Heb je even...?

Ik wil mijn leven

met je delen,

met je spelen.

Ik wil je kussen

zijn, jouw laken.

Ik wil je voelen,

zien ontwaken.

Je hoeft me wekelijks

niet te wassen.

Ik vind jouw geurtjes

bij me passen.

Love can consign us to hell or to paradise, but it always takes us somewhere.
 

We simply have to accept it, because it is what nourishes our existence.

If we reject it, we die of hunger, because we lack courage to stretch out a hand and pluck the fruit from the branches of the tree of life.
We have to take love where we find it, even if it means hours, days, weeks of disappointments and sadness.

Love is like a trap. When it appears, we see only light, not its shadows.

Waarom moet het leven een doel hebben?

Leven op zich is alles wat er is.

Je zoektocht naar spirituele zingeving heeft van

het leven een probleem gemaakt.

Wanneer luisteren om te reageren,

overgaat in luisteren om te begrijpen,

ontstaat er echt contact.

Zo, dat hebben we dan ook weer gehad! Nu me een paar dagen goed gedragen voordat ik me door de bubbels een weg baan naar het nieuwe jaar. Ik weet zeker dat de meesten van ons – ook na de Kerst – de innerlijke vrede nog niet gevonden hebben en tevens graag de restjes van Kerst achter zich laten.

I am passing this on to you because it definitely worked for me today, and we all could probably use more calm in our lives.

Some doctor on television this morning said that the way to achieve inner peace is to finish all the things you have started. so i looked around my house to see things i’d started and hadn’t finished and, before leaving the house this morning, i finished off a bottle of merlot, a bottle of chardonnay, a bodle of baileys, a butle of wum, a pockage of prunglies, tha mainder of bot prozic and valum scriptins, the res of the chesescke an a box a choclets.

yu haf no idr how bludy guod i feel rite now.

plaese sned dhis orn to dem yu fee ar in ned ov iennr paece.

                                                     HET bladerloze licht

                                 van een herfstdag zonder wind

                                                  maakt oude mensen

                                             ontroerend mooi.

Doordat zij de worsteling

met het verval al lang

hebben gestaakt en spiegels

niet meer vrezen, zijn zij

broos geworden en doorschijnend

als gesponnen glas met de zachte

mysterieuze glans van zilver.

Dit is dus de eerste dag van de rest van mijn leven…

Als ik zo oud mag worden als mijn Mama dan heb ik nog 25 jaar te gaan…

Nog maar 25 jaar…

Hoog tijd dat ik de puinhoop die ik er tot nu toe van gemaakt heb eens ga opruimen…

Er komt een dag voor iedereen verschillend,

voor de ene vroeg, voor de andere laat.

Dat zij, die jou het leven gaf,

het zelf weer verlaat.

Er komt een dag dat je alleen bent,

nooit meer ben je iemands kind.

Nooit was iemand je zo dierbaar

Niemand heeft je zo bemind.

Nooit meer dochter van je moeder,

Je kindertijd voorgoed voorbij,

En niemand kan de leegte vullen,

Die zij achterliet bij mij….

Ik wil zuiverheid betrachten in alles wat ik doe.

Ik wil genieten van schoonheid.

Ik wil mijn licht verspreiden.

Ik wil de grootste liefde ervaren.

Ik wil vrij zijn…

Ik wil niet meer zoeken, ik wil geen vragen meer stellen,

Ik wil niet meer nadenken…

Ik wil de kennis leven, ik wil leren vliegen….

I don't regret my painful times;

I bare my scars as if they were medals.

I know that freedom has a high price,

as high as that of slavery;

the only difference is that you pay with pleasure

and a smile,

even when that smile is dimmed by tears…

Ik heb niet gefaald,

ik heb alleen 10.000 manieren gevonden die niet werken…

May the sun bring you new energy by day,

may the moon softly restore you by night,

may the rain wash away your worries,

may the breeze blow new strength into your being.

Lieve mezelf,

Alles komt goed…

Oké, je bent een beetje humeurig, en een beetje gek,

en onzeker over wat je nu eigenlijk wil… (maar wie is dat niet..?)

Maar je bent oké…

De antwoorden zullen komen…

Je zult begrijpen wat je moet doen…

Je komt er vroeg of laat wel achter….

Echt waar, en dan zul je het weten…

En ondertussen… blijven glimlachen…

Liefs,

Ikke….

Oké… de wereld draait nog steeds rond…

Niemand die mij gemist heeft….

behalve…. ik…

ik mis mij…

zal dus maar op zoek gaan zeker…?

Eerste-keer-emoties hebben een heel eigen bijzonderheid. Ze zijn niet goed met andere emoties te vergelijken. Er zit zoveel in van jezelf kortstondig verliezen, een gevoel dat alles goed is. En dat wat misschien niet goed is, doet er niet toe. Het hoort bij de meest intense geluksmomenten: ze zijn vluchtig, je kunt ze niet vasthouden. Een paar tellen en het word gewoon een fijne herinnering….

Kan niet verder met alleen maar een herinnering…

Ik stap eruit….

De molen zal ook zonder mij wel verder draaien….

De reikwijdte van mijn wil is armzalig

vergeleken met waar de liefde van mijn hart toe in staat is…

Als het blauw blauwer wordt

hoog aan de hemel,

de narcissen geler in het groenere gras.

Als eierschalen breken,

vogels op en aan vliegen

om aas te voeren

en fris getjilp de ochtendnevel doorklieft.

Dan herleeft de natuur

na zijn winterdood.

En de mens...?

Wat heeft de mens nodig

om op te staan...

zijn oude ik achter te laten

in zijn doodversleten winterjas....?

ze beheerst de dag en de nacht in mijn leven
de zon en de maan en de sterren voor heel even

wil ik verdrinken in die ogen die de wereld doen vergeten
alleen maar voelen niet meer denken, niet meer weten

soms voel ik haar zo dichtbij, soms ook oneindig ver
ze is even ongrijpbaar als een verre ster

Ik loop op straat.

Er zit een diep gat

in het trottoir.

Ik val erin.

Ik ben verloren. Ik ben wanhopig.

Het is niet mijn fout.

Het duurt een eeuwigheid om een uitweg te vinden…

Ik loop op straat.

Er zit een diep gat

in het trottoir.

Ik doe net alsof ik het niet zie.

Ik val er weer in.

Ik kan niet geloven dat ik weer op dezelfde plaats ben…!!!

Maar het is niet mijn schuld.

Het duurt nog steeds heel lang om eruit te komen.

Ik loop op straat.

Er zit een dip gat

in het trottoir.

Ik zie dat het er is

Ik val er nog steeds in, het is een gewoonte.

Mijn ogen zijn geopend.

Ik weet waar ik ben.

Het is mijn schuld.

Ik kom er onmiddellijk uit.

Ik loop op dezelfde straat.

Er zit een diep gat

in het trottoir.

Ik loop om het gat heen.

Ik loop een andere straat in….