“Hoopvol onderweg” was het thema van het pausbezoek, maar eveneens een mooie aanzet tot de missiemaand. Hoe ziet u dat?

Hoop is een gave van God, een genade, maar ook een verantwoordelijkheid. Hoop geeft ons ook de kracht om verder te gaan op onze weg van broederlijkheid, met de mensen en dit zelfs in moeilijke tijden, nu er zoveel oorlogen aan de gang zijn, nu er zoveel armoede heerst en eenzaamheid is en ook geweld oplaait,… 

Hoop vraagt van ons ook nederigheid. We moeten aanvaarden dat we niet altijd de kracht hebben alles zelf op te lossen. We staan voor vele uitdagingen en soms hebben we daarbij een gevoel van onmacht. Juist op die momenten zouden we ons moeten openstellen voor deze genade. Dankzij de hoop kan ik verder, ook met mijn engagement, met mijn concrete inzet in deze wereld: bij familie, in mijn werk, in mijn omgeving… Dat is belangrijk in deze missiemaand, ondanks alle moeilijkheden en obstakels, om de kracht van de hoop te benadrukken. 

Hoop geeft ons telkens weer nieuwe kracht om verder te gaan. Oorlog en geweld zijn niet het einde. We hebben een Blijde Boodschap te verkondigen: iedereen is door God bemind. Voor ons christenen is Jezus onze vrede, onze verzoening. Voor mij is dat cruciaal op mijn levensweg.

Wat betekent de missiemaand voor u?

Mijn missie beleef ik niet enkel in oktober, maar heel mijn leven. Hoe word ik concreet missionaris? Zeker door het gebed, maar ook door het geven van materiële steun en door concrete inzet in mijn buurt voor de meest kwetsbare mensen. Die inzet begint hier bij ons, en strekt zich uit over de hele wereld, heel concreet ook door dialoog tussen de volken op gang te brengen. Dat is voor mij missie.

De missiemaand is elk jaar opnieuw een oproep om onze zending terug te vinden. De Heer roept ons en zendt ons. Het evangelie verkondigen, gebeurt niet alleen met woorden, maar zeker ook met daden, daden van barmhartigheid en zorg voor gerechtigheid. Dat is ook in onze Kerk belangrijk. We worden een nederige Kerk aan, in het bijzonder in ons land. Door onze manier van getuigen kunnen we meer gerechtigheid creëren tussen de mensen, tussen de volken.

Dit jaar is het thema van de missiemaand “Ga en nodig iedereen uit voor het trouwfeest”. Hoe inspireert het thema u?

Ik hou van het beeld van een uitnodiging. Evangelisatie is geen proselitisme. Paus Benedictus XVI zei dat wij door onze uitstraling en onze houding evangeliseren. 'Kom en zie' uit het Johannesevangelie verwijst er naar. Het is een uitnodiging met groot respect voor de vrijheid van iedereen, voor het geweten van mijn naasten. Maar hoe?

Door mijn eigen overtuiging, geloof en vertrouwen in God en in Jezus, mag ik aan iemand zeggen 'Kom en zie. Ik nodig je uit.' Zonder oordeel, zonder vooroordeel. Een uitnodiging voor een bruiloftsfeest is ook een verantwoordelijkheid voor ons en onze geloofsgemeenschap. Het begint met een goed onthaal, het tonen van solidariteit, verzorgde liturgie, het tonen van onze broederschap, onze verbondenheid in het dagelijkse leven. 
 

Missio is reeds lang actief in België. Wat zijn uw verwachtingen, persoonlijk, maar ook als bisschop en als voorzitter van onze bisschopsconferentie?

Ons bewust te maken van die dimensie van de missie voor vandaag in een wereldkerk, dat is een belangrijke opdracht van Missio – de Pauselijke Missiewerken. Er schuilt misschien een gevaar in, dat met de vermindering van het aantal gelovigen, van het aantal geloofsgemeenschappen, dat deze gemeenschappen op zichzelf terug plooien, en niet meer naar de wereldkerk kijken. Het is een aandachtspunt. Onze katholiciteit wordt voor mij een uitwisseling tussen onze lokale kerk en de wereldkerk. Die verbondenheid en solidariteit tussen de lokale Kerken, waar ook ter wereld zijn zeer belangrijk. Dat is katholiek zijn, dat wil zeggen universeel zijn. (…) Missio kan hier zeker een grote rol spelen.

Interview door Missio: Théogène Havugimana & Tom Heylen

Heilige Vader,

Als pelgrim van hoop bezocht u drie dagen ons land dat u omschreef als een kruispunt in het hart van Europa. Uw bezoek bracht een verscheidenheid van christenen - een rijkdom van onze lokale Kerk – met enthousiasme samen in de vreugde van het Evangelie.

Ontmoetingen met onder andere de autoriteiten van ons land, de universiteiten van Leuven en Louvain, de pastorale medewerkers in de Kerk in België, slachtoffers van misbruik, vluchtelingen en daklozen, senioren en de bijna 6.000 jonge christenen op het festival van Hope Happening.

Telkens weer was u de goede herder in ons midden: om te luisteren - zelfs naar aanklachten - maar ook om aan te moedigen, te vermanen, te troosten en te begeleiden. Sommige van uw woorden veroorzaakten deining en zelfs controverse. We weten ons opgeroepen om het maatschappelijke debat verder te zetten en wat daarbij ethisch op het spel staat niet uit het oog te verliezen.

En de vreugdevolle eucharistieviering waarin u zuster Anna van Jezus zalig verklaarde, blijft in het hart gegrift van bijna 40.000 aanwezigen en van miljoenen anderen via de media.

Wij danken u voor uw bezoek en blijven voor u bidden, samen met zovelen die de Kerk in België mee een gelaat geven.  
 

De bisschoppen van België