ik ben maar een stofje in de lucht... 
niet beroemd of berucht... 
een hoopje gevoelens... 
een bergje gedachten... 
een stukje leven... 
een beetje verstand....
Chocoholica nervosa
Het is officieel: ik ben verslaafd aan chocola. Ik lijd aan chocoholica nervosa. Geen dag kan ik zonder, mijn speekselklieren reageren onmiddellijk als ik bonbons in een etalage zie liggen en ik ben in staat naar de avondwinkel te rennen om een onbedwingbare behoefte aan chocoladekoekjes te bevredigen. Chips en borrelnootjes doen me niets. Voor kaas loop ik ook niet warm. Winegums en dropjes laat ik zonder problemen liggen. Maar een stuk druipende chocoladetaart na het winkielen, een dikke brok pure chocola met hazelnoten bij de thee, opgerold in een stoel een chocoladetruffel oppeuzelen…? Daar kan ik geen weerstand aan bieden. Het is zoals Geri Halliwell over haar zwakte voor cake zegt: ‘als het op cake aankomt is één hap te veel en duizend nog niet genoeg.’ Erg bevorderlijk voor de slanke lijn is zo’n chocoladeverslaving niet.
Ik ga afkicken…
Op de cold turkey-manier: Ineens Helemaal Niets Meer. Het laatste reepje dat ik in huis heb smikkel ik uiterst langzaam en ernstig op, mezelf belovend dat het mijn allerlaatste zal zijn, of in elk geval totdat het weer lukt om mijn strakste spijkerbroek over mijn heupen te schuiven..
Chocola heeft iets duisters? Verbodens. Exotisch. Het heeft iets sensueels om een stuk af te breken en langzaam te laten smelten op je tong.
Chocola is een machtig genotsmiddel…
Uit onderzoek blijkt dat 68 procent van de vrouwen regelmatig hevig verlangt naar chocola..
En maar liefst 50 procent heeft liever chocola dan seks…???
Maar ik moet me niet zo laten meeslepen. Chocola is niets meer dan een ordinair roesmiddel. Een drug. Je krijgt er een kunstmatig beter humeur van: in chocola zitten stoffen die de aanmaak van het gelukshormoon serotonine stimuleren. Het bevat fenylethylamine, een chemische stof die in onze hersenen wordt aangemaakt als we verliefd zijn.
Na drie chocoladeloze dagen begin ik me ongemakkelijk te voelen. Ik voel me rusteloos en krijg visioenen van brownies en chocolademuffins. De koppen koffie, die ik wij wijze van methadon gebruik, helpen niets.
Als ik op de toonbank van de bakker chocoladeschuitjes zie liggen, loopt het water me letterlijk in de mond. De Donna Karan-broek en de chocoladeschuitjes maken ruzie met elkaar… de chocoladeschuitjes winnen…
Ach, ik ben verdoemd. Ik ben niets meer dan een junk. Volgende week is mijn eerste ac-bijeenkomst. ‘Mijn naam is ….. en ik ben een chocoholic…’
Uit: de stad en de sterren - Susan Smit
