Een Retiese te voet naar Compostela
Op juli startte Eva Van de Velde haar pelgrimstocht te voet vanuit Retie naar Santiago de Compostela. Zij houdt een dagboek bij, dat veel meer is dan een reisverslag. Eva schrijft ook over haar indrukken, haar ontmoetingen met medepelgrims en gastgezinnen, haar emoties... Enorm boeiend en inspirerend om te lezen.
Na ruim twee maanden stappen is zij gearriveerd aan de voet van de Pyreneeën, in het bij Compostelapelgrims welbekende stadje St.-Jean Pied de Port.
U kan Eva's tocht volgen via 'withlovebyeva' op Google. Naar beneden rollen tot het paragraafje 'Volgen'. In het laatste zinnetje daarvan: 'Gewoon deze link openklikken', op 'deze link' klikken. Dan zit je bij de verslagen en fotoreportages van alle wandeldagen.
--------------
Een fragment uit haar dagboek:
DAG 69 ST PALAIS - ST JEAN PIED DE PORT 33 km
Het is zoals wachten op Sinterklaas: tegelijk zenuwachtig en verlangend. Mijn laatste etappe in Frankrijk, tussen mij en de Pyreneeën liggen nog maar 33 kilometers.
De dag begint met een stevige klim in de vroege ochtend. Ik zie de mistbanken tussen de heuvels, de donkere Pyreneeën in de verte, de opkomende zon. Ik hoor de kastanjeblaadjes boven mij ritselen. Ik ben zó blij dat ik besta. Dat ik elke dag opsta met benen die mij willen dragen, dat ik de kracht heb om te genieten. Het is ook een dag om het leven te vieren, want onderweg praat ik met een medepelgrim over zijn symbolische tocht na de dood van zijn vrouw (hij neemt haar credencial mee en laat die overal afstempelen om hem vervolgens in een speciale nis in haar grafzerk te laten bijzetten) en met een vrouw uit het bejaardentehuis over de dood van haar zoon. Leven en dood, alweer. Onderwerpen waar gesprek vaak met een boogje omheen gaat maar waarmee ik me sterk verbonden voel. De oude dame is zo dankbaar om te mogen vertellen dat ze nadien bijna een minuut mijn hand blijft vasthouden.
Op de middag passeer ik een boerderij waar ze thee en cake uitdelen aan de pelgrims. Ik koop er een blokje van hun zelfgemaakte kaas en geniet van mijn lunch met zicht op de bergen. De zenuwen van de ochtend maken plaats voor een ontzettend krachtig gevoel. Aan elke kraan maak ik mijn t-shirt nat, ik maal kilometers onder de brandende zon, ik gá. Die benen die ooit moeite hadden met de afstand van het bed naar de wc, hebben mij dwars door Frankrijk gebracht. Dat meisje dat ooit zo bang was van anderen, werd door zovelen gedragen. Gaandeweg veranderde ik van een passief in een actief werkwoord. Ik word niet (verzorgd/gepijnigd/uitgelachen/bewonderd), ik ben. Zo blij. Zo dankbaar. Zo sterk.
In de kerk van St Jean le Vieux, een laatste pauze op 4 km van St Jean Pied de Port, trek ik mijn schoenen uit. Het voelt licht zonder rugzak. Ik dans. Door het gangpad op mijn sokken.
En dan ben ik er. Twee maanden Frankrijk voor deze middeleeuwse poort: Saint Jean Pied de Port. Overal zie ik glimmend nieuwe rugzakken, maar ik denk dat ik de grootste glimlach draag. .
