C'est mon bateau,
mon voyage en solitaire
Rien n'est plus beau,
que le silence et la mer
Avec lui j'irai,
jusqu'au bout du monde.
Mon compagnon,
mon complice de toujours
A l'horizon,
à l'aube d'un nouveau jour.
Nous disparaîtrons
tous deux ensemble.

Ils disent qu'ailleurs ce n'est pas mieux qu'ici
Et que d'ailleurs il n'y a plus de paradis.
Que ça ne vaut pas la peine, de quitter ce qu'on aime.

Ils disent qu'ailleurs il n'y a plus rien à voir
Et qu'il vaut mieux abandonner tout espoir.
Et s'avouer perdu quand l'océan se déchaîne.
Prenons le large,
et le vent dans la voile
Sur mon visage,
restera sans égale.
Rien ni personne ne peut me retenir.
Nous irons loin, au gré du temps
De port en port, et d'escale en escale.
Nous vivrons d'aventures impossibles à décrire.

Ils disent qu'ailleurs ce n'est pas mieux qu'ici
Et que d'ailleurs il n'y a plus de paradis.
Que ça ne vaut pas la peine, de quitter ce qu'on aime.

Ik dank degene die hierboven aan de touwtjes trekt…
(‘God’, ‘Jehova’, ’Allah’, ‘Shiva’, ’Brahma’, ‘Vishnu’, of ‘Zeus’…,
Het universum, De Grote Leegte, De Kracht, Het Hogere Zelf, Het Geheel, De Schepper, Het Licht, De Hogere Macht… Wie of Wat dan ook...)
van ganser harte voor de engelen op mijn weg…
die mij tegemoet treden op momenten dat ik er nood aan heb…
die zeggen wat ik op dat moment horen moet…
om verder kunnen met mijn leven…
mijn wegwijzers…

bedankt lieve engelen…

Martial arts and music

share the same principles…

both wrestle with

complex chords

and rare melodies.

We stood facing each other

for a long time...

neither of us made a move

while our combat unfolded

in the depths of our minds….

Ik was en ben er nog steeds heilig van overtuigd dat ik nooit de bedoeling had om anderen te kwetsen, noch om andermans levensterrein te bezetten of te verengen. Koelbloedig voor mijn rechten opkomen, is iets wat me vreemd is, toch heb ik gekwetst en toch ben ik hard geweest. Ik kon niet altijd de nodige ruimte voor overleg scheppen. En als die er was, maakte ik die zo groot voor andermans visie dat ik meestal mijn eigen verlangens liet doodbloeden. Het lukte me om dit jaren en jaren te laten gebeuren, zonder woede, zonder opgekropte wrevel. Tot ik me er steeds sterker van bewust werd dat ik rond mezelf een bunker bouwde waarin ik langzaam stikte. Ik kon niet meer vrij in en uit mezelf. Ik kwam tot de ontdekking dat mijn adem stokte in mijn borstkas. Wanneer ik mijn aandacht op dat punt richtte, voelde ik een doffe beklemming. Wanneer ik er mijn hand op legde, voelde ik tot mijn verbazing het woord ‘tederheid’ in me opkomen. En wat nu met mijn tederheid, flitste het door me heen. Ook halfweg mijn ruggengraat voelde ik dezelfde pijn. Beide pijnplekken waren als een soort schaduw die me belette vrijuit in te ademen, vrijuit te zijn. Opvallend was dat ik bij het uitademen deze beklemmingen niet voelde…

Geven kon ik nog, maar ontvangen niet meer…

De regels van het spel veranderen, is niet zo eenvoudig als we ingepakt zijn door de vrees dat ze niet door anderen aangenomen worden. Het is eenvoudiger om het rottingsproces dat ooit in gang werd gezet in stand te houden. Je verliest er geen ‘vrienden’ mee. De schijn wordt niet ontsluierd. Relaties, hoe ontwricht ook, kunnen verder kabbelen. Op het eerste gezicht verlies je er niets mee. Je verliest alleen de eigen energie, de lust van het leven…

Soms moeten we heel veel gesprekken met onszelf of met zielsverwanten voeren voordat we wat we willen, kunnen realiseren…

uit: vallen en opstaan – claire vanden abbeele

Alles is herinnering en toekomst.

Zo zit dat. Zo schuift dat over grenzen

in en uit de tijd die alle tijd is.

De dagen verslijten. Het leven verglijdt.

Ik wacht en de tijd verstrijkt. Mijn ziel

wordt oud. Ze zoekt een plek.

Voor Altijd…