Met haar ontwapenende glimlach en heldere stem huppelde ze zo naar de finale en naar winst. Na haar prestatie in The Voice Kids stonden Sikudhani Mbugua (14) heel wat mooie opdrachten te wachten, zoals een optreden op het kinderfestival Pennenzakkenrock. Ook op Hope Happening, het jongerenfestival tijdens het pausbezoek, stond ze op de affiche, maar door ziekte moest ze daar forfait geven. Behalve concerten vierde het meisje dit voorjaar nog een ander feestje: het grote feest namelijk van haar vormsel. Het voorbije schooljaar was een scharniermoment voor deze tiener met grote dromen.

Alles begon op een doordeweekse dag, toen Sikudhani’s ouders het wedstrijdformulier van The Voice Kids onder ogen kregen. Mama Heidi en papa Moses vroegen hun dochter of ze er nog steeds zin in had, waarop ze onmiddellijk een filmpje opnamen en instuurden. Enkele weken later kreeg ze bericht dat ze mocht komen kennismaken. ‘Ik dacht meteen aan het liedje Opportunity uit de musical Annie. En dat vonden de coaches ook een goede keuze voor de blinde auditie.’

Vanaf daar is het brede publiek mee: Sikudhani blies moeiteloos de hele zaal omver. Ze was nochtans erg zenuwachtig vooraf, zo vertelt ze. ‘Mijn micro viel bijna uit mijn handen van het trillen. Ik ben een stresskip, maar aan mijn stem is dat gelukkig niet te horen.’ Daar heeft het jarenlange zingen in de kerk van Retie waarschijnlijk iets mee te maken. Ook toen het kinderkoor ermee stopte, bleef dirigent Bert Verdonck een beroep op haar doen. ‘Hij heeft haar tijdens het traject van The Voice ook enorm goed begeleid’, zegt een dankbare Heidi.

De ervaring heeft het leven van het meisje danig veranderd. ‘In elke winkel word ik achtervolgd’, lacht Sikudhani. ‘Ik ben nu die van The Voice.’ Ook in haar nieuwe school is ze al een vedette. Met haar natuurlijke glimlach verovert ze zo goed als alle harten. ‘Ik ben een enthousiast meisje. Soms een beetje té, denk ik. Dan moet ik mezelf intomen om terug focus te vinden. Ik ben ook best wel graag eens alleen bezig met een boek.’

Vormsel

Grote broer Luca en kleine broer Daudi komen bij ons aan tafel zitten. En of ze fier zijn op hun zus. ‘Alleen als ze midden in de nacht begint te zingen, vind ik het wel vervelend’, biecht Luca eerlijk op. Midden in de nacht? Dat doet ze blijkbaar al van in de wieg.

Vorige lente deden de drie samen hun vormsel. Het was een vreugdevolle ervaring. Met papa en mama werd er thuis ook geregeld gebeden. De voorbereiding werd op die manier intens beleefd. Maanden later draagt Sikudhani haar kruisje nog elke dag boven of onder haar kleding. Het is een houten kruisje met een uitgespaard midden in de vorm van het lichaam van de gekruisigde. Of zeg liever: de verrezene. ‘Mooi, hé?’, zegt ze zonder reactie af te wachten.

Het meisje raakte zo geboeid door de catechese, dat ze aan een persoonlijke Bijbelstudie begon. In een schriftje maakt ze aantekeningen bij het lezen van de Schrift. Ze schreef de hele inhoudstafel over en zet kruisjes of markeringen bij de hoofdstukken die ze al gelezen heeft of waar een of andere herinnering aan vasthangt. Trots toont ze haar nieuwste aanwinst.

Als een blok viel ze in een online shop voor een bijbel met roze kaft. En alsof hij nog niet roze genoeg was, plakte ze bij het begin van elk nieuw onderdeel een even roze labeltje. Zo kan ze makkelijk een gezochte bladzijde terugvinden.

‘God begrijpt mij als niemand anders’, zegt ze. ‘Ik heb eens gelezen: Alles is betekenisloos.’ Inderdaad, we herkennen een vers uit het boek Prediker. ‘Dat kan intimiderend klinken, maar het is tegelijk een boodschap van ‘laat het los, geniet’. Als ik me te veel zorgen begin te maken, denk ik aan God. Of als ik te veel stress heb voor een optreden. Alles is relatief, maar bij Hem kan ik altijd terecht. Hij zal me nooit teleurstellen, zelfs niet als ik mezelf teleurstel.’

En of volwassenen veel te leren hebben van jonge mensen.

(Otheo)