missing you

Woensdagnacht 2/5/2013

Lieve meid hierboven in de hemel,
Binnen enkel uurtjes staan we weer in de rechtbank.
Het blijft voor ons nog steeds als ongeloofelijk,zo onwerkelijk.
Wie had ooit gedacht.....
Maar wie had ooit kunnen bedenken toen je geboren werdt dat het noodlot zo zou toeslaan tien dagen voor je verjaardag, dat je nooit je tweeendertigste verjaardag zou halen.
Dat je kind zijn moeder zou afgenomen worden.
Wie had ooit kunnen denken dat jouw prinsesje huilend met haar armpjes rond oma's hals zou vragen om mama terug te halen of fluisterend zou vragen oma vertel nog eens van mama.
Wie had ooit kunnen denken dat ons leven zo zou verwoest worden.
Je broers leven zo door elkaar gegooid zou worden.
Dat je nichtjes zouden stampen op de grond van boosheid.
De hel op aarde bestaat.
Gebroken harten letterlijk en figuurlijk,waarvan de scherven nogmaals worden vertrapt in de nasleep van je heengaan,met zwijgende muren om ons heen.
Dit alles door een dronken autobestuurder die zonder lichten ,zonder linker richtingsaanwijzer je zomaar de weg afcoupeerde en je een one-way ticket bezorgde voor de eeuwige reis.En die de durf geeft om in beroep te gaan.

We houden van jou en missen jou meiske.
Emmelie,je prinsesje pa,ma,Tom je broer,Brigitte schoonzus ,Sjoukje en Anouck je tweelingsnichtjes.

*** De zaak is deze ochtend uitgesteld naar de zitting van 27 september 2013 om 9 uur voor de Correctionele Rechtbank te Kortrijk.

Van vrijdagavond is onze kleine meid terug tot zondagnamiddag.

Zaterdag met ééntje van den Twin en ons ander kleinkind naar het toneel geweest de nonnen van Navarone.Genieten van het toneel en ondertussen het gegiechel,gelach,opschrikken, verwondering op die gezichtjes meepikken. Een mooie avond eens zonder tv,pc en andere moderne communicatiemiddelen gewoon volkstoneel moet kunnen.

Zondag knuffeldag met oma.

Maandagmorgen opstaan door belgerinkel,de deurwaarder met een ter kennisgeving dat de doodrijder van ons dochter in beroep gaat.Reden volgens onze raadsman meester L.J. - zijn straf is te zwaar.
Van slaan met een hamer gesproken,ons goed gevoel was meteen ribbedebie.

Woensdag konden we weer lachen met twee meiden die hun zus en nicht mee kregen om het   toneelstuk op te voeren van zaterdag.

Onze drie schatten zijn de lijm voor de stukken bij elkaar te houden van ons letterlijk en figuurlijk gebroken hart.

Toen mijn man op pensioen ging eind januari 2009 was ik ondertussen al bezig met de twee volgende feesten.Ons veertig jarig huwelijk in augustus 2012 en mijn 60 jarig zijn 2013.Zonder het te weten bereidde ik toen ons laatste mooi feest voor, samen met de dochter, zoon, schoondochter en onze kleinkinderen.Tot heden zijn al de dagen overschaduwd met het gemis van onze dochter.Feesten, ach... ze zijn niet meer aan ons besteed en toch gaan we met een sociaal masker op, van hier naar daar.Ten volle genieten het zit er niet meer in,het moment zelf ,ja, maar terug thuis zijn we weer onszelf met ons gebroken leven.Het samen zijn op speciale dagen met het geregel om ons derde kleinkind erbij,mama is dan zo dichtbij.Het gemis,Een zoon die zijn zus even hard mist,twee kleinkinderen die stampen op de grond van boosheid op de stoute meneer,een kleindochter zonder mama die opa vraagt om in het kleine bed te slapen.Die dicht bij oma kruipt in bed met haar Mousty en Flipke en vraagt vertel ne keer van mama,oma.Die in haar slaap met haar voetjes zoekt of ik er nog ben.Die met haar handjes tast naar oma,die zachtjes oma roept om mijn gehum te horen en zeker te zijn dat ik er nog ben.Die in haar slaap  af en toe zachtjes "mama "murmeld.Zachtjes vraagt half slapend ,half wakker "oma,handje"dat ze knijpt om nooit meer los te laten of midden in de nacht zich met een ruk omdraaid en haar armpje rond mijn hals slaat en dichtertrekt om mij nooit meer los te laten.
Ach feesten, ze zijn niet meer aan ons besteed hun luister van luxe,mondain deemsteren weg tegenover de kleine parels,de kleine diamantjes die we dagelijks vinden rondom ons,ze zijn de kleinnoden die ons kracht geven om verder te leven voor onze drie schatten de zoon en zijn vrouw.Die ons gebroken hart de nodige cement geven om niet geheel uiteen tevallen.