8 januari om 0:15

Nieuwjaar mijmering.

Intussen is er reeds een weekje voorbij.

Kerst en nieuw voorbij net als driekoningen.

Het zalige en het gelukkige

Dat kan niemand ons nog geven.

Lege loze woorden, zonder betekenis

Al komen ze uit duizenden monden.

Een plaatsje altijd leeg,

Een gemist persoon,

Tranen en hartepijn

Dan zeggen we …oef

Met verjaardag van opavent begint voor ons het nieuwe jaar.

Wat het brengen zal,

Weet alleen diegene die hierboven in de vriesnacht ons toetwinkelt.

Hopelijk vind een kleine meid de nodige gemoedsrust,

Want niets is zo pijnlijk om te voelen,

Armpjes om je hals die smeken om troost?

Niets is pijnlijker om te zien,

Kinderogen gevuld met tranen,

Niets is zo pijnlijk om te horen,

Een mondje die murmelt

“ik mis mama”

Aan allen een gezond 2015

4 jaar en een maand geleden om 20u18m is er al gemis en verdriet om je eeuwige reis naar de andere wereld.

Opstaan

kijken naar buiten

donkere wolken stille hemeltranen,

om ons verdriet en gemis,

verborgen in ons hart

voor ogen die niet meer kunnen wenen.

woorden gevangen

achter half genezen littekens van ons gebroken hart.

Versteende glimlach op ons gezicht

inwendig murm geslagen

in de boksring van het leven.

Nog 52 dagen voor 9/11.Juist twee maand lieve dochter en dan ben je weer jarige hierboven voor de vijfde keer. Waar zijn die vier jaar naartoe. Jou prinsesje wordt groot al tien wordt ze morgen. Je zou zo trots geweest zijn op haar, maar dat ben je hierboven waarschijnlijk wel he! Ze vroeg om een verjaardagfeestje we hebben het verleden week donderdag gevierd met een uitje en s avonds thuis met ketels water en de tuislang na een warme dag en gevolgd door een bbq met haar twee nichtjes.Je zou er van genoten hebben lieve dochter van hun lachjes en haar parelende lach erboven uit. De dag ervoor mokte ze ook een beetje omdat ze bijna nooit of geen verjaardagkaartjes krijgt .
Vanbinnen draait het en keert het. Nooit ben je weg uit mijn hoofd en nog minder uit ons hart. Wat we ook vertellen tegen jou op je plaatsje of thuis bij jou gedenkplaatsje een antwoordt of goeie tip krijgen we nooit van jou ,maar het lucht wel op. Ons hart volgend om jou poppemie zo goed mogelijk te begeleiden in haar leventje is niet zo gemakkelijk. We zouden haar willen dragen letterlijk en figuurlijk op onze handen alle dagen van ons leven en haar behoeden voor de lasten van deze wereld, maar ze moet erdoor he! Ze heeft haar ukjes ,ze heeft haar snukjes zoals elk kind trouwens en ook haar gedachtengangetje en haar gevoelens dat we onmogelijk kunnen peilen omdat ze haar gevoelens nog niet genoeg kan verwoorden. En als het haar niet gaat en ze ligt op haar bedje meewarig haar lijfje in een foetushouding, Na een poosje ga ik kijken en sta ik ook machteloos en zit naast haar stilletjes haar rug te strelen. Op mijn stille vraag wat er scheelt of wat ze voelt kan ze geen antwoord geven.
Ze zeggen altijd kon ik maar nog één keer ,maar dat zouden we niet meer aankunnen. Jou meid had dat ook al eens gezegd s avonds in bed.Toen opperde ik ,maar papa gaat een probleem hebben zu.Ach, antwoordde ze,dan ga ik met mama alleen in het huis wonen.Je zou zo plots weer voor de deur moeten staan Betty dan zou ik van mijn stokje gaan denk ik en een paar tubes super glue gebruiken om jou hier vast te houden. Ook de gedachte had je niet beter in een rolstoel gezeten dan had je tenminste nog je meid kunnen opvoeden  heeft soms al meerdere keren door ons hoofd gegaan.Met jou wil om er voor te gaan zou het wel gelukt zijn om zo verder te leven.Ach laat maar Betty,alles is maar ons zelf bedriegen, een utopie om te overleven.Dag meid, morgen denken we speciaal aan jou kleintje ergens ver weg op reis.

Lieve meid,

Ik zit hier met een gevoel dat ik niet kan omschrijven.

De lente is weer in het land, veel te vroeg.

De zon brengt ons meer kracht om verder te gaan.

En alles richt zich op nieuw leven.

Onze smart om jou verlies is verdwenen.

Ons verdriet is gestild.

Met een plensbui van tranen af en toe.

alsof het nodig is,

om de harde barst die we rond ons hart hebben opgebouwd

te verzachten om stille tranen toe te laten.

Als er ergens nog een ongekende foto opduikt van bij vrienden

of een gesprek met vrienden.

Hoe raar het ook klinkt.

Het gemis blijft,de lege plaats aan tafel op speciale dagen.

Het gevoel blijft dat je op reis bent .

Ooit eens terug aan de deur staat met fantastische verhalen.

Een brandend kaarsje dag en nacht als een lichtbaken.

Af en toe draait ons hart zich om.

Als jou kind van negen huppelt over de keizeltjes

met een boeket bloemen voor haar mama.

Dartel als een vlinder voorop loopt naar het plaatsje van haar mama.

Met gretige handjes alles helpt mooi te maken.

Het beeld dat zich vastzet in mijn geheugen,

van een kind op het kerkhof

met spontane bereidheid water halen

voor de bloemtjes van mama.

En de steeds weerkomende gedachte,

wie heeft ooit kunnen denken dat ik hier met mijn kleinkind

naar haar mama zou wandel op het pad van grijze kiezel,

Met een kleinkind,haar kind ooit bij haar mama's plaatsje zou staan.

Als jou kind reageert zoals jij.

Als we kijken naar jou kind hoe treffend ze JOU is.

Als ze s avonds geknuffeld in bed haar armpjes rond je hals legt

en het gevoel  van een onverbrekelijke band ontstaat

en zegt "oma k zie je graag,vertel eens van mama."

We missen jou zo lieve dochter,

mama van onze kleine hartedief.

13/3/2014 Mema ,toen je jezelf te groot voelde voor moeke

klik op de foto om te vergroten.