De actie van parochie Sint-Martinus,ACW-Retie en CM-Retie, ten voordele van Welzijnszorg, leverde het mooie bedrag op van 566,12 euro.

Aan allen hartelijk dank!

Vele jongens en meisjes van onze parochie bereiden zich voor op hun 1ste Communie of Vormsel. En ook hun ouders worden daarbij betrokken.

Zij allen worden van harte uitgenodigd deel te nemen aan een van de kerstvieringen in de Sint-Martinuskerk, waar zij over enkele maanden de prachtige dag van de 1ste Communie of het Vormsel intens zullen beleven.

BRIEF VAN DE BISSCHOP VOOR KERSTMIS

'Kerstbestand'

Bron: Paul Hermans

Goede vrienden,

De voorbije maanden hoorden we veel over de Eerste Wereldoorlog. Vanaf november 1914 stonden in de Westhoek en vooral in de vlakte van de IJzer twee legermachten tegenover elkaar. Langs weerszijden van het front groeven ze zich in. Vanuit hun loopgraven bespiedden en bestookten ze elkaar, dag na dag. Scherpschutters schoten op al wie bewoog. Wekelijks sneuvelden honderden, soms duizenden soldaten. Ondertussen was de hele streek in een zompig water- en modderlandschap veranderd. Toen werd het Kerstmis 1914. Langs weerszijden van het gruwelijke front waren de meeste soldaten christenen. Het werd hun te veel. Zo konden ze Kerstmis toch niet laten voorbijgaan! Toen speelden zich op tal van plaatsen langs het front onvoorziene taferelen af. Op meerdere plaatsen onderbraken de soldaten spontaan het oorlogsgeweld. Ze begonnen in de stilte van de nacht kerstliederen te zingen. Verscholen in hun loopgraven luisterden ze naar elkaars kerstliederen. Ze wisselden kerstwensen uit met elkaar. Op sommige plaatsen verlieten soldaten hun loopgraven om hun doden uit het niemandsland weg te halen, zonder dat de overkant hen beschoot. In Mesen hoorden Britse soldaten kerstliederen klinken uit de Duitse loopgraven. De soldaten verbroederden met elkaar en wisselden geschenkjes uit. Daags nadien organiseerden ze samen een voetbalwedstrijd. Het zijn de gekende Christmas Truces of kerstbestanden uit de Eerste Wereldoorlog.

Deze kerstbestanden hebben het verdere verloop van de oorlog niet veranderd. De oorlogsmachine was niet meer te stoppen. Toch hebben deze bestanden een spoor van menselijkheid nagelaten. De leugen van de oorlog moest even wijken voor de waarheid van het leven: dat landen en volken tot eenzelfde mensheid behoren, dat vaders dezelfde hoop voor hun kinderen koesteren, dat christenen de voorkeur geven aan een geweldloze oplossing van conflicten, dat niet alle wettige bevelen daarom ook moreel verantwoord zijn, dat de logica van de oorlog geen vrede voortbrengt. Soms overleeft het beste wat mensen kunnen doen op een heel klein stukje grond. Even maar. Op een kleine plek niemandsland. Op Kerstmis namen deze soldaten even hun menselijke waardigheid opnieuw in eigen handen. Meer kon God op kerstdag niet van hen vragen.

Op Kerstmis bidden we om vrede in de wereld. Dit jaar is daar meer dan reden toe. Het voorbije jaar waren de gewapende en moordende conflicten niet weg uit het nieuws: Oekraïne, Syrië, Irak, Israël en de Palestijnse gebieden, Nigeria en de ontvoering van vrouwen en meisjes. In tal van landen is het einde van de conflicten nog niet in zicht. Wat kan Kerstmis dan betekenen? Hopelijk een moment van bezinning op wereldschaal. Hoeveel landen en volken zijn niet verdeeld door fronten die nooit hadden moeten bestaan? Hoeveel vredeskansen gaan niet verloren door gebrek aan goede wil, ondanks de edelmoedige inspanningen van internationale en niet-gouvernementele organisaties? Welke politieke of militaire leider durft uit zijn loopgraaf te komen om de tegenpartij een hand te reiken?

Toch zijn Kerstmis en het kerstbestand er niet enkel voor de anderen. Ze zijn er ook voor jou en voor mij. Wie heeft in zijn leven al niet een paar smalle of brede loopgraven getrokken, om zich te beschermen of om zich te verdedigen? Daarvoor dient Kerstmis: om onze ijzeren logica te verlaten en uit onze loopgraaf te springen, om elkaar recht in de ogen te kijken en een hand te geven. Om in elkaars blik te lezen dat mensen niet voor de strijd maar voor de vrede bestemd zijn. En om in die ontmoeting ook Gods blik te kruisen, zoals Hij met de ogen van Jezus naar ons kijkt, elke dag opnieuw.

Ik wens u een mooi Kerstfeest en een gezegend kerstbestand!

+ Johan Bonny
Bisschop van Antwerpen

Meer dan 300 concertliefhebbers vulden zondagnamiddag de sfeervol verlichte Sint-Martinuskerk voor 'Kerst in duo', een concert verzorgd door '4-tune' o.l.v. Bert Verdonck en het 'Manteliusensemble' (Kuringen) o.l.v. Jos Cuppens. Het orgel werd bespeeld door Veerle Cornelis.

De twee kwaliteitsvolle koren brachten met zwier en kracht, dan weer met ingetogenheid en intimiteit, kerstliederen van hoofdzakelijk Engelse en Amerikaanse componisten uit de 19de en vooral 20ste eeuw. Bert Verdonck zorgde voor een primeur door in 'Fantasia on Christmas carols' van Ralph Vaughan Williams, de baritonsolopartij te vertolken.

Na het concert werd in parochiecentrum De Mantel gezellig nagepraat. Vanwege het Kurings-Hasselts gezelschap waren er ook woorden van waardering op te vangen voor de neogotische schoonheid van de Sint-Martinuskerk en voor de erg geschikte accommodatie van De Mantel. Wat hoe dan ook onze Sint-Martinus-parochiële ijdelheid tot op gematigde hoogte mag strelen.

Kortom, 'Kerst in duo' betekende een ideale voorbereiding op Kerstmis, het geboortefeest van Jezus Christus.

De kerstviering op donderdag 25 december om 10.30 uur wordt opgeluisterd door de Gregorianen. Iedereen van harte welkom!

Op woensdag 24 december is er om 16.30 uur een biechtviering in onze parochiekerk.

Op zondag 21 december gedenkt onze parochie in de mis van 10.30 uur speciaal de overledenen van de maand november:

-AMELIE VERWAEST

-GASTON ROMMENS

-MARIA STEVENS

-FRANS COOLS

De familieleden, vrienden en buren worden hartelijk uitgenodigd.

Na de mis is iedereen welkom in De Mantel voor een gezellige babbel en een kop koffie.

 PAUS FRANCISCUS WERELDWIJD POPULAIR

Bron: SIR

De populariteit van paus Franciscus blijft niet beperkt tot Europa en Latijns-Amerika. Ook elders in de wereld en buiten de katholieke Kerk is hij uitzonderlijk populair. Dat blijkt uit een pas gehouden enquête van het Amerikaanse Bureau voor Godsdienststatistiek Pew in 48 landen in de vijf continenten. Daaruit blijkt dat hij populair is bij 60 procent van de wereldbevolking. Slechts 11 procent staat negatief tegenover de paus.

In Europa heeft 84 procent van de ondervraagden een positieve tot heel positieve houding ten aanzien van de Argentijnse paus. 78% van de inwoners in de VS, 72% in Latijns-Amerika, 44% in Afrika en 41% in Azië staat positief ten aanzien van Franciscus. In Azië en Afrika heeft telkens een 40% geen mening over de paus. Maar dat komt meestal omdat zij daar minder toegang hebben tot de media en omdat de paus er minder bekend is.

Paus Franciscus is het minst populair in het Midden-Oosten waar een vierde van de bevolking negatief staat ten aanzien van de paus. Slechts een kwart heeft er een positieve visie op de kerkleider. Paus Franciscus is per land het populairst in Argentinië (98%), Italië (97%), de Filippijnen en Polen (95%), Duitsland (94%) en Frankrijk, Colombia en de Verenigde Staten (93%)

Heel wat buurtbewoners van de kapel Oude Arendonksebaan brachten zaterdagvoormiddag, 13 december, een mooie kerstversiering aan.

Proficiat!

Tijdens de eucharistievieringen  van zaterdag 13 en zondag 14 december, gebeurt de omhaling ten voordelen van een Welzijnsproject voor 'De Rusthuif', waar ook een aantal Retienaars verblijven.

Onze parochiegemeenschap neemt afscheid van Jeanne Maeriën, weduwe van Petrus Cuypers.

Jeanne Maeriën werd geboren in Retie op 12 augustus 1929 en stierf in Retie op 6 december 2014.

De plechtige uitvaartdienst heeft plaats in de Sint-Martinuskerk, op vrijdag 12 december om 10 uur.

‘Delen maakt gelukkig’

Geloof en gezondheid
--------------------------
---------------------------

In Tertio van 26 november 2014 verscheen een uitgebreid interview met de Hondurese kardinaal Oscar Maradiaga, coördinator van de ‘kroonraad’ van paus Franciscus.

Kardinaal Maradiaga studeerde klinische psychologie en psychotherapie in Innsbruck. De interviewer legde hem voor dat veel westerlingen psychisch lijden en kampen met depressie en burn-out en hij vroeg de kardinaal hoe hij naar de relatie tussen geloof en gezondheid kijkt.

Kardinaal Maradiaga antwoordde het volgende:

‘Een individualistische cultuur maakt dat mensen opgesloten leven in zichzelf en dat veroorzaakt veel psychische problemen. Ze zitten gevangen in hun ego.

Het christelijke mensbeeld erkent het individuele, maar wijst erop dat je pas ten volle persoon wordt in relatie tot anderen, in een gemeenschap. Geloven biedt een tegengif aan dat gekluisterd zijn aan jezelf, omdat het in wezen gaat over gemeenschap vormen, samenkomen met anderen om het leven te delen en te zorgen voor elkaar. En delen met en zorgen voor de ander maken ons gelukkig.

Wat ik uit mijn studies leerde, is dat we vaak onszelf niet kennen. Om te zien wat er in ons huist, hebben we als het ware een blikopener van buitenaf nodig die het deksel van ons blik kan halen. Het is trouwens gezond dat het blik geregeld wordt geopend en niet alles erin wordt opgekropt aan emoties en gevoelens. We hebben dus medemensen nodig die ons helpen en begeleiden.”

Een terechte vraag. Dat zal ook het thema zijn van de bezinning waarmee OKRA, de christelijke beweging van senioren, zijn kerstfeest op 18 december aanvangt.

KAN KERSTMIS VOOR ONS NOG WAT MEER ZIJN DAN HET COMMERCIËLE KERSTGEDOE?

Op de eerste zondag van de advent wordt wereldwijd het startschot gegeven voor het 'Jaar van het Godgewijde Leven', dat op initiatief van paus Franciscus plaatsheeft.

Ook in Vlaanderen is hiervoor uitvoerig aandacht. Vlaanderen telt momenteel nog zo'n 8.000 - 6.170 vrouwelijke en 1.730 mannelijke - religieuzen. 286 orden en congregaties vormen samen de Unie van Religieuzen van Vlaanderen (URV).

Het Vlaamse kloosterlandschap omvat 185 ordes en congregaties van actieve zusters met 5.670 leden, 50 gemeenschappen van contemplatieve zusters met 410 leden, 26 ordes en congregaties van mannelijke religieuzen met 1.145 leden, 14 mannelijke abdijgemeenschappen met 280 leden en 11 broedercongregaties met 305 leden



Broeder Paul Daemen, afkomstig van Retie, is secretaris van de URV. Op de Kerknetsite zegt hij het volgende over het religieuze leven:

"Eeuwenlang waren wij als religieuzen een duidelijk zichtbaar deel van de samenleving. Als biddende gemeenschap in slotkloosters, maar vooral ook als zusters, broeders of paters in het onderwijs, in de zorgsector, in parochiepastoraal en nog zovele andere vormen van kerkelijk en maatschappelijk dienstbetoon.

Vandaag zijn de meesten van ons niet meer in actieve dienst. En toch willen wij er nog graag bijhoren. Daarom zijn wij ook echt blij met dit jaar van het 'aan-God-gewijde' leven. Een jaar lang willen wij de inspiratie van waaruit wij leven, onze zending en ons gemeenschapsleven een bijzondere uitstraling geven.

Meer dan ooit is het ons verlangen om via gebed en getuigenis iets van onszelf door te geven. Alles wat we zijn en hebben is ons door God geschonken. Hij vraagt van ons dat wij dat ook zouden doorgeven. Wij willen graag ons levensverhaal blijven vertellen en op die manier het licht van Jezus blijven uitstralen in de wereld rondom ons.

Als persoon en als gemeenschap kijken wij vol vertrouwen naar de toekomst en bidden wij, dat ons leven en onze zending, gebaseerd op de boodschap van Jezus, in welke vorm dan ook mag verdergaan."

BRIEF VAN DE BISSCHOP VOOR DE ADVENT

‘Verloren schaapje spelen’

Bron: Paul Hermans

In het voorjaar bezocht ik een kleuterschool. Voor mijn bezoek hadden de drie klassen samen een rollenspel gemaakt. Ze speelden de gelijkenis van het verloren schaapje (Lc. 15, 3-7). Twee juffen en een tiental kleuters kropen op handen en voeten over de vloer, verkleed in schaap. Ze hadden een echte schapenvacht of een witte doek op de rug. Een juf was de herder: ze had een zware mantel over de schouder en een stok in de hand. Een andere juf was het verloren schaapje, dat eerst verdwaald raakte en dat de herder daarna vriendelijk naar de stal terugbracht. Ik zat geboeid en ontroerd te kijken. Toen de eerste ploeg de gelijkenis gespeeld had, vroeg de juf een nieuwe groep kinderen om schaapje te spelen. „En wie wil het verloren schaapje zijn?” Alle vingers gingen tegelijk de lucht in: „Ik, ik, ik, juf!” De kleuters duwden en trokken om toch maar het verloren schaapje te mogen zijn! Toen dacht ik: hoeveel vingers zullen nog de lucht ingaan, wanneer jullie dertig of vijftig jaar ouder zijn? Wie van jullie zal dan het ‘verloren schaapje’ zijn, niet in een rollenspel maar in het echte leven?

In het echte leven steekt niemand de vinger op om het ‘verloren schaap’ te mogen zijn. Trouwens, het ‘verloren schaap’ zie je niet lopen, het zit verdoken in de zelfkant van de samenleving of van het dorp. Wie echt gekwetst is, verlaten of kansarm, loopt daarmee niet te koop. ‘Verloren schapen’ beschikken in het echte leven over een taai overlevingsvermogen. Ze kunnen het lang uithouden in hun eenzaamheid. Je moet hen letterlijk gaan zoeken, zoals de herder uit het Evangelie. En dat kan een hele tijd duren. In de adventstijd vraagt de liturgie aandacht voor de kleine en vergeten mens in onze buurt. Dat vraagt inderdaad enig zoekwerk. Je kunt immers in onze steden of dorpen best leven zonder een ‘verloren schaap’ tegen te komen. De voorbereiding op Kerstmis begint met dat soort zoekwerk. Wie zoekt mee?

Dat zoekwerk komt uit het hart van het Evangelie. Op zekere dag zegde Jezus van zichzelf dat „de Mensenzoon gekomen is om te zoeken en te redden wat verloren is” (Lc. 19,10). En als Hij spreekt over de herder die het verloren schaap vol blijdschap op de schouders neemt (Lc. 15,5), heeft Hij het over zichzelf. Kerstmis zou nooit hebben plaatsgevonden, indien God niet op zoek was naar het ‘verloren schaap’. Jezus zou niet geboren zijn in een stal, indien Hij niet op zoek was naar mensen aan de onderkant van de samenleving. Advent komt van het Latijnse werkwoord advenit: „Hij is op komst!” Wat voor God evenveel betekent als „Hij is op zoek”. Mag Hij ook mij komen vinden, in mijn gezellig hoekje of in mijn bange schuiloord?

Bij een echte kerststal horen minstens twee schapen uit de kudde van het kerstverhaal (Lc. 2, 6-14). Ze staan er niet verloren. Het zijn de eerste schapen van de kudde die Jezus als goede herder rond zich verzamelt. Ze hebben de warme stal gevonden waarin Hij hen opwacht. Hoeveel mensen zouden in deze weken niet even halt houden bij een kerststal, met het heimwee van een ‘verloren schaapje’ dat er weer mag bijstaan en toezien? Zomaar, omdat rond de kerststal verloren of gebroken eindjes weer even bij elkaar komen.

Ik wens u een goede advent: „Hij is op zoek!” Niet gespeeld, maar in het echt.

+ Johan Bonny
Bisschop van Antwerpen

Alle vormelingen en hun ouders worden op zondag 29 november verwacht in de Mantel om 9 uur en in de viering om 10.30 uur. Het thema van de viering is: inzet en dienstbaarheid. Van harte welkom!

Op zondag 18 januari 2015 heeft om 15 uur het traditionele nieuwjaarsconcert van het Dekenaat Kempen plaats in de Warande in Turnhout.

Het symfonieorkest De Lier, o.l.v. Rik Ghesquière, met Karin Vermeiren, sopraan, en Willem Van den Heyden, tenor, vertolkt werk van Strauss, Rossini, Lehàr, Puccini.

Kaarten aan de balie van de Warande, 014 41 69 91. Toegangsprijs: 20 euro.

Elke week zijn er een heleboel mensen bezig met het klaar maken van het parochieblad. Ook in onze federatie is dat een flinke groep: mensen die in elke parochie het overzicht van de liturgische diensten opstellen en de nieuwsberichten bundelen, anderen zorgen voor de abonnementen, en weer anderen voor de administratie en de financiën.

Het werd hoog tijd om al deze personen eens samen te brengen en te bedanken voor hun jarenlange vrijwillige inzet!   Jammer genoeg konden drie mensen er niet bij zijn: Yvonne Blockx en Jeanne Vandeweyer van Dessel, en Fernand Ooms van Schoonbroek. Ook aan hen: hartelijk dank!

Bovendien was er een fakkeloverdracht. Suzanne Staes die meer dan 11 jaar lang elke week de algemene redactie deed (het samenstellen van het geheel van alle parochies) gaf haar opdracht door aan Maria Slegers. Aan Suzanne: dank voor alles! Aan Maria: welkom en veel vreugde en geduld in je nieuwe taak! Aan heel de ploeg: we gaan op volle kracht door!

Beste lezer van het parochieblad: we hopen dat u tevreden bent over ons werk en dat u trouw blijft aan 'uw parochieblad'!

Pater Nicolaas

De GekkieBekkies zongen tijdens de gezinsviering van 9 november vol overgave o.a. volgend openingslied:

Kom laat ons vieren

Als een rustpunt in de drukte, als een bron in de woestijn,
als een halte langs de snelweg, dat kan deze viering zijn:
even alles laten rusten, op een afstand van 't gewoel,
en je evenwicht hervinden, je terug richten op jouw doel.

Refr.: Kom laat ons vieren! Wij willen één gemeenschap zijn.
         Kom laat ons vieren! God wil hier in ons midden zijn.

Als een wegwijzer bij twijfel, een kompas dat richting toont,
als een antwoord op je vragen, ja zo klinkt hier Jezus' Woord:
't is een rots om op te bouwen, 't is het been om op te staan,
't is niet iets maar het is iemand, en Die roept je om te gaan.

Als een 'stop' om bij te tanken, als een redder in de nood,
als een frisse energiedrank, zo breekt Jezus hier het Brood:
't Is de kracht om van te leven, de bezieling die ons drijft:
Jezus legt in ons zijn Liefde, die voor altijd in ons blijft.

--------------------------

Zing je graag mee ? Bezoek de website www.gekkiebekkies.be.