Het heilig jaar loopt ten einde. Als ‘pelgrims van hoop’ hebben wij een van de jubelkerken kunnen bezoeken en sommigen zijn zelfs door de heilige deur in Rome kunnen gaan. Het was ook een gelegenheid om meer bijzondere momenten van verzoening te beleven of concrete tekenen van hoop te stellen, vooral door solidair te zijn met de meest kwetsbaren.  

Toch zijn er, wanneer wij naar onze wereld van het voorbije jaar kijken, heel wat redenen om de moed te verliezen. Oorlogen treffen de volkeren nog altijd even hard. Het geweld dat door de drugskartels wordt veroorzaakt, bereikt intussen ook onze steden. En voor armoede of onderdrukking slaan nog altijd talloze mannen, vrouwen en kinderen op de vlucht, vaak in onmenselijke omstandigheden. Zoveel levens, vooral de meest kwetsbare, worden vandaag vertrappeld.  

De evolutie van het klimaat en van ons leefmilieu stemt evenmin gerust. De COP30 is zojuist in het Amazonegebied afgesloten, maar de resultaten zijn bijzonder mager. Er heerst nog steeds grote terughoudendheid om krachtige maatregelen te nemen die nodig zijn om de toekomst van ons gemeenschappelijke huis, de aarde, te verzekeren.  

De hoop is niet dood. Integendeel, dit jaar heeft ons opnieuw doen ontdekken hoe kostbaar die gave is. Want de hoop wordt ons geschonken; wat ook onze vreugden of verdriet, onze successen of mislukkingen mogen zijn. Hoop is allereerst God die in Jezus de beloften vervult die door de profeten zijn aangekondigd. Hij heeft ze vervuld, vooral aan het kruis, op het moment dat het kwaad en de dood definitief de overhand leken te krijgen. Maar uit het kruis ontspringen de verrijzenis, de vrede, de verzoening, de vergeving en het heil. De eerste die de gave van de paashoop heeft ontvangen, had trouwens weinig verdiensten voor te leggen. Hij was een misdadiger: de goede moordenaar uit het Evangelie. Zich ten volle bewust van zijn fouten en zijn zonden, die tot zijn kruisiging hadden geleid, stelt hij toch zijn geloof en zijn hoop op Jezus: ‘Heer, denk aan mij wanneer Gij in uw Koninkrijk gekomen zijt!’ En hij wordt verhoord.  

Wij zijn de adventstijd binnengegaan, bij uitstek de tijd van de hoop. Want zoals Paulus het uitdrukte op de eerste zondag van de advent: ‘Ons heil is dichterbij dan toen wij tot het geloof kwamen.’ Ja, elk jaar wekt de adventstijd in ons opnieuw ons geloof in de vervulling van Gods beloften in Jezus Christus, en onze hoop. Want ondanks alle misleidende schijn worden heil en vrede ons geschonken door de nederige en verborgen geboorte van een klein kind, neergelegd in een kribbe in de kerstnacht.  

Ik wens u een hoopvolle adventstijd.  

+ Luc Terlinden Aartsbisschop van Mechelen-Brussel