Deze namiddag ben ik met onze kleine Emmelie naar het kerkhof geweest om een kaarsje aan te steken bij haar mama Betty.
Ik heb haar verteld dat het morgen een speciale dag is voor mama.
Samen steken we de kaars aan in de lantaarn.
Zegt ze "oma ik vindt het jammer dat ik met mama niet meer kan knuffelen.Ik zet mij op mijn knieen naast haar en zeg"ja ik vind het ook jammer meisje,maar oma is er toch om veel te knuffelen omdat ik mama's mama ben en jij bent er omdat oma mama niet meer kan knuffelen maar wel mama's kindje"
"ik wil wel nog een zoentje geven aan mama"Ik neem de gedenkster met de foto van mama erop waar ze spontaan een zoentje op geeft.
Als ze in de late namiddag naar huis vertrekt met de papa,vertel ik het aan opa, met tranen in zijn ogen kijkt hij me weer aan.
Het zit ons hoog ,heel hoog met veel tranen die niet meer komen.
Met een bang afwachtend hart de dag van morgen afwachtend.
Morgen,eigenlijk vandaag al binnen enkele uren.
Staan we in de rechtbank.
Om het verdict te horen over haar doodrijder.
Emotioneel zullen we weer gekraakt worden om weer weken en maandenlang geestelijk te revalideren.Maar ach wie ziet die innerlijke pijn ,het gebroken zijn.
Achter als deze verhaaltjes schuilt nog meer verdriet dan hier te lezen valt.Wijlen mijn ma zei altijd als muren konden praten dan zou men er versteld van staan wat er allemaal verborgen is, die de buitenwereld nooit ziet of hoort.
Lieve meid van ons we missen jou zo enorm,help ons van hierboven jou kleine prinses te laten opgroeien in een warm nest bij opa en oma waar beschutting, liefde, tederheid altijd te vinden is.

LIEVE DOCHTER BETTY
°220/9/1979 +11/9/2010

Vandaag ben je voor de tweede keer jarig in de hemel.
We hebben je verloren door een dronken autobestuurder die je zomaar weggemaaid heeft op rechte weg.
We hopen dat je gelukkig bent in de hemel met al de mensen die je zijn voorgegaan.
Ons kindje Tinne of Bartje.
Mijn ma.
Nonkel Gilbert en zijn vrouwtje Roos en hun kleinkindje.
Hun schoondochter Sofie en nog zovele familieleden jong in de fleur van hun leven de vele kennissen.
Hopelijk worden we ook weer een beetje gelukkig,want we zijn er gewoon nog niet om terug ten volle te genieten van ons leven van elke dag.Het is nog steeds terug recht krabbelen,onszelf vastpakken en ons voortslepen in het dagelijkse.Want alles moet nog door de mallemolen van het menselijk gerecht waardoor we emotioneel weer zullen fijngemalen worden.
Ook je grootte sterke broer waar je zo naar opkeek mist je enorm.
Je meisje vroeg vandaag "Oma ween jij nog altijd voor mama" toen ik haar vertelde dat jij jarig bent vandaag."Ja kleine meid oma heeft nog verdriet."
Graag zouden we je nog eenmaal terug willen zien ,jou vastpakken en knuffelen ,je een zoen geven.

Dag lieve meid van ons