeken. Die mensen zijn gehaast, denken niet na over wat ze doen en betalen overal handen vol geld voor alles: voor het toiletbezoek, voor de souvenirtjes ... noem maar op. Met als gevolg: de verkopers zijn ràzend verwend. Zijn super opdringerig en zelden tevreden met de prijs die je betaalt.

De tweede plaats is Varanasi, het oude Benares. De plaats aan de Ganges is zo heilig dat mensen ernaar toe komen om er te sterven, ze worden dan gecremeerd en hun as wordt in de rivier gestrooid.

Het is een plaats waarvan ik dacht: hier kom ik nooit 100% gezond vandaan. Ik heb nergens zoveel ellende gezien als daar. Maar het is zo een verschrikkelijk moeilijk omschrijfbaar gevoel dat je daar krijgt. Iedereen is er zo gelukkig omdat ze dicht bij hun Goden zijn, zelfs in de grootste ellende. Alles ervaarde ik er 100 keer uitvergroot:  zo is een boottochtje op de Ganges bij het opkomen van de zon een onvergetelijke ervaring; mensen staan op voor dag en dauw om er de Puja te doen: offergaven aan de Godin de Ganges. Ontbijten aan de rand van de rivier en de zoetwaterdolfijnen voor je buitelingen zien maken terwijl je zachtgekookte eitje rustig ligt te wachten om verorberd te raken... Jonge meisjes die je vragen te komen kijken hoe zij dagenlang aan een weefgetouw zde prachtigste zijden stoffen weven.

De smalle straatjes waar de gezangen nooit ophouden, de cimbalen die je herinneren aan de goedheid der Goden en overal bloemetjes... bloemetjes om de Goden te eren.

Ik kan onmogelijk omschrijven wat Varanasi is: tegelijk mooi en lelijk, warm en koud, stinkend en ook geurig, arm en rijk, kleurrijk en zwart/wit vooral "beklijvend & intens!"

Ik wil er wel een keertje terugkeren. Alhoewel dat eigenlijk nooit in onze planning staat: terugkeren naar een plaats is eigenlijk nooit een goed idee: je hebt een goeie herinnering en hou dat zo!

Maar voor Varanasi wil ik wel s een uitzondering maken, de enige dan.

Vanmiddag vroeg iemand me: Naar India? Jullie zijn daar toch al geweest?!

Ja, inderdaad, al drie keer zelfs. Maar India is groot, gigantisch zelfs! We trekken iedere keer naar een andere streek en bezoeken die grondig.

De eerste keer bezochten we Rajastan. Onvoorstelbaar mooi en super romantisch. De paleizen van de Maharaja's hebben onuitwisbare beelden op mijn netvlies gebrand. De vriendelijke mensen, het lekkere eten, de warme zon en vooral ook de rust van de woestijn.

In Jaisalmer, tegen de grens met Pakistan, genoten we van een onvergetelijk uitzicht van op de muren van het fort van een schitterende zonsondergang. We waren er niet alleen: mensen van allerlei allooi en leeftijd wachtten samen broederlijk op wat al eeuwen iedere dag gebeurde: de allesverterende gloeiende zonnebol zonk gestadig, in een rustig tempo weg achter de horizon. Iedereen werd er zowaar stil van. Broederlijk stonden Italianen, Fransen, Israeli's en een paar Belgen naast elkaar stilzwijgend te genieten van dit alledaagse wonder.

Maar een gebied dat me ook érg fascineerde in Rajastan was Shekawati. Wat ooit een heel rijke streek geweest was verkeert momenteel in een treurig staat van ontbinding. Het gebied maakt deel uit van een belangrijke handelsroute en was een plaats waar veel rijke kopers en verkopers prachtige huizen bouwden. Helaas is er geen geld om die te restaureren. In ieder klein paleisje wonen makkelijk zo'n 30 tot 40 familieleden. 

De muren, ooit gedecoreerd met de meest prachtige muurschilderingen, bladderen af en lijken wel vermanend op de bewoners neer te kijken, boos om zoveel onverschilligheid.

Ook de rattentempel liet me niet onberoerd. Mannen vrouwen brengen dagelijks eten naar een immense verzameling ratten. Karni Mata, incarnatie van de goding Durga, liet de tempel bouwen en men zou ratten aanbidden wat dan meteen zou resulteren in veel geluk. Nu zijn er in India waanzinnig veel ratten, en voor mij moeten ze niet zo nodig aanbeden worden... 

Maar wat me het meeste raakte, mijn eerste keer in dit beklijvende land, was de schoonheid van de vrouwen. En daarmee bedoel ik niet alleen hun fysieke schoonheid. Ook de gracieuse manier van bewegen, de kleurrijke sari's, de rinkelende armbanden, de bescheiden blikken die ze je toewerpen.

Jonge meisjes, druk bezig met koeivlaaien plat te kloppen om later te verbranden plooien voorzichtig hun meterslange sarong rond hun pols om die toch maar niet vuil te maken.

Ja, India, er valt veel over te vertellen, ik ben nog lang niet klaar...

Een mens kan niet alles doen: huis opruimen, bagage klaarleggen en dan ook nog genieten van het zonnetje.

Maar zoals bij iedereen is de verleiding groot om de boel de boel te laten en te kiezen voor een leuk terrasje terwijl de eerste zonnestralen de oude knoken verwarmen.

En een terrasje, geef toe: dat heeft iets.

Onbegrijpelijk dat die oase van rust in veel landen nog ontbreekt. Zouden Islamlanden de uitvinders zijn?

Vooral mannen kennen de weg naar wat  oorspronkelijk theehuizen waren ( zijn ) met beschaduwde zitplaatsen en rustig bubbelende waterpijpen.

Heerlijk praten over niets of juist de wereldproblemen proberen op te lossen, je huwelijksbesognes voorleggen aan je beste vriend of uitzoeken wat nu de beste geldbelegging is...

We hebben er ons allemaal wel s aan bezondigd.

In India een terrasje vinden zal niet makkelijk zijn. Ok, in vijfsterrenhotels aan het zwembad... maar daar zal je ons niet snel vinden, wij logeren graag bij mensen thuis, om veel voeling te krijgen met de plaatselijke gebruiken.

Of anders proberen we een hotelletje te vinden met een tuin. 

Daar staan dan meestal wel een paar stoelen en een wankel tafeltje, en als je dan helemaal voor het geluk geboren bent kan je daar misschien nog een drankje kopen.

We zijn verwend, hier in ons luilekkerlandje.

Hopelijk zal het goed weer zijn eind april... Maar dat moet nog niet te snel.

Bourgondiërs... Natuurlijk zijn we Bourgondiërs... Zijn we dat niet allemaal?

Hoe zit dat daar in India vraagt men ons.

Eigenlijk is er een hele boel te vertellen over de Indische keuken.

Eerst en vooral: er zijn grote verschillen: de keuken uit Rajastan is heel anders dan die van het Zuiden.

Logisch natuurlijk als je ziet hoe ver die streken van elkaar verwijderd zijn.

Een ding hebben ze gemeen: weinig, of totaal geen vlees. Goed voor de vegetariërs onder ons. En lekker! Terwijl ik in India verblijf denk ik steeds: nu wordt ik vegetariër... Tot ik een lekkere T bonesteak voorgeschoteld krijg....

nu goed, soms krijg je wel s vlees, meestal kip. Toegegeven, het beestje is meestal doodgegaan van de honger (lees: weinig of geen vlees aan de knoken), maar het kan smaken!

De keuken is zeer lekker, bovendien n echte kunst! Koken interesseert me, en wanneer ik kan ga ik een kijkje nemen in de keuken, n mens kan altijd bijleren.

De eigenares van onze guesthouse ergens in centraal India nodigde me uit om s morgens vroeg te helpen bij het maken vh. ontbijt..

opstaan voor dag en dauw is voor mij niet echt n probleem, maar om dat nu iedere dag te doen voor een lekkere petit dejeuner... Geef mij maar n croissantje van onze warme bakker.

de mevrouw wijdde me in in de geheimen vd Oosterse keuken. Mosterdzaadjes uitbakken, deeg kneden, stapels groentjes prepareren, noem maar op. Ik stond pas echt versteld toen de kruiden werden bovengehaald: onvoorstelbaar wat n scala aan smaakjes en mengels verborgen lagen in de ontelbare lades in het heiligdom vd Vrouw des Huizes.

Moeilijk.. Dikwijls heb ik thuis geprobeerd om een poging te wagen, maar het bleef bij een zwakke immitatie.

ik kijk er al naar uit, naar die Indische lekkernijen, maar ook naar de frietjes die we sporadisch wel s zullen tegenkomen. Je bent n goeie Belg of niet ;0)

wordt vervolgd ;0)