Oude postkaartjes

Wat is het heerlijk te ervaren dat ergens iemand aan je denkt
En ongevraagd je laat genieten van iets waaraan men aandacht schenkt
Een briefje slechts met weinig woorden maar met een inhoud die het doet
Een gedicht, met gevoelens uit het hart geschreven, waarbij je even slikken moet
Een handdruk of een schouderklopje een warme kus over de pc
Een spontane lach, een vriendelijk gebaar, het zijn zo van die kleine dingen
Maar "groot" aan waarde voor elkaar.

O.B.

Op het potje staat 'verdriet'.
Ik doe er vaak verdrietjes in, want als ze klein zijn ...huil ik niet
Steeds als er iets tegen zit, er iets gebeurt wat ik niet wil
Open ik het potje, gooi het er in heel stil
Maar gisteren was de laatste druppel iets te veel
Van al die stukjes klein verdriet kreeg ik een brok in mijn keel
Mijn hand begon te trillen verdriet vloog met golven uit de pot
Een traan begon te rollen, ik voelde mij erg rot
Een onbedaarlijk snikken deed mij trillen overal
Ik zat echt tot mijn haren in het diepste dal
Het was met rood omrande ogen toen ik mijzelf weer rustig kreeg
Opgelucht keek ik naar mijn potje het potje........ dat was leeg
Dus zie je iemand lopen met rode ogen heel bedeesd
Dan vraag je niets meer dan weet je
Haar potje is pas vol geweest

O.B.

Hij trok het schuifken open, het knaapje stond aan zijn zij
Hij zag het uurwerk liggen, och grootvader geef het mij
'Ik zal 't u wel eens geven, toekomend jaar misschien
Als je wel leert en braaf bent, we zullen wel zien
Toekomend jaar sprak het knaapje, o grootvader maar dan zoudt
Ge lang kunnen dood zijn, je bent zo ziek en oud
En de oude man stond te peinzen, en hij dacht het is wel waar
En zijn lange vingeren, streelden het knaapjes krullend haar
Hij nam het zilveren uurwerk, en de zware keten erbij
En lei het in zijn gretige handjes, 't komt nog van je vader zei hij

Daar was een grafje gedolven, de scholieren stonden er rond
En de oude man boog met moeite, nog een knie naar de grond
Het koele morgenwindje, speelden om zijn haren zacht
Het gele kistje zonk neder, arm knaapje wie had dat gedacht
Hij keerde terug naar zijn woning, de oude man weende zo zeer
En lei het zilveren uurwerk, in 't oude schuifken weer

Rozalie Loveling (19 maart 1834- 4mei 1875)

Er zijn duizende verklaringen voor het kwaad
Maar geen een ervan is een excuus voor de daad.

o.b.