Op de eerste zondag van de advent wordt wereldwijd het startschot gegeven voor het 'Jaar van het Godgewijde Leven', dat op initiatief van paus Franciscus plaatsheeft.

Ook in Vlaanderen is hiervoor uitvoerig aandacht. Vlaanderen telt momenteel nog zo'n 8.000 - 6.170 vrouwelijke en 1.730 mannelijke - religieuzen. 286 orden en congregaties vormen samen de Unie van Religieuzen van Vlaanderen (URV).

Het Vlaamse kloosterlandschap omvat 185 ordes en congregaties van actieve zusters met 5.670 leden, 50 gemeenschappen van contemplatieve zusters met 410 leden, 26 ordes en congregaties van mannelijke religieuzen met 1.145 leden, 14 mannelijke abdijgemeenschappen met 280 leden en 11 broedercongregaties met 305 leden



Broeder Paul Daemen, afkomstig van Retie, is secretaris van de URV. Op de Kerknetsite zegt hij het volgende over het religieuze leven:

"Eeuwenlang waren wij als religieuzen een duidelijk zichtbaar deel van de samenleving. Als biddende gemeenschap in slotkloosters, maar vooral ook als zusters, broeders of paters in het onderwijs, in de zorgsector, in parochiepastoraal en nog zovele andere vormen van kerkelijk en maatschappelijk dienstbetoon.

Vandaag zijn de meesten van ons niet meer in actieve dienst. En toch willen wij er nog graag bijhoren. Daarom zijn wij ook echt blij met dit jaar van het 'aan-God-gewijde' leven. Een jaar lang willen wij de inspiratie van waaruit wij leven, onze zending en ons gemeenschapsleven een bijzondere uitstraling geven.

Meer dan ooit is het ons verlangen om via gebed en getuigenis iets van onszelf door te geven. Alles wat we zijn en hebben is ons door God geschonken. Hij vraagt van ons dat wij dat ook zouden doorgeven. Wij willen graag ons levensverhaal blijven vertellen en op die manier het licht van Jezus blijven uitstralen in de wereld rondom ons.

Als persoon en als gemeenschap kijken wij vol vertrouwen naar de toekomst en bidden wij, dat ons leven en onze zending, gebaseerd op de boodschap van Jezus, in welke vorm dan ook mag verdergaan."

BRIEF VAN DE BISSCHOP VOOR DE ADVENT

‘Verloren schaapje spelen’

Bron: Paul Hermans

In het voorjaar bezocht ik een kleuterschool. Voor mijn bezoek hadden de drie klassen samen een rollenspel gemaakt. Ze speelden de gelijkenis van het verloren schaapje (Lc. 15, 3-7). Twee juffen en een tiental kleuters kropen op handen en voeten over de vloer, verkleed in schaap. Ze hadden een echte schapenvacht of een witte doek op de rug. Een juf was de herder: ze had een zware mantel over de schouder en een stok in de hand. Een andere juf was het verloren schaapje, dat eerst verdwaald raakte en dat de herder daarna vriendelijk naar de stal terugbracht. Ik zat geboeid en ontroerd te kijken. Toen de eerste ploeg de gelijkenis gespeeld had, vroeg de juf een nieuwe groep kinderen om schaapje te spelen. „En wie wil het verloren schaapje zijn?” Alle vingers gingen tegelijk de lucht in: „Ik, ik, ik, juf!” De kleuters duwden en trokken om toch maar het verloren schaapje te mogen zijn! Toen dacht ik: hoeveel vingers zullen nog de lucht ingaan, wanneer jullie dertig of vijftig jaar ouder zijn? Wie van jullie zal dan het ‘verloren schaapje’ zijn, niet in een rollenspel maar in het echte leven?

In het echte leven steekt niemand de vinger op om het ‘verloren schaap’ te mogen zijn. Trouwens, het ‘verloren schaap’ zie je niet lopen, het zit verdoken in de zelfkant van de samenleving of van het dorp. Wie echt gekwetst is, verlaten of kansarm, loopt daarmee niet te koop. ‘Verloren schapen’ beschikken in het echte leven over een taai overlevingsvermogen. Ze kunnen het lang uithouden in hun eenzaamheid. Je moet hen letterlijk gaan zoeken, zoals de herder uit het Evangelie. En dat kan een hele tijd duren. In de adventstijd vraagt de liturgie aandacht voor de kleine en vergeten mens in onze buurt. Dat vraagt inderdaad enig zoekwerk. Je kunt immers in onze steden of dorpen best leven zonder een ‘verloren schaap’ tegen te komen. De voorbereiding op Kerstmis begint met dat soort zoekwerk. Wie zoekt mee?

Dat zoekwerk komt uit het hart van het Evangelie. Op zekere dag zegde Jezus van zichzelf dat „de Mensenzoon gekomen is om te zoeken en te redden wat verloren is” (Lc. 19,10). En als Hij spreekt over de herder die het verloren schaap vol blijdschap op de schouders neemt (Lc. 15,5), heeft Hij het over zichzelf. Kerstmis zou nooit hebben plaatsgevonden, indien God niet op zoek was naar het ‘verloren schaap’. Jezus zou niet geboren zijn in een stal, indien Hij niet op zoek was naar mensen aan de onderkant van de samenleving. Advent komt van het Latijnse werkwoord advenit: „Hij is op komst!” Wat voor God evenveel betekent als „Hij is op zoek”. Mag Hij ook mij komen vinden, in mijn gezellig hoekje of in mijn bange schuiloord?

Bij een echte kerststal horen minstens twee schapen uit de kudde van het kerstverhaal (Lc. 2, 6-14). Ze staan er niet verloren. Het zijn de eerste schapen van de kudde die Jezus als goede herder rond zich verzamelt. Ze hebben de warme stal gevonden waarin Hij hen opwacht. Hoeveel mensen zouden in deze weken niet even halt houden bij een kerststal, met het heimwee van een ‘verloren schaapje’ dat er weer mag bijstaan en toezien? Zomaar, omdat rond de kerststal verloren of gebroken eindjes weer even bij elkaar komen.

Ik wens u een goede advent: „Hij is op zoek!” Niet gespeeld, maar in het echt.

+ Johan Bonny
Bisschop van Antwerpen

Alle vormelingen en hun ouders worden op zondag 29 november verwacht in de Mantel om 9 uur en in de viering om 10.30 uur. Het thema van de viering is: inzet en dienstbaarheid. Van harte welkom!

Op zondag 18 januari 2015 heeft om 15 uur het traditionele nieuwjaarsconcert van het Dekenaat Kempen plaats in de Warande in Turnhout.

Het symfonieorkest De Lier, o.l.v. Rik Ghesquière, met Karin Vermeiren, sopraan, en Willem Van den Heyden, tenor, vertolkt werk van Strauss, Rossini, Lehàr, Puccini.

Kaarten aan de balie van de Warande, 014 41 69 91. Toegangsprijs: 20 euro.