Categorie: Uzbekistan

Sedert ik Facebookvriendje ben met Monnik Giel heb ik een beetje zicht op het leven in een Buddhistisch klooster.

Giel was vorige week jarig en heeft al zijn mede-monikken (of hoe noem je zoiets?) getrakteerd op een kakelvers eitje.

Je moet er maar opkomen. Tja, dat hij geen Barbietaart tevoorschijn zou toveren, dat kan ik wel geloven, maar n eitje?

Gezond, dat wel, puur natuur en niet duur!!

Ik weet wel dat ze in die mooie kloosters sober leven en dan gaat zo een onverwachte delicatesse er wel in!

Cadeautjes... altijd moeilijk om te geven. Waarmee doe je iemand een plezier?

Mijn kleinzoon houdt het simpel: als t maar van Starwars is! Onze kleindochter gaat graag samen shoppen en dan doorzoeken we winkel na winkel en komen we, geladen met talloze zakjes, moe maar voldaan terug naar huis.

In India zullen ze al blij zijn met een gratis potlood of een kleurige balpen. Vroeger deelden we die met handenvol uit. Dat doen we dus al n tijdje niet meer.

Wanneer we pennen of snoepjes bovenhaalden werden we in geen tijd belaagd door hordes kinderen. Het was alsof ze uit de straatstenen gekropen kwamen. Er kwam geheid miserie van, er waren er altijd wel die handen vol konden bemachtigen, terwijl anderen beteuterd naar hun lege handen staarden. Hoe Marc ook z'n best deed: hij liet ze op een rijtje gaan staan of gaf alleen maar aan de mama... altijd moeilijk....

Nu hebben we de oplossing gevonden.

We nemen een kleine taxi en rijden ermee naar een piepklein winkeltje dat schoolartikelen verkoopt. We kopen daar de doos potloden die op een scheve toonbank staat, een pak latten, potloodslijpers, noem maar op, bijna de halve voorraad van zo'n kleine éénmanszaak. Allemaal spulletjes die kinderen op een lagere school kunnen gebruiken.

Het eerste het beste plattelandsschooltje dat we tegen komen verrassen we dan met onze geschenkjes. Zo hebben we een aantal mensen tevreden gesteld: de taxichauffeur, de winkelier, de directeur, de leerkrachten vd school en vele kinderen.

Ik herinner me de tijd dat Coca Cola gratis latten uitdeelde op school. Wij waren daar zo tevreden mee...

"Een kinderhand is rap gevuld" zegt het spreekwoord, maar tijden en plaatsen veranderen...

Zoals voor de meeste landen heb je ook een visum nodig om India binnen te geraken. Een toestemming dus.

Tja, ze kunnen ginder ver natuurlijk niet weten wat je in hun gezegend land komt uitspoken...

Je kan een pedofiel, een moordenaar of boef zijn, of misschien ben je wel een  spion. Ik voel me niet direct een Mata Hari (zie er ook niet zo uit), maar dat kan de heren commaneukers niets schelen: geen stempel, dan kom je er niet in!

Los van het feit dat je daar een aardige duit moet voor neerleggen is de papierwinkel soms een echte lijdensweg!

Deze keer was het niet anders: het begint op de website. Een hele boel formulieren om in te vullen om een aanvraag in te dienen. Een mens vraagt zich af of iemand ooit die antwoorden leest ...

Waarom je naar India reist? Tja, dat kan natuurlijk vele redenen hebben, en Mata Hari zou dat niet aan hun vlezige haviksneus gehangen hebben. Waar je woont, wat je doet, net niet je eigenste schoenmaat...

Eens dat allemaal achter de rug moet je op zoek naar de juiste foto: zoveel centimeter op zoveel... witte achtergrond... en dat wordt ter plaatse met een lat secuur gemeten!

De foto. Ooit, toen we naar Iran reisden,  moest ik me een sluier aanpassen. Ik zag er niet uit, bij ons zeggen ze: "een echt sloorken", maar ja, een mens moet soms wat doen wanneer men een stukje van de wereld wil zien.

Eens de papieren uitgeprint, de foto netjes eraan vastgemaakt ga je op stap. Gelukkig hoefden we voor de Indische Ambassade niet naar Brussel, ook in Antwerpen konden we terecht. Met de tram tot aan de dierentuin en bijna om de hoek was het "Heiligdom", want zo willen ze het soms wel laten uitstralen.

Heiligdom, Ambassade. Een mens denkt dan direct aan de Ambassadeur: een reizige man in driedelig maatpak, omringd door zwoele, hevig zwetende fotomodellen in een goudkleurige stralende zaal waar alleen maar Champagne gedronken wordt. Statige heren in het kostuums van hun regio die de wereldproblematiek bespreken en zwaaien met papieren naar secretaresses die op hun hoge Loubotins hollen van hot naar her.

Wat een tegenvaller! In de Vestingstraat, vooral op een regenachtige dag grauwe en triest, vonden we het nummer 62. De deur stond open. Een tiental oude, afgebroken brievenbussen vertelden ons dat de bewoners niet direct Lottowinnaars waren. De verfrommelde reclamebladen wezen er op dat vele bewoners al het hazepad gekozen hadden.

Een klein, verkleurd briefje stuurde ons naar de tweede verdieping...

(wordt vervolgd)