Misintenties zondag

Morgen, zaterdag 21 december, 16.30 uur, heeft de gedachtenisviering voor Magda Deraedt plaats.

Familieleden, vrienden en buren worden van harte uitgenodigd aan deze gedachtenisviering deel te nemen.

Het kleine meisje Hoop

Hoop is als een klein meisje tussen twee grote zussen, Geloof en Liefde.  De grote zussen staan te kijken op een hopeloos verwoeste stad.  Ze lijken aan de grond genageld. Zus Geloof weet niet in wie ze nog kan of mag geloven. Zus Liefde bespeurt geen spoor van levende liefde meer.  Zij staan er alleen voor, achtergebleven met hun kleine zusje.  Niets of niemand wuift hen nog toe.   Er zijn geen ogen meer om in te kijken.  Waarom nog verder gaan?  Naar wie nog gaan?  Geloof en Liefde weten het niet meer.  Ze laten de armen zakken.  Alleen de zon speelt nog door hun verwarde haren.

Het kleine meisje Hoop is niet groter of sterker dan een pop.  Ze heeft de hand van haar verstomde zussen even gelost en zich omgedraaid.  Ze kijkt weg van de puinhoop.  Recht in haar schoenen, zoals haar zussen. Zij heeft een gezichtje. Met twee zwarte ogen kijkt ze voor zich uit. Alleen met haar krijg je oogcontact. En je weet het even niet. Is Hoop nog minder dan een kind, niet meer dan een pop?  Is Hoop dan slechts een speeltje voor onschuldige kinderen? Moeten dan twee kinderen -zelf nog kleine meisjes- hun zusje Hoop redden uit de puinhoop van deze wereld?  Waar zijn de volwassenen gebleven?  

“Hoop is een klein meisje van helemaal niets, nog vorig jaar op Kerstmis geboren” dicht de Fransman Charles Péguy in Het kleine meisje Hoop.  Binnen enkele dagen is het weer Kerstmis. De geboortedag van het kleine meisje Hoop.  Meer dan deze foto heb ik niet nodig om de geboorte van Jezus te zien.  Jozef en Maria:  Geloof en Liefde bij elkaar.  Ze zijn gaan schuilen in de velden.  En Jezus: hun kleine Hoop.  Geen klein meisje, maar een kleine jongen.  Even weerloos als een poppetje.  Goed voor kinderspel, zullen velen zeggen.  Alleen: hij ademt en beweegt. Hij zoekt oogcontact. Daarom heeft hij zich omgedraaid, naar ons toe. Dat is Kerstmis: de Hoop weer in de ogen mogen kijken.

Waar ligt Bethlehem?  Met wat berekening en goede raad vonden de drie wijzen uit het oosten de juiste weg naar de geboorteplek van Jezus.  En ze volgden een ster.  Zo moeilijk kan het dus niet zijn om Bethlehem te vinden!   Kijk naar de foto.  Waar het kleine zusje Hoop je aankijkt, daar wordt Jezus vandaag geboren.  En neen, meestal vind je Hoop niet op leuke plekken.  Hoop groeit vaak tussen puinhopen en ruïnes.  “Ze houdt van wat nog niet is en wat zal zijn in de toekomst van de tijd en van de eeuwigheid’” schrijft Péguy.   

Dat is mijn kerstwens voor jou: dat je in ogen van Jezus even het kleine meisje Hoop in de ogen mag kijken.  Zalig Kerstfeest!

+ Johan Bonny
Bisschop van Antwerpen

Het Vredeslicht of Licht van Bethlehem verspreidt zich ook dit jaar als een lopend vuurtje in ons bisdom.  In 1986 werd het 'Vredeslicht' voor het eerst door een kind uit Wenen aangestoken in de Geboortekerk van Jezus Christus in Bethlehem, Palestina, om dan via Tel Aviv per vliegtuig te worden over gevlogen naar Oostenrijk zonder dat het vuur werd gedoofd. De symbolische actie werd meteen een groot succes en kreeg snel navolging in de VS, Mexico, Argentinië, Zuid-Afrika en Japan. In 1996 werd het dan door scouts uit de Oostkantons voor het eerst naar ons land overgebracht en is sindsdien een jaarlijkse traditie als symbool van hoop en vrede geworden.Via allerlei organisaties en bewegingen, waaronder Scouts en Gidsen, wordt het Licht er doorgegeven: één kleine kaars wordt zo een oceaan van licht. Ook in ons land wordt het Licht al enkele jaren gehaald en verspreid. 

In bisdom Antwerpen willen we voor het vierde jaar op rij ook het Licht van Bethlehem brandend houden vanaf 10 december.

Dat doen we ook vanaf dit weekend in de Sint-Martinuskerk.

U vindt het Licht van Bethlehem links op de trappen van het altaar.

Iedereen kan een noveenkaars aansteken aan het Licht van Bethlehem en ze thuis opnieuw ontsteken.

Het gaat over vreugde en over engagement in de lezingen van de derde adventszondag. De profeet Sefanja jubelt het uit van vreugde want God doet het kwaad teniet en zegt ons dat we niet bang hoeven te zijn, Hij laat ons niet alleen. Johannes de Doper verkondigt het goede nieuws van de komende Messias, Gods bevrijder voor deze wereld. De mensen geloven in de komst van Gods Rijk maar ze beseffen dat het niet komt zonder hun toedoen. Daarom vragen ze aan Johannes de Doper: ‘Wat moeten we doen?’