Poezengedicht van Annie MG Smidt

MIJN HELE VERDERE LEVEN WIL IK POEZEN OM ME HEEN,

DAN BEN IK NOOIT ZO HELEMAAL ALLEEN

EN ALS IK 'S AVONDS THUISKOM, AL IS 'T MIDDEN IN DE NACHT,

DAN IS ER ALTIJD IETS DAT OP ME WACHT.

EEN IETS DAT STAAT TE SPINNEN EN DAT WARM IS EN DAT LEEFT.

GEEN MENS TER WERELD KUN JE ZO VOLLEDIG VOOR JE WINNEN,

WANT MENSEN KUNNEN NIET SPINNEN.

DE aarde is en bol.
Met mensen in huizen,
en dieren in een hol.

MET bloemen en bomen,
met mensen die gaan en komen.

Met lucht en water,
met zorgen voor later.

Met een zon en een maan,
met een lach en een traan.

De wereld is een bol...
die ooit zal vergaan!

Als ik de zon zie schijnen ,

die met haar warme stralen,

deze aarde vrolijk koestert.

Opdat er groenten groeien,

om vee en de mensen te spijzen .

Die ons het licht doet genieten.

Om toch verblijd te werken

en vergenoegd te leven.

Dan denk ik met aanbidding:

Hoe groot moet God niet wezen.

Die zon heeft Hij geschapen !!

En dat enkel uit LIEFDE !!

Emoties komen
zorgen gaan
tranen stromen
vuur wakkert aan

Juiste snaren
diep van binnen
niet te verklaren
in woorden en zinnen

Zonder te weten wie ik ben
weet je me te raken
omdat ik jou wel ken
weet je dit gevoel
in me los te maken

Het gebed van de hond

Ho mijn meester,
Kies mij als vriend,
en ik zal van al je vrienden de trouwste zijn.
Geef mij een thuis,
en ik zal de beste bewaker zijn.
Geef mij een naam,
en ik wil nooit nog een andere.
Geef mij een bevel,
en ik zal je gehoorzamen.
Geef mij voedsel,
en je zult nooit ontgoocheld zijn.
Geef mij een liefkozing,
en ik zal gelukkig zijn.
Geef mij uw affectie,
en ik zal je mijn leven geven.