Op weg naar Pasen met fakkels
Alle leeftijden en alle parochies waren vertegenwoordigd op de allereerste fakkeltocht die de pastorale eenheid H. Augustinus inrichtte. Er waren zo’n 40 enthousiaste stappers. We verzamelden in de kerk van Dessel voor een bezinnend verhaal over De 7 gezichten van Pasen: Jezus wordt geboren, de twaalfjarige Jezus in de tempel, Jezus wordt gedoopt in de rivier de Jordaan, Jezus trekt zich terug in de woestijn om na te denken, Jezus raakt een blinde man aan, Jezus breekt en deelt het brood, Jezus sterft aan het kruis, en toch is hij nog steeds bij ons.
Nadien staken we vol verwachting de fakkels aan, en leidde Pol ons veilig door de donkere straten van Dessel voor een tocht van zo’n 3 km. We kregen drie vraagjes mee om onderweg over te praten: Wat vond je het mooiste aan het verhaal over de 7 gezichten van Pasen? Wat was voor jou het belangrijkste in het verhaal? Waar in het verhaal ging het over jou?
In een Chirolokaal konden we uitrusten en iets drinken. We werden er warm onthaald door Christa en Werner.
Het laatste deel van de tocht legden we in stilte af. Dat lukte goed, zelfs bij de volwassenen. Het was rustgevend en deugddoend. Terug in de kerk, sloten we af met een bezinning. Met Maria en Bert als voorzangers, zong iedereen goed mee. We laten jullie nog meegenieten van een stukje van de slottekst:
Onze weg naar Pasen is een weg van broederlijke zorg, opdat niemand achterblijft, een weg van kwetsbare liefde en van zachte moed om te zorgen en te waken, een weg van herstellen wat krom gegroeid is, tot de minste een plaats krijgt en de vreemdeling thuiskomt. Geen andere weg te gaan naar Pasen dan die van het laatste maal. Delen, broederlijk en vrijgevig niet slechts de kruimels maar het gehele brood tot er geen ander brood door onze handen gaat dan het gedeelde. Vasten is een tijd van wachten: gelovig, geduldig, de stilte doorstaan tot God weer het woord krijgt. De droeve nacht de stilste klacht lief licht gedoofd in ogen en toch … Op een dag is het waar: Hemel en aarde door niets of niemand te scheiden. En mensen als deze overal opgestaan. Leven met sterven verbinden. Kracht ondervinden, al doende, weer ademen, diep en bevrijd. Wie zo zijn weg durft gaan, ontgroeit de angst en in zijn ziel is reeds het zaad gezaaid dat altijd zal overleven.
Dank aan alle helpers! Jullie deden het schitterend. Dank aan alle deelnemers, van jong tot oud. We hopen dat jullie ervan hebben genoten.
Caroline Decanniere
