Archief

Sedert ik Facebookvriendje ben met Monnik Giel heb ik een beetje zicht op het leven in een Buddhistisch klooster.

Giel was vorige week jarig en heeft al zijn mede-monikken (of hoe noem je zoiets?) getrakteerd op een kakelvers eitje.

Je moet er maar opkomen. Tja, dat hij geen Barbietaart tevoorschijn zou toveren, dat kan ik wel geloven, maar n eitje?

Gezond, dat wel, puur natuur en niet duur!!

Ik weet wel dat ze in die mooie kloosters sober leven en dan gaat zo een onverwachte delicatesse er wel in!

Cadeautjes... altijd moeilijk om te geven. Waarmee doe je iemand een plezier?

Mijn kleinzoon houdt het simpel: als t maar van Starwars is! Onze kleindochter gaat graag samen shoppen en dan doorzoeken we winkel na winkel en komen we, geladen met talloze zakjes, moe maar voldaan terug naar huis.

In India zullen ze al blij zijn met een gratis potlood of een kleurige balpen. Vroeger deelden we die met handenvol uit. Dat doen we dus al n tijdje niet meer.

Wanneer we pennen of snoepjes bovenhaalden werden we in geen tijd belaagd door hordes kinderen. Het was alsof ze uit de straatstenen gekropen kwamen. Er kwam geheid miserie van, er waren er altijd wel die handen vol konden bemachtigen, terwijl anderen beteuterd naar hun lege handen staarden. Hoe Marc ook z'n best deed: hij liet ze op een rijtje gaan staan of gaf alleen maar aan de mama... altijd moeilijk....

Nu hebben we de oplossing gevonden.

We nemen een kleine taxi en rijden ermee naar een piepklein winkeltje dat schoolartikelen verkoopt. We kopen daar de doos potloden die op een scheve toonbank staat, een pak latten, potloodslijpers, noem maar op, bijna de halve voorraad van zo'n kleine éénmanszaak. Allemaal spulletjes die kinderen op een lagere school kunnen gebruiken.

Het eerste het beste plattelandsschooltje dat we tegen komen verrassen we dan met onze geschenkjes. Zo hebben we een aantal mensen tevreden gesteld: de taxichauffeur, de winkelier, de directeur, de leerkrachten vd school en vele kinderen.

Ik herinner me de tijd dat Coca Cola gratis latten uitdeelde op school. Wij waren daar zo tevreden mee...

"Een kinderhand is rap gevuld" zegt het spreekwoord, maar tijden en plaatsen veranderen...

Ik denk dat wij reizigers zijn.

Soms zijn we ook wel eens toerist. Dan gaan we naar de zon om lekker uit te rusten met een goed boek en veel zin naar lekker eten.

Wanneer we reiziger zijn ondergaan we een ware transformatie.

We trekken makkelijke kleren aan, zéker niet de mooiste want: wat die wasserijbedienden daar allemaal kunnen mee uitspoken..

De beautycase blijft thuis.

We nemen weinig bagage mee, het moet allemaal in de rugzak een plaatsje vinden. Boeken blijven op ons lijstje staan.

Vele van onze vrienden begrijpen het niet: wat kan er nu zo leuk zijn aan wat wij ginder ver gaan zoeken?

En hoe gaat dat dan?

Waar steek je je die badjas? Doe je dan voor iedere dag n nieuw slipje mee? Zijn die hotels niet op voorhand geboekt? En als er dan geen plaats is? En vinden jullie altijd je weg terug? Ook in die miljoenensteden?

En wat als je ziek wordt? Of een autoaccident tegenkomt? ....

En wat heb je daar dan aan? De laatste vraag waar sterft een stille dood wanneer onze foto s boven water komen.

t Ziet er soms allemaal een beetje makkelijk uit. Soms is reizen een keiharde job. Voor die hele mooie foto s moeten we soms uren op een oude, uiteenvallende bus reizen tussen reiszieke kinderen en grote zakken samengebonden, levende ganzen.

De meeste tempels staan hoog op een berg, kwestie van boetedoening denk ik. 400 trappen oplopen met een temperatuur boven de 35°, echt geen sinecure!

Met toegeknepen billen op een markt op zoek gaan naar iets wat voor een toilet kan doorgaan en dan zien dat je daar niet alleen bent, met z'n zessen gezellig naast elkaar... om van de plaatselijke odeur nog te zwijgen...

Maar het is allemaal zoveel méér:

de gezellige drukte, de nieuwe dingen die je ontdekt, andere smaken, andere muziek, andere geloofsovertuigingen.

Het zit soms in kleine dingen: een klein meisje geeft je een bloemetje, en nee: ze wil er géén geld voor!

Op de trein vertelt een oude man zijn levensgeschiedenis. Een jonge vrouw neemt je mee naar huis, haar man slacht een konijn, en ze glimlachen...

Je zit ergens in "the middle of nowhere", net lekker geslapen in een grote yourt, geen buffetontbijt, wél alleen maar een vers brood gebakken in een tandoori. De ogen van een tandeloze man schitteren: kijk, kijk, ik heb een brood verkocht aan buitenlanders!!

Na dagen zonder douche, in een stoffige omgeving zijn de eerste waterdruppels op je blote bast het equivalent van het Paradijs! Gewoon onbetaalbaar!

Je leert genieten van kleine dingen die tegenwoordig bij ons zo vanzelfsprekend zijn... Warm water uit een kraan, De knop van de verwarming hoger...

China, februari 1992; bitter koud, sneeuw. In het hotel geen verwarming. Het kamermeisje brengt met een reuzeglimlach een diepe kom met smeulende houtskool. Haar handen zien rood van de kou. Ze is ingepakt van kop tot teen alsof ze de Yeti gaat zoeken in de Himalaya. Ze brengt later nog warme thee en taaie koekjes, maar wil alleen maar het beste aan ons geven.

's Anderendaags neemt ze ons mee naar haar thuis.

We hebben ook graag een beetje avontuur. We moeten niet altijd weten waar we gaan slapen. We zien wel. En eerlijk, het is, op n enkele keer na, bijna nog nooit tegengevallen. Oké, er is n groot verschil tss een Sheraton en een hutje midden in de brousse. Maar het uitzicht dat je hebt bij het ontbijt... dàt kan geen enkel Sheraton je bieden! Om nog maar van de bediening te zwijgen!

Reizen is ook nadenken. Er is veel tijd. Lange vliegtuig - en busreizen en lange avonden waar "niets te doen is". 

Dan ga je denken. Over hoe goed we het hier hebben. Waarover we allemaal klagen, waarmee we het niet eens zijn, veelal triviale zaken. je leert écht wel relativeren!

En dan staat vlak voor je een peuter met haar broertje op de arm. Je geeft haar een snoepje. Kindje wrijft over je arm en is verwonderd over het haar dat op je arm groeit en op de kin van je echtgenoot. De hele familie komt kijken en we moeten allemaal samen op de foto!

Ja, we voelen ons er thuis en we voelen ons welkom...

En, toegegeven, 't is ook wel n beetje een microbe ;o) 

De fotoproblemen zijn opgelost. Ik heb een app gevonden om foto s te verkleinen en s uitgetest...tiptop!!

Ik ben nu ook facebookvriendje met Monnik Giel. 

Hij lijkt op t eerste gezicht n leuke jongen te zijn. 

We hebben ook een 15 tal boeken op onze e reader gezet. Wat n uitvinding! Tot vorig jaar sleepten we elk zo n 5 dikke turven mee in onze rugzak. Tja, vele uren op het vliegtuig of de trein worden minder saai met n Patterson op je schoot... Ook de avonden... Op de meeste plaatsen is er na de prachtige zonsondergang niet veel meer te beleven. Marc leest heel snel en heeft meestal niet genoeg met 10 boeken voor 5 weken...

Heb je 10 boeken al eens gewogen? Om dan nog maar niet te spreken vd plaats dat zulk pakket in beslag neemt...

Dus: onder de kerstboom 2 readers. We hebben elk boeken gedownload en denken dat we nu uit de problemen zijn...

Ik heb zo uit het blote hoofd s geteld hoeveel kabeltjes, laders en tussenstukken we gaan nodig hebben om alle apparaten te verbinden en op te laden...

Of we dan zoveel plaats/gewicht zullen sparen?

Tja... De vooruitgang... We zien wel... "alles komt goed" zei de moeder vd porseleinenkast en ze gaf haar varken een zoen ;0))

Vandaag eindelijk de zon gezien, dat doet deugd! 

Ook contact gehad met monnik Giel. Hij zou t leuk vinden mochten we "zijn" klooster bezoeken, maar is nog niet zeker dat hij zal thuis zijn. 

We laten dit deurtje voorlopig nog even open staan. 

We zijn er zelf nog niet helemaal van overtuigd of we dit wel willen. Natuurlijk hebben we nog veel tijd om daar over na te denken...

Misschien denken we er daar ter plaatse helemaal anders over...

Morgen halen we de rugzakken van t zolder. We controleren ze nog eens op mankementjes. En als er problemen zijn: naar de schoenmaker! De regenvesten, dagrugzakjes en wandelschoenen worden ingespoten tegen het water.

En voor de rest veel lezen over de regio...

Om Orissa te bezoeken moet je toestemming krijgen. Een visum is niet voldoende, je moet voor de streek een "permit" krijgen.

Meestal houdt dat allemaal niet zoveel in... Dat bestaat op veel plaatsen: als je een trekking doet in de Himalaya, als je een plaats bezoekt die niet zo "evident" is, niet platgelopen...

Dan volstaat het meestal om je te laten zien in een piepklein bureautje. Een meneer in een veel te groot kostuum met veel te veel blinkende knopen vraagt dan je paspoort. Hij bekijkt alle blaadjes met een super kritische blik, van: "wat zou ik hier nu allemaal kunnen vinden dat niet koosjer is?" Hij doet alsof hij de Nederlandstalige teksten aan het van buiten leren is, zucht diep en duikt dan, met ware doodsverachting onder zijn bureau.

Met hoogrode konen krabbelt hij naar boven en toont triomferend een vooroorlogse stempel. Zo één "om een boer mé van zijn paard te kloppen" zou ons moeder zeggen.

Hij zucht eens hard op het antieke wapen om dan, met een flinke drive, het paspoort danig te mishandelen door er een rode stempel in te donderen.

Zelfgenoegzaam geeft hij je dan je paspoort met de felbegeerde stempel.

In Orissa kan je niet op eigen houtje rondtrekken. Je moet beschikken over een chauffeur/gids. Wij hebben alles geregeld via internet (ik heb dat eerder al beschreven).

We dachten dat alles in orde was.

Vandaag, midden in een belangrijke meeting kreeg Marc telefoon uit India: de reisorganisatie. Of we "alle papieren nog eens konden scannen en door konden mailen, de letters waren niet helemaal duidelijk"...

We zullen dat wel doen natuurlijk, we kunnen ook niet anders... maar of die persoon die zo moeilijk doet daar dan ook iets zal aan hebben?!?

Maar goed, ieder doet zijn werk, hopelijk krijgen we het papierwerk op voorhand en zullen we ter plaatse overal doorheen lopen...

Vandaag de hele voormiddag geprobeerd verkleinde fotos op de blog te zetten. In het verleden gingen we op onze reizen steeds naar een internetcafé.

Helaas geen aanrader: de virussen komen je daar tegen als je de deur opendoet...

Vandaar: een leuk kerstcadeautje: een tablet! Vanaf nu geen problemen meer: ons blog via de tablet aanvullen en foto s à volonté op de blog plaatsten...

Zo simpel is t allemaal niét!

OK, blognieuws schrijven en plaatsen, tot hier geen probleem. Foto s nemen met tablet ook niet. Maar... die foto s moeten verkleind worden. Daarvoor hebben we al een app gevonden. Eerste probleem van de baan.

Maar, een voorlopig onopgelost probleem: hoe krijg ik nu de foto s van mijn fototoestel op mijn tablet?

Marc heeft al een tussenoplossing gevonden: hij koppelt het fototoestel aan de tablet, gebruikt die als opslag, verkleint de foto maar wil die opslaan op de tablet, dat lukt dus (voorlopig hopelijk) nog niet. Hij kan wél die verkleinde foto op het fototoestel opslaan..

We zijn nog lang niet weg, we kunnen nog wat zoeken.

Als er iemand van de lezers ons kan helpen, graag!

Daarvoor moesten we eerst de lift nemen. Tenminste, zo heet waarschijnlijk die verroeste ijzeren kooi die je met horten en stoten stapvoets een verdieping hoger bracht.

Daar waar nog behangpapier aan de muur hing was die smoezelig en verkleurd van het weinige zonnelicht dat daar spaarzaam naar binnen sijpelde.

Een klusjesman zou handen vol werk hebben om alles op punt te stellen.

Een piepende deur verder, nog een deur. Een voorzichtig klopje kondigde ons aan, een forse "Binnen" verwelkomde ons.

Het kantoor was simpel: 2 houten bureau s verscholen onder bergen dossiers.

Een flinke, maar leuke dame van middelbare leeftijd lachte haar tandpasta witte tanden bloot. Eén en al Indiase vriendelijkheid.

"U komt paspoort ophalen? Even wachten". De heer die rechttegenover haar zat keek verveeld. Papierwerk... wie kan je dààr nu een plezier mee doen?

Naast de mevrouw hingen twee fotos van knappe jonge vrouwen, het type backpacker. Daaronder een grijs A4 tje met in ongelijke letters de woorden: NO VISA!!!

Wat zouden deze dames uitgespookt hebben om niet meer toegelaten te worden in de ex-Britse kolonie? Mijn verbeelding nam me mee: met hun charmes de premier verleid, ach ja, hij is ook maar een mens... Drugs gesmokkeld in dubbele bodems of ivoor...

Gelukkig was het al snel onze beurt. We gaven de uitgeprinte papieren af. We hadden (gelukkig) onze job goed gedaan! We zijn natuurlijk extra voorzichtig want de ervaring heeft ons geleerd dat de kleinste fout, een comma op de verkeerde plaats of een verkeerde kleur op de foto kan leiden tot wekenlang gezwoeg, over - en weer gerij naar de Ambassade enzovoort.

€120 later konden we beschikken. 2 weken zouden we de kleinoden kunnen ophalen. "Moet niet samen komen, één persoon is goed". Dat was dan al een meevaller. Die aardige mevrouw moest ieder van ons maar één keer zien. Ik zal dan toch weinig gelijkenissen hebben met Mata Hari...

Met de muffe geur nog steeds in onze neusgaten zochten we een leuke barista op om met een heerlijke expresso onze "overwinning te vieren.

Weer een stapje dichter bij India... 

Zoals voor de meeste landen heb je ook een visum nodig om India binnen te geraken. Een toestemming dus.

Tja, ze kunnen ginder ver natuurlijk niet weten wat je in hun gezegend land komt uitspoken...

Je kan een pedofiel, een moordenaar of boef zijn, of misschien ben je wel een  spion. Ik voel me niet direct een Mata Hari (zie er ook niet zo uit), maar dat kan de heren commaneukers niets schelen: geen stempel, dan kom je er niet in!

Los van het feit dat je daar een aardige duit moet voor neerleggen is de papierwinkel soms een echte lijdensweg!

Deze keer was het niet anders: het begint op de website. Een hele boel formulieren om in te vullen om een aanvraag in te dienen. Een mens vraagt zich af of iemand ooit die antwoorden leest ...

Waarom je naar India reist? Tja, dat kan natuurlijk vele redenen hebben, en Mata Hari zou dat niet aan hun vlezige haviksneus gehangen hebben. Waar je woont, wat je doet, net niet je eigenste schoenmaat...

Eens dat allemaal achter de rug moet je op zoek naar de juiste foto: zoveel centimeter op zoveel... witte achtergrond... en dat wordt ter plaatse met een lat secuur gemeten!

De foto. Ooit, toen we naar Iran reisden,  moest ik me een sluier aanpassen. Ik zag er niet uit, bij ons zeggen ze: "een echt sloorken", maar ja, een mens moet soms wat doen wanneer men een stukje van de wereld wil zien.

Eens de papieren uitgeprint, de foto netjes eraan vastgemaakt ga je op stap. Gelukkig hoefden we voor de Indische Ambassade niet naar Brussel, ook in Antwerpen konden we terecht. Met de tram tot aan de dierentuin en bijna om de hoek was het "Heiligdom", want zo willen ze het soms wel laten uitstralen.

Heiligdom, Ambassade. Een mens denkt dan direct aan de Ambassadeur: een reizige man in driedelig maatpak, omringd door zwoele, hevig zwetende fotomodellen in een goudkleurige stralende zaal waar alleen maar Champagne gedronken wordt. Statige heren in het kostuums van hun regio die de wereldproblematiek bespreken en zwaaien met papieren naar secretaresses die op hun hoge Loubotins hollen van hot naar her.

Wat een tegenvaller! In de Vestingstraat, vooral op een regenachtige dag grauwe en triest, vonden we het nummer 62. De deur stond open. Een tiental oude, afgebroken brievenbussen vertelden ons dat de bewoners niet direct Lottowinnaars waren. De verfrommelde reclamebladen wezen er op dat vele bewoners al het hazepad gekozen hadden.

Een klein, verkleurd briefje stuurde ons naar de tweede verdieping...

(wordt vervolgd)

Even ter verduidelijking: jullie (én wij) zullen nog een tijdje geduld moeten hebben. Nog iets méér dan een maand voor we vertrekken. Men heeft me al gezegd dat ik te vroeg begonnen was om te starten met de blog, maar ja... t kwaad is al geschied... Sorry

Ik zal proberen af en toe nog één en ander te schrijven over de voorbereiding en andere zaken die verband hebben met onze India reis.

Vandaag keihard gewerkt op ons vrijwilligerswerk, geen voorbereidingen voor de reis..