stroer hé.....

MAVAAL (Maria-Valentine-Aldegonde)

ik ben maar een stofje in de lucht...
niet beroemd of berucht...
een hoopje gevoelens...
een bergje gedachten...
een stukje leven...
een beetje verstand....






** Scheppen is het onbekende binnengaan, binnentreden in het mysterie van jezelf.
(..) Je geconditioneerde brein denkt dat er mooie schilderijen moeten komen, een mooie boom, een mooi landschap. Nee! Mischien heb je monsters nodig. Misschien wil je chaos, misschien moet er rotzooi zijn. Misschien voelt het pas echt heel goed als je een lelijke schildering maakt.
Misschien opent dat je wezen wel meer dan een meesterwerk.

The wind blows where it will blow" (Chinese proverb)
We can change neither strength nor direction of the wind.
Nor can we change the altitude of the waves or the depth of the sea.
We can change the position of the sails and the direction of the rudder.
But if we do not know where to sail to, then this will not be of any use to us.


Een ware soulmate is een spiegel…
Degene die je alles laat zien wat je ontwikkeling belemmert…
Degene die je op jezelf opmerkzaam maakt zodat je je leven kunt veranderen…
Een soulmate is waarschijnlijk de belangrijkste persoon die je ooit zult ontmoeten…
Want zij breekt door je verdedigingslinies en helpt je met een ruk uit de droom…
Maar voor altijd bij je soulmate blijven…?
Veel te pijnlijk…
soulmates,
die verschijnen alleen in je leven om een andere laag van jezelf te onthullen…
En vervolgens verdwijnen ze weer…
Je was er om me wakker te schudden…
Los te weken…
Mijn ego een dreun te geven…
Mijn belemmeringen en verslavingen te laten zien…
Mijn hart open te breken zodat er wat nieuw licht bij kon…
Mij zo wanhopig en stuurloos te maken dat ik mijn leven wel moest veranderen…

cultuurdagje vandaag...





Weemoed
maakt gelukkig
vroeger is een eiland
waar je af en toe
kunt verblijven
er gebeurt niets onverwachts
In het verleden
is de toekomst zeker
je weet wat er zal gebeuren
waar de pijn toeslaat
en het geluk je vierendeelt
Je weet hoe verliefd je zult worden
op de verkeerde vrouw
jezelf in bochten zult wringen
onduidelijk zult zijn
en het zover laat komen
dat zij de beslissing moet nemen
om de liefde de kop af te hakken
Het is duidelijk wat je zult worden
welke richting je uitgaat
welke keuzes
en welk toeval
bepalend zullen zijn
Je weet waar het keerpunt ligt
de nederlaag
de overwinning
De wonden van toen
het zijn nu littekens
die bijna liefdevol
onzichtbaar
door de huid
zijn opgenomen
Af en toe
jeuken ze zelfs
aangenaam
dat is weemoed…

Vanmorgen heerlijk in het zonnetje gejogd…


Lente….
Genieten aan 100%...


Talys, hotel, Eiffeltoren, Arc de Triomphe, Champs-Elysées, Cartier, eten bij Vesuvio, Louis Vuiton, formule 1 rijden bij Toyota, Stargazer, avenue Montaigne, Roberto Cavalli, Escada, Gianfranco Ferre, Versace, Dior; Prada, Manoush, Giorgio Armani, Fendi, Jimmy Choo, Chanel, Ralph Lauren, Dolce & Gabana, Jil Sander, Gucci, Grand et Petit Palais, Jardin des Tuileries, Place de la Concorde, obelisk, La restauration du corps féminin…., metro, hotel, eten…. Slapen…
Fitness, ontbijt, valiezen in kluis bij gare du nord, Louvre, Mona Lisa, Venus van Milo, Nike… eten, Montmartre, Sacré-Coer, Galeries-Lafayette… metro… talys…
Heel veel gezien, heel veel gelachen, genoten…
Het ging allemaal veel te vlug voorbij…

|
|


Het moet nu maar eens gedaan zijn…
Bijna een gans jaar lang heb ik ertegen gevochten…
Werd mij verteld dat het geen zin had…
Geen toekomst…
Kon en mocht niet zijn…
En nu ben ik het moe…
Ik wil het niet meer…
Me laten vertellen wat ik wel en niet mag voelen en doen…
Ben moe en wil niet meer vechten…
Want datgene waartegen je vecht word sterker…
Het is wat het is…
Laat ik dat nu maar aanvaarden…
En dan loslaten…
De strijd is over…


Ik heb geleerd op jou te wachten
ik liet je meegaan met de wind
ik volgde jou in je gedachten
verdwaalde in jouw labyrint
Ik heb de weg teruggevonden
en alles laat me langzaam koud
want ik kan de muur niet breken
die jij rond je hebt gebouwd
Je leeft verborgen in jouw wereld
gesloten poorten, stad van steen
al zou ik zingen tot de ochtend
ik kom er met geen stem doorheen
Zie het vuur begint te doven
en ons huis wordt langzaam koud
want ik kan de muur niet breken
die jij rond je hebt gebouwd
Onze toekomst wordt verleden
hoe vaak ik ook mijn handen vouw
ik kan de muur niet breken
ik kan de muur niet breken
ik kan de muur niet breken
die jij rond je hebt gebouwd


Liever alleen
zegt ze
met een rechte rug
en een zekerheid
in haar ogen
die elk moment
kon omslaan
in het tegendeel
Ze houdt zich sterk
door niet te missen
wat ze mist
door niet te verlangen
wat ze verlangt
door niet te dromen
waarvan ze droomt
Liever alleen
zegt ze
zacht
met woorden
die verleiden
en met ogen
die ontwijken…


Je moet
van twee kanten
komen
om elkaar
te ontmoeten
Je moet eigenlijk
toevallig
onderweg zijn
Je moet
geen doel
voor ogen hebben
En je moet
laten gebeuren
waarvoor je bang bent
Je moet niet alles
willen
verklaren
Je moet
van twee kanten
komen
om elkaar
te ontmoeten
Je moet jezelf
in de ander
durven zien
Zonder
in die ander
te verdwijnen
Het kan opeens
zomaar
voor je staan
het lijkt op iets
om uit de weg te gaan
Dat is het vreemde
van geluk
je maakt het waar
of je maakt het stuk
Het kan jou bedreigen
het kan jou behoeden
Maar je moet
van twee kanten komen
om elkaar te ontmoeten…